Saranggola Blog Awards

Para sa mga Bloggers na Lumalahok sa mga Patimpalak

noreply@blogger.com (bernard umali) — Mon, 26 Mar 2012 10:45:00 +0000

Nakatanggap ako ng email galing sa isang kaibigan tungkol sa patimpalak sa pagsulat ng "inspirational stories" ng PSICOM para sa buwan ng Marso. Kilala natin ang PSICOM sa kanilang mga aklat na SOPAS at True Philippine Ghost Stories. Ang mainit na pinag-uusapan ay ang kanilang Paraan / Patakaran sa Pagsali:

15. Deadline for submission of entries through e-mail will be on the eve of March 31, 2012. All entries will become the property of PSICOM Publishing Inc. and may be used for future publications.
16. All non-winning entries that will be published in future publications will have a compensation of P 700 cash. Payment will be given after publication.

Bilang tagapamahala ng Saranggola Blog Awards (SBA); munting patimpalak para sa mga blogger sa Pagsulat ng Tula, Maikling Kwento at Kwentong Pambata; nais kong ipahayag ang aking saloobin.

1. Bagamat natutuwa ako at mayroong lugar o "venue" ang mga blogger at baguhang manunulat sa tulong ng PSICOM, hindi naman ako sang-ayon na ang lahat ng mga likha ng mga manunulat; nagwagi man o hindi ay magiging pag-aari na ng PSICOM.

2. Hindi rin nakasaad kung may royalty kung sakaling ilalathala muli ang mga aklat. Sa karanasan ng ilang kakilala ko, walang royalty na nakuha nang maisama ang kanilang akda sa ilan nilang nailimbag na mga aklat. Mayroon pa ngang isang blogger na hindi nasabihan na ang kanyang pinadalang kwento ay nailimbag na.

3. Sadyang may mga manunulat na nais lamang nila na mailathala ang kanilang mga likha at hindi humihingi ng kabayaraan. Gayunman, bilang kabahagi at sumusuporta sa samahan ng mga manunulat at manlilimbag, nakikiusap ako sa PSICOM na mas lawakan ang suporta at mas maging magalang pa sa karapatan ng mga manunulat.

4. Sa mga manunulat at mga bloggers; basahing mabuti at unawain ang mga patakaran ng mga patimpalak upang maingatan ang ating karapatan.

5. Kung ito ang patakaran ng PSICOM o ng iba pang may mga patimpalak, wala naman talaga tayong magagawa para baguhin ito, maaaring sabihin na hindi naman tayo pinipilit na sumali dahil malinaw ang patakarang ito at hindi nila itinago. Ang sa akin lang, kung patuloy na tatangkilin ang ganitong sistema ng patimpalak, hindi ito mababago at hindi natin maiaangat ang ating karapatan.

6. Bakit natin sila hahayaang kumita gamit ang ating talino at pagkamalikhain? Maaari tayong kumita gamit ang ating blog, marami ring publishing house na pwede nating lapitan at maaari rin na tayo ang magpalimbag ng sarili nating aklat.

7. Ang Saranggola Blog Awards ay patuloy na susuporta at gagalang sa karapatang-ari ng mga bloggers at manunulat. Kasama sa pagsuporta nito ang pangangalaga sa kalayaan ng mga manunulat na ipahayag ang kanilang saloobin sakaling nayuyurakan ang kanilang karapatan.

Ang blog ay nagbigay kalayaan, nag-angat ng galing at kumilala sa mga manunulat na marami ay hindi pinansin ng ilang mga publisher/publishing company, kaya nga marapat na alagaan at panatilihin nating buhay ang ating boses sa platform na ito.

2011 Saranggola Blog Awards Winners

noreply@blogger.com (bernard umali) — Mon, 02 Jan 2012 15:21:00 +0000

Narito ang kumpletong listahan ng mga nagwagi para sa Ikatlong Saranggola Blog Awards 2011

BlogGaling Maikling Kwento
(Judges Choice)

Unang Karangalan

“Paper Cranes”

blogger : Aldous N. Sayno

blog : Oh, My doodles!

finalists
Ikalawang Karangalan
"Masamang Magnakaw"
blogger : Washi Reyes
blog : Makatang Samurai

Ikatlong Karangalan
"Kape, Teddy Bear at Pag-ibig"
blogger : Katrina Daniels
blog : Kwento ni Kat

Ikaapat na Karangalan
"Ang Lihim ni Wolverine"
blogger : Khantotantra
blog : Kwatro Kanto

"PSP"
blogger : Ron Mia
blog : NiteWriter

Ikalimang Karangalan
"Trumpo at Traje de Boda"
blogger :Ikay Austria
blog : He's not your Fairytale

BlogGaling Kwentong Pambata

(Judges Choice)

Unang Karangalan

"Ang Maskara ni Batman"
blogger : Taribong
blog : Ang Alingawngaw ng Taribong

Ikalawang Karangalan
"Ang Kahon at ang mga Kwento ng Lumang Laruan"
blogger : Erwin Aguila
Blog : Lipadlaya

Ikatlong Karangalan
"Ako at ang Bisikleta ni Tatay"
blogger : Angkulaylila
blog : Ako ang May-ari ng Site na Ito

Ikaapat na Karangalan
"Ang Manikang Hindi Nilalabhan"
blogger : Joel Laig
blog : Tuyong Tinta ng Bolpen

Ikalimang Karangalan
"Ang Eroplano ni Carlo"
blogger : Nina Amor Floresca
blog : Princess Nin's blog " words from a princess

BlogGaling Tula

(Judges Choice)

Unang Karangalan

"Taya"
blogger : Lio Loco
blog : Same Shit, Different Day!

Ikalawang Karangalan
"Mga Laruan sa Bayan ni Juan"
blogger Erwin Aguila
blog : Lipadlaya

Ikatlong Karangalan
"PaLEGOhan"
blogger : Earvin Charles Cabalquinto
blog : Rated E!

Ikaapat na Karangalan
"Hampas"
blogger : Shoichi Iida
blog : Metaporista

"Ang Mensahe"
blogger : Mar Castillo
blog : Taympers

"Teleponong Lata"
blogger : Edong
blogger : Inverse Tutuldok

"Chu-Chub, Cha-Cha, Akeyn"
blogger : Ian Albert Austria
blog : Ako. Ian Tamad

Ikalimang Karangalan

"Baliktanaw sa Pagkabata"
blogger : Jenelle Balicha
blog : The Heart of all

BlogGaling Blog / Freestyle

(Judges Choice)

Unang Karangalan

"Kalye Onse"
blogger : Earvin Charles Cabalquinto

blog : Rated E!

Ikalawang Karangalan
"Mga Makabagong Laruan"
blogger : Ron Mia
blog : Nitewriter

"Nang Dahil sa Dota"
blogger : Derrick Quibael
blog : Simpleng Manunulat

Ikatlong Karangalan
"Mga Aral sa mga Laruan"
blogger : Erwin Aguila
blog : Lipadlaya

Ikaapat na Karangalan
"Ang Halaga at Kasiyahan mula sa mga Laruan"
blogger : Christeen Cereno
blog : Mischievous Hares

Ikalimang Karangalan
"P-E-V-O-L-R-O-U-S"
blogger : Juan Carlo "Vajarl" Caduldulan
blog : Vajeegum

BlogGaling Larawan / Photoblog

(Judges Choice)

Unang Karangalan

“Hindi lang Bola ang Bilog”

blogger : Carlo Rey Vidamo

blog : Where the Almighty Dwells!

"Isang Malabong Daan"
blogger : Blaine Chrian "Biboy" Ordinario
blog : Adobo Photoshop

Ikalawang Karangalan
"Ompyang"
blogger : Mar Castillo
Blog : Taympers

Ikatlong Karangalan
"Kalayaan sa Pagpili ng Laruan"

blogger : Allan Rodriguez
Blog ; Kukurugkugkog

Ikaapat na Karangalan

"Bunga ng Malikhaing Bata"
blogger : Jacqueline Padit
blog : Cameraloca

"Haay, Ang Sarap maging Laruan"
blogger : Zennia Zamora
blog : Zen Encounters

"Helikopter"
blogger : Anselmo Punzalan
blog : hodgepodge

"Osaru"
blogger : Shoichi Iida
blog : Metaporista

"Pahinga ka Muna"
blogger : Edong"
blog : Inverse Tutuldok

Ikalimang Karangalan
"Saling Pusa"
Blogger : Kristoffer Luzana
blog : Topexpress

BlogSikat (online/like vote)

Maikling Kwento

“Regalo sa Araw ng Pasko”

Jonathan P. Murillo

Blog : JonDmur

Finalists

"Ang Nawawalang Gulong"

Ian Albert B. Austria

blog : Ako, Ian Tamad.

"Bangkang Papel"

Arvin Bautista

blog : Damuhan

Blogsikat

Kwentong Pambata

“Si Ian Masunurin”

Ian Albert B. Austria

Blog : Ako, Ian Tamad.

Finalists

"Ang Manikang Hindi Nilalabhan"

Joel Laig

blog : Tuyong Tinta ng Bolpen

"Ang Alamat ng Manika"

Miguel Lagado

blog : Torch

BlogSikat

Tula

“Magpakatotoo ka Barbie”

Jose M. Penas Jr.

Blog : Opinyoneyted

finalists

"Chub-Chub! Cha-Cha! Akeyn!"

Ian Albert B. Austria

Blog : Ako, Ian Tamad.

"Bola"

Joseph Zablan

Blog : Libre Lang ang Mangarap

BlogSikat

Blog / Freestyle

"Ang Luma Kong Laruan"

Ariston Dela Cruz

blog : Kenyo Aries

Finalists

"Ang Hiwaga ng Salitang Laruan"

Marvin Ric Mendoza

blog : Tulang Tagalog sa Mindanao

"Mga Makabagong Laruan"

Ronnie Mia

blog : nite writer

BlogSikat

Larawan / PhotoBlog

"Entablado ng mga Manika"

Christian Joy Salas

blog : Silaab

"Ang Teks"

Ian Albert B. Austria

Blog : Ako, Ian Tamad.

"Isang Malabong Daan"

Blaine Chrian Ordinario

blog : Biboy Fotograpiya

salamat sa mga hurado, bloggers at mga kaibigang patuloy na sumusuporta sa taunang Saranggola Blog Awards.

Kita-kita tayo sa ikaapat na Saranggola Blog Awards na may temang
"Lakbay"

Salamat sa :

at kay Bebang sa patuloy na pagsuporta.
Ang aklat ni Bebang ay lumabas na at mabibili sa National Bookstore.

2011 BlogSikat Winners

noreply@blogger.com (bernard umali) — Mon, 12 Dec 2011 02:10:00 +0000

Ang mga blogsikat sa bawat kategorya ay tatanggap ng
recognition badge sa kanilang website / blog
P2,000 cash
special commemorative award

Samantala, ang BlogGaling naman na mapipili ng mga hurado ay ipapakilala sa mismong araw ng Parangal, Disyembre 17, 2011

Narito ang naging resulta ng pagpili ng mga mambabasa. Ang nagkamit ng pinakamataas na boto o like (hanggang Nob 30) ay syang kikilalaning BlogSikat.

Maikling Kwento	likes
Regalo sa Araw ng Pasko (ni Jondmur)	2848
Ang Nawawalang Gulong (ni Hideki)	522
Bangkang Papel (ni Bino)	231

Kwentong Pambata
Si Ian Masunurin (ni Hideki)	652
Ang Manikang Hindi Nilalabhan (ni Panjo)	99
Ang Alamat ng Manika (ni Miguel)	44

TULA
Magpakatotoo ka Barbie (ni Jhiegzh)	2212
Chu-Chub! Cha-cha! Akeyn! (ni Hideki)	447
Bola (ni Otep)	347

Freestyle
Ang Luma kong Laruan (ni Kenyo Aries)	750
Ang Hiwaga ng Salitang Laruan (ni Marvin Ric Mendoza)	179
Mga Makabagong Laruan (ni Ron Mia)	157

Photoblog
Entablado ng mga Manika (ni Silaab)	2862
Ang "Teks" (ni Hideki)	2303
Isang Malabong Daan (ni Biboy Ordinario)	685

BlogSikat Update (Nov 22, 2011)

noreply@blogger.com (bernard umali) — Tue, 22 Nov 2011 15:23:00 +0000

Narito ang parsyal na resulta ng Blogsikat. Ito ay mula sa mga bilang ng mga nag like sa mga nakapost na lahok sa site na ito. Hanggang Nobyembre 30 ang pagboto o pag-like. Ang Blogsikat ay hindi makakaapekto sa markang ibibigay ng mga hurado. Ang mapipili ng mga hurado ay tatanghaling Bloggaling samantalang ang Blogsikat ay parangal sa mga tinangkilik ng mga mambabasa.

Maikling Kwento
Regalo sa Araw ng Pasko (ni Jondmur)	2461
Ang Nawawalang Gulong (ni Hideki)	513
Bangkang Papel (ni Bino)	231
PSP (ni Ron Mia)	98
Chess Match (ni Panjo)	58
Ang Teddy Bear (ni Leah)	35
Di na Masilip ang Bukas (ni Emmanuel Mateo)	35
Masamang Magnakaw (ni Washi Reyes)	29
Bunso, Pahiram ng laruan (ni Xander)	21
Laruan ng Taga Bukid (ni Applefunks12)	20
Kape, Teddy Bear at Pag-ibig (ni Katrinadanieles)	19
Lab Kita Bambi (ni Maskedman)	12
Hindi Laruan ang Puso (ni Gracia Amor)	9
Laruan Kotse (Ni Bagotilyo)	8
Ang Lihim ni Wolverine (ni Khantotantra)	7
Nasaan si Barbie (ni JasonHamster)	7
Ang Lahat ng sa Iyo ay Akin Din (ni simpleng manunulat)	6
Ang Manika (ni Rainbow Box)	6
Paper Cranes (ni Duking)	6
Saranggolang Mababa ang Lipad (teyktri) (ni Salbehe)	6
Trak-trakan (ni Kooly Maquoleet)	6
Laruang Handog sa Balikbayan Box (ni Eoz)	5
Mr. Smile (ni Kurog)	5
Ang Aking Knight in Cute Armor (ni Nina Amor Floresca)	4
De susi (ni Banjo)	4
Okavango (ni Allen Yuarata)	3
Laruan (ni JH Alms)	2
Laruan (ni Ka bute)	2
Laruang Bilog (ni Metaporista)	2
Bahay-bahayan (ni Lipadlaya)	1
Eroplanong Papel (ni Midan Baluyut)	1
Eroplanong Papel (ni Mischievouse Hares)	1
Korona (ni Ben)	1
Naglalaro ba ang Tadhana (ni Taribong)	1
Takraw (ni Archenemy)	1
Si Paulo at ang Laruang Eroplano (ni Kinse)	0
Si Thea (ni Taympers	0
Trumpo at Traje de Boda (ni Russian Doll)	0


Kwentong Pambata
Si Ian Masunurin (ni Hideki)	652
Ang Manikang Hindi Nilalabhan (ni Panjo)	95
Ang Alamat ng Manika (ni Miguel)	44
Tirador ni Ompong (ni Applefunks12)	31
Ang Paborito naming Laruan ni Matmat (ni Hitokirihoshi)	25
Balikbayan Box (ni Gracia Amor)	7
Rita Maldita (ni Simpleng Manunulat)	4
Si Ikoy at Ang Kanyang mga Laruan (ni Banjo)	4
Si Benjie, Renan at Utoy ni (bino)	3
Ang Gundam ni Jason (ni Jason)	2
Si Larry at ang mga Laruan ng Ikalawang Bunsong Kapatid sa Dako pa roon (ni Lio Loco)	2
Ako at ang Bisikleta ni Tatay (ni angkulaylila)	1
Tagu-taguan (ni Edong)	1
Ang Eroplano ni Carlo (ni NIna Amor Floresca)	0
Ang Kahon at ang mga Kwento ng mga Lumang laruan (ni Lipadlaya)	0
Ang Kahon ng Laruan ni Felipe (ni Duking)	0
Ang Maskara ni Batman (ni Taribong)	0
Nawawala ang Tsinelas Ko (ni Blessed Zyra)	0
Sa Muling Pagdalaw ng Mananayaw ng Kalangitan (ni Ben)	0
Si Buknoy ang Batang Manika (Jondmur)	0


TULA
Magpakatotoo ka Barbie (ni Jhiegzh)	2203
Chu-Chub! Cha-cha! Akeyn! (ni Hideki)	436
Bola (ni Otep)	346
Doon sa Amin sa Payatas (ni Carloalmighty)	146
Karapatang Makapaglaro (ni Ron Mia)	143
Laruan ng ating Kabataan (Ni Rholand Matias)	66
Tulad ng Isangbangkang Papel (ni Toraxcefiro)	55
Kinagisnan (ni Chuplado)	49
Sa Maliit na Pulo ni Lolo Jose (ni Applefunks12)	41
AKINAM ko? (ni My Sweetest Revenge)	36
Muu (ni Syngkit)	29
Laruang Tabi (ni Silaab)	22
Panaginip ng isang musmos (ni Cuteberl)	22
Malungkot na Masaya (ni Gien)	18
Likha (ni Jay Rulez)	17
Ang Tinig ng Laruan (ni Marvin Ric Mendoza)	15
Laruang Apoy (ni Au)	12
Laro ng Pag-ibig (ni Gracia Amor)	6
Gantimpala (ni SImpleng Manunulat)	5
Aginaldo (ni Tagabundok)	3
Ang Puso nyang Salawahan at ang Puso kong Ginawang Laruan (ni Joey Velunta)	3
Laruang Handog (ni Eoz)	3
Sulat (ni MIguel)	3
Pasalubong (ni Blessed Zyra)	2
Si Draco (ni Arsean)	2
Bata (ni Foo)	1
Taya (ni Lio Loco)	1
Alaala (ni Bagotilyo)	0
Ang Liham ni Best Friend (ni Kikomaxxx)	0
Ang Mensahe (ni Taympers)	0
Baliktanaw sa Pagkabata (ni Aki)	0
Di Bale (ni Polaris-kirsten)	0
Halaga (ni Kuya Keith)	0
Hampas (ni Metaporista)	0
Laruan ng Kahapon (ni Midnyt Driver)	0
Laruan ng Puso (ni Cheesecake)	0
Mga Kaibigang Laruan (ni eJay Martin)	0
Mga Laruan sa bayan ni Juan (ni Lipadlaya)	0
PaLEGOhan (ni Ben)	0
Pamamangka (ni Arcenemy)	0
Sumpit (ni The Idiosyncratic)	0
Teddy Bear Ko (ni Nina Amor Floresca)	0
Teleponong Lata (ni Edong)	0


Freestyle
Iba na Ngayon (ni Chuplado)	73
Nang Dahil sa Dota (ni Simpleng Manunulat)	65
Mga Makabagong Laruan (ni Ron Mia)	61
Ang Bata ko sa Divisoria (ni Hitokirihoshi)	40
Laruan mula sa Papel (ni Shyvixen)	20
Tiyubibo (ni Rex Bathan)	18
Ang Hiwaga ng Salitang Laruan (ni Marvin Ric Mendoza)	9
Ang Aking Palaruan (ni Gracia Amor)	7
Ang Alaala ni Batman (ni Joey Velunta)	2
Mcdo Happy Meal (ni egG)	1
Mga Aral sa mga Larunan (ni Lipadlaya)	1
Sex Toys for sale (ni Edgar Pontalan)	1
Ang Halaga at Kasiyahan mula sa isang Laruan (ni Mischievouse Hares)	0
Ang Luma kong Laruan (ni Kenyo Aries)	0
Ang mga Pamangkin ko at Ako (ni Bagotilyo)	0
Balik-tanaw (ni Kendrick Salting)	0
Di Nagtatagal (ni Polaris-Kirsten)	0
Hindi Lahat ng Laruan, Pambata (ni Iamstorm)	0
Iiyak na Lang (ni Nina AMor Floresca)	0
Kalye Onse (ni Ben)	0
Kwentong Laruan (Ni Khantotantra)	0
Laro (ni Al Diwallay)	0
Larong Pinoy (ni Stone-Cold Angel)	0
Lastiko (ni Edong)	0
Manika (ni Iya_khin)	0
Pangarap na Laruan (ni Diwangtanglaw)	0
Papa, Superhero na ba ako (ni Ro Anne)	0
Pevolrus (ni Vajarl)	0
Sampaguita o Laruan (ni Metaporista)	0
Saranggola (ni Kinse)	0
Tayo nang Maglaro (ni JH Alms)	0


Photoblog
Entablado ng mga Manika (ni Silaab)	843
Ang "Teks" (ni Hideki)	625
Isang Malabong Daan (ni Biboy Ordinario)	553
Hindi Lang Bola ang Bilog (ni Carloalmighty)	144
Laruang Holen (ni Anciro)	66
Ang Lego (ni AXL)	48
Nangungulilang Laruan (ni Chuplado)	46
Laruang Lata (ni Applefunks12)	42
Lobo (ni Ron Mia)	42
Kalayaan sa Pagpili ng Laruan (ni Kurog)	21
Busy na ang Aking Kalaro ngunit Andito Sya Lagi sa Puso Ko (ni Syngkit)	20
Kapsulang Gala (ni Khantotantra)	12
Saling Pusa (ni Topexpress)	10
Hanggang Display na nga lang Ba? (ni Kikomaxxx)	4
Teka Lang (ni Blessed Zyra)	4
Ang Matayog na Pangarap sa Gitna ng Nagbabadyang Unos at Magulong Agos ng Buhay (ni Joey Velunta)	3
Laruan Tansan (ni Palakanton)	1
Pahinga ka Muna (ni Edong)	1
Parking lot (ni Joyo)	1
Salamin ng Buhay (ni Eoz)	1
Sospek (ni Sylph)	1
Ang Pamilyang Oso at Aso(ni Nina Amor Floresca)	0
Barahang Marching Band (egG)	0
Bunga ng Malikhaing Bata (ni Jac)	0
Gugulong-gulong na Bola ng Jackstone (ni Angkulaylila)	0
Haay, ANg Sarap Maging Laruan (ni Zen)	0
helikopter (ni A Solemn Punch)	0
Hindi Ako Laruan (Edgar Portalan)	0
Kaya mo ba 'to? (ni Iamstorm)	0
Mataya-taya (ni Ben)	0
Mga Laruang Papel (ni JH Alms)	0
Ompyang (ni Taympers)	0
Osaru (ni Metaporista)	0
Padulasan (ni Gracia Amor)	0
Sa Mata ng Bata (ni Cuteberl)	0

Ang Aking Knight in Cute Armor - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 18:02:00 +0000

"Ang Aking Knight in Cute Armor"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Nina Amor Floresca

blog : Princess Nin's blog : words from a princess

Grabe ang pagod ko ngayong araw na ito. Pauwi na ko galing sa trabaho nang maisipan kong magpahangin muna sa plasa. Wala naman akong pasok bukas saka sandali lang naman eh. Umupo ako sa hagdan na malapit sa bantayog ni Rizal. Kakaunti na lang ang mga tao sa oras na ito. May nagtitinda ng balot, chicharon,lugaw at kung anu-ano pa. Mayroon din mga maliliit na grupo ng kabataan, pamilya at ilang magkasintahan. Hay… Kakainggit. Masarap sanang tumambay dito kung may kasama. Paano’y pangsecond shift ako, alas dos hanggang alas diyes. Sino pa ba ang pwede kong yayain sa ganitong oras? Hindi pwede si Lea, baka tulog na yung bestfriend ko na yun. Hindi rin naman pwede si James, baka may ginagawa pa yun. Pero hindi naman siguro masama kung magpapasundo ako. Ano kaya?

Itetext ko na sana siya nang may nakaagaw ng pansin ko sa hindi kalayuan. Isang babae at lalaki na kumakain ng burger sa isang bench. Tantsa ko’y magkasintahan sila. Nakaakbay kasi yung lalaki sa babae at nagsusubuan pa sila. Ang sweet naman! Pero, parang pamilyar sa akin ang mukha ng lalaki. Kamukha siya nung boyfriend ko. Hmm… Hindi naman siguro. May tiwala naman ako sa kanya eh. Makauwi na nga lang, baka namimiss ko lang siya kaya ganito.

Tumayo ako at naglakad papunta sa bilihan ng kwek-kwek na medyo malapit sa dalawa. Habang kumakain ako, napatitig ako sa mukha ng lalaki. Nabitawan ko ang hawak kong stick. Hindi ako maaaring magkamali. Si James! Pero bakit? Sinubukan kong palisin ang mga alinlangang namuo sa aking isipan. Mahal ako ni James. Hindi naman niya ako ipagpapalit sa iba dahil wala naman akong naging pagkukulang sa aming relasyon. Baka naman bestfriend niya lang yun. Or childhood friend at ganun na talaga ang turingan nila. Ngunit nagulat na lang ako ng halikan niya ang babae. Hindi ko na napigilan ang paglaglag ng luha mula sa aking mga mata.

“Miss, ok ka lang ba?” tanong ni manong na nagtitinda ng kwek-kwek. Hindi ako sumagot. Parang wala lang akong narinig. Hindi ko mailarawan ang sakit na nararamdaman ko. Sa dinami-dami ng lalaking pwedeng manakit sa akin, bakit siya pa? Pwede naman ang holdaper o kahit sinong kriminal, pero siya pa! And worst, super sakit.

Wala sa loob ko na lumapit sa dalawa. Napatigil sila sa pagtatawanan.

“Ninz ...” hindi na niya natapos ang sasabihin dahil ubod lakas ko siyang sinampal. Nagulat ang babaeng kasama niya.

“Ang kapal ng mukha mo! Di ko inakalang magagawa mo sa kin to, James. Bakit? Saan ba ko nagkulang?” Pinunasan ko ang magkabilang pisngi ko bago muling magsalita. “Minahal kita James. Naglalaan naman ako ng time pero bakit? Sana, sinabi mo na lang na ayaw mo na sa akin kaysa naman sa ganito.”

Tinitigan ko siya sa kanyang mga mata. Sinubukan kong hanapin ang pagsisi mula roon ngunit bigo ako. Mukhang mas mahal niya ang babaeng kasama kaysa sa akin. Bumuntong-hininga ako at inipon muna ang lahat ng lakas ng loob ko. “Mahal kita. Pero, mas gugustuhin kong tapusin na ang relasyon natin para maging malaya ka na kahit nasasaktan man ako. Sana maging masaya ka.” Tumalikod na ko at umalis habang umiiyak. Hindi ko na sila nilingon pa. Gusto ko ng umuwi at magpahinga.

Kinabukasan. Tanghali na ko nagising. Pumunta ako ng banyo at naghilamos. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin. Namaga ang mata ko dahil sa kakaiyak kagabi. Pero napagisip-isip ko na hindi ko siya dapat iyakan. Isa lang naman ang ibig sabihin kung bakit nangyari ito – hindi kami ang para sa isa’t isa. Mabuti pa’y lumabas na lang ako. Makapaglakad-lakad. Nagsuot ako ng shades para hindi halata ang mga mugto kong mata.

Sa SM, tumingin-tingin muna ako sa mga shops. Wala akong nagustuhang bilhin kaya pumunta na lang ako sa KFC para kumain. Hay… Hindi pa rin mabura sa isip ko ang nangyari kagabi. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin pa ang sugat na ginawa niya. Kainis! Makapaglaro na nga lang sa arcade.

Papunta ako roon nang may tumawag sa akin. Wow, ang cute naman ng estrangherong ito – pwede na ang deskripsyon na white at handsome. Hindi nga lang pwede ang “tall” kasi di naman siya matangkad. Nakasuot siya ng isang itim na cap, light pink na necktie, asul na maong pants at ang itim na polo shirt nito na may nakasulat na I’m yours, Forever. Nasa loob siya ng isang stuff toy store. Hindi naman siguro masamang makipagkilala. Kaya pumasok ako at lumapit sa kanya.

“Hi!” ang ekspresyon na nakita ko sa mga mata niya.

“Hi!” ang sagot ko.

“Bakit ka malungkot, Miss? Gusto mo ba ng kaibigan? Available ako. Handa akong makinig sa anumang hinain mo. Gusto kong gumaan ang loob mo.”

Nice. Mukhang siya ang kelangan ko sa panahong ito. Hindi ko pa kayang sabihin kay Lea kung anong nangyari dahil busy ito. Hmm… I’ll give it a try. Maya-maya’y lumabas na kami sa store ng bago kong kakilala – si Prince. Pumunta kami sa isang tahimik na lugar. Dun sa park ng isang subdivision. Sinabi ko sa kanya kung anong nangyari sa akin. Kung bakit nga ba ako malungkot. Kung bakit ako nag-iisa. Niyakap ko siya at umiyak. Kahit nakinig lamang siya at hinayaang umiyak ako sa kanyang balikat, parang gumaan na ang pakiramdam ko. Masaya ako dahil nakakilala ako ng isang bagong kaibigan.

Pag-uwi ko ng bahay, ipinakilala ko siya sa parents ko. Natuwa ang mga magulang ko. Ang cute naman daw ni Prince. Pagkakain ko ng hapunan, isinama ko siya sa aking kwarto. Inilibot ko siya sa aking roon at muling nakipagkwentuhan. Hindi ako makapaniwala. Parang nakarecover ako agad. First love ko si James. First boyfriend. First kiss. At ang malala, first heartbreak. Pero ok lang, andito naman ang pinaka-cute kong friend. Salamat kay Prince, ang aking knight in cute armor na siyang nagligtas sa akin mula sa mala-monster kong kalungkutan.

Kinabukasan, sinalubong ko ang umaga ng may ngiti sa aking mukha. “Good morning, Prince!” bati ko ngunit wala akong sagot na narinig. Tulog pa ang knight ko na katabi ko sa buong gabi. Sabagay, masyado pang maaga ang gising ko. First shift na kasi ako. Dapat ay makapunta na ko sa pick-up point bago mag- 4:30. Inayos ko ang aking higaan at kinumutan si Prince. Nagmamadali akong pumunta sa CR para maligo. Binilisan ko rin ang pagbibihis, baka mahuli ako. Lumapit ako kay Prince at dinampian ko siya ng halik sa mukha. “Babalik ako mamaya Prince. Diyan ka lang, papasok na ko. Bye.”

Pagdating ko sa company, walang bakas ng break-up na nakita sa aking mukha. Ang ganda pati ng mood ko. I feel so inspired sa araw na ito.

“Uy, Ninz! Blooming ah,” sabi ni Joan, isa sa mga kasama ko sa linya.

“Ahm, thanks pero di mo naman ako kailangang bolahin. Wala pang sahod. Hindi pa kita maililibre ng cheese burger,” ang naisagot ko.

“Sus! Hindi bola yun. Totoo naman, eh. Kamusta na ba kayo ng jowa mo?”

“Break na kami nung Sabado lang.”

Nagulat ang kausap ko. “Talaga? Anong nangyari?”

“Mahabang kwento.”

“Ikwento mo naman sa akin. Teka, kung nagbreak kayo, bakit ka naman masaya?” curious na tanong niya.

“Secret. Mamaya na natin pag-usapan. Malapit na magbell.” At tinungo na namin ang harapan ng linya.

Pag-uwi ko sa bahay mula sa trabaho, nakita ko si Prince. Nakaupo sa aking higaan,nakangiti. “Welcome home. Napagod ka ba?”

“Hindi ako napagod Prince, kasi isang ngiti mo lang, tanggal na. Pati ang gutom ko.” Natawa na lang ako sa nasabi ko. Ang cheesy!!! Eww. Hindi naman ako mahilig sa ganung lines pero kinikilig naman ako kapag nasasabihan ng boyfriend ko ng ganun. Bad trip! Naalala ko na naman siya. Makapagshower na nga lang . At pumunta na ako sa banyo.

Pagkatapos, kinuha ko ang bago kong bili na DVD tape, In the Name of Love ang title. Si Angel Locsin at Aga Mulach ang bida sa pelikulang ito. Pinanood namin ni Prince ang pelikula. In fairness, ang ganda ng movie. Isang love story na kung saan handang magsakripisyo ang bawat isa alang-alang sa kanilang minamahal, kahit buhay pa nila ang kanilang isugal. Naiyak ako. Sana, ganun din ang una kong minahal. Anyway, I need to forget and move on. May ipa naman, eh.

I love the movie. Pero mas masarap sanang manood kung kasama ko ang mahal ko. Hay… nga pala, andito si Prince. Nakalimutan ko. Para kaming magboyfriend dahil yakap ko siya habang nanonood kanina. Pero, hindi ko naman masasabi na lovers kami kahit magkasama kami sa kwarto ko. Sapat na ang manatili siya sa aking tabi dahil hindi ako nakakadama ng pag-iisa at pagkalungkot. Tingin ko’y makakaya kong harapin ang bawat bukas ng walang alinlangan, basta kasama ko siya bukod sa mga taong malalapit sa aking puso.

Madalas ko siyang kinukwentuhan. Minsa’y kasama ko rin siya pag pumupunta ako sa probinsya. Isinasama ko rin siya kapag nagbibike ako. Kapag namamasyal ako sa mall o naglalakad–lakad, siya ang ginagawa kong escort at bodyguard. Pag nakikita siya ng mga bata, pare-pareho lang ang naririnig ko – ang cute naman! Lagi ko naman nasasabi sa isip ko na “Wow! Hearthrob pala ang escort ko”. Madalas ko rin siyang yakapin, hawakan at halikan pero never naman siyang nangyakap o humalik sa kin. But I’m 100% sure, hindi siya bakla.

Lumipas ang maraming araw, linggo at buwan. Nagtuloy-tuloy pa rin naman ang ikot ng aking normal at magulong mundo. Trabaho, pamilya, gimik, hobbies at mga kaibigan…no love life. Kahit kasama ko si Prince, I’m still single and available. We can never be together as lovers pero pwede naman kaming magkasama ng matagal. Ni minsan ay wala akong narinig sa kanya na anumang salita. Ni hindi rin siya gumagalaw. How I wish na sana, nagagawa niya ang mga bagay na iyon. Na sana … pareho kami. But not. Imposible. Si Prince ay isa lamang puting teddy bear na nabili ko sa stuff toy store. Naisip ko na hindi ako masasaktan ng isang teddy bear, kaya naisip kong gawin siyang kaibigan. Oo, hindi ako niya ko nasasaktan but the problem is, he can never talk nor love me back. Ganumpaman, masaya ako na dumating siya sa buhay ko. Mananatiling nakatatak sa aking puso at isip na may isang Prince na nagrescue sa akin mula sa aking unang pagkabigo sa pag-ibig. Hindi ko siya ipagpapalit sa ibang stuff toy kahit mas cute at mas cuddly pa sa kanya. Dahil para sa akin, si Prince lang aking one and only knight… in cute armor.

Ang Lahat ng Sayo ay akin din - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:59:00 +0000

"Ang Lahat ng Sayo ay akin Din"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Simpleng Manunulat

blog : Simpleng Manunulat

Minsan talaga tinatamad akong pumasok dahil sawang-sawa na ako sa iisa at paulit-ulit na senaryo na nasisilayan ko at isa na riyan ang dalawang magsyota na palagi na lamang nagliligawan sa gilid ng gumamela. Malamang, pagpasok ko pa lamang sa pinto ng aming silid-aralan na noon ay ninakawan ko ng padlak ay halatang umiiwas at nagsisipagtabi na ang sino mang makasalubong ko. Lahat sila natatakot kahit mas mukha silang nakakatakot at tila naiinis sa bawat galaw ko kaysa sa kaklaseng kong may putok na malayang iginagala ang nanununtok na amoy ng kili-kili niyang malago pa sa gubat ng isla Noah na talaga namang nagpalabas sa mga magma na dumadaloy sa mga ugat ko. Dahil doon ay muli akong sinaniban ng isang mang-uumit na ispirito na nakatira sa singsing ng planetang Jupiter at kung ano man ang dahilan kung bakit doon siya nanirahan ay hindi ko rin alam. Dahan-dahan kong inilibot ang aking mga mata, masigasig na nagmatsag na parang si Lupin III at nang makita ko na ang bibiktimahin ay sinimulan ko na ang paborito kong ginagawa sa oras ng klase lalo na kapag nagsusulat ang guro namin ng napakaraming matematika na talaga namang nagpapasakit ng ulo ko na hindi ko alam kung saang minahan nahukay. Nilapitan ko ang kaklase ko sa paraang hindi niya ako makikita at mararamdaman nang sa gayon ay makuha ko ang laruang pilit niyang itinatago sa akin. Kinapa ko ang bag niya at nang nahawakan ko na ang nais ko ay dali-dali ko itong kinuha sabay halakhak ng malakas na parang isang kontrabida sa isang pelikula. Tuwang-tuwa ako dahil sa wakas ay nakuha ko rin ang laruan niya ngunit ako’y natigilan nang ang nakita ko sa kamay ko na inakala kong sundalong laruan ay isa palang manika na sadyang itinirintas at tinalian ang buhok. Noon ko napagtanto na binabae pala si Gregorio na inakala kong maton dahil sa tuwing tinitingnan ko ito ay sinusuklian ako ng matalim na tingin na hindi ko alam na pinagnanasahan niya na pala ang birhen kong katawan, pakiramdam ko tuloy ay ang dumu-dumi ko na. Sa sobrang inis ko ay inihataw ko sa kanya ang manika niyang nakasuot ng micro-skirt at sabay pananakot na isusumbong ko siya sa tatay niyang sundalo kung hindi niya ibibigay sa akin ang baon niya.

Masyadong hindi naging maganda ang simula ng araw ko kaya naman para manumbalik ang sigla ko ay hinarang ko ang mga kaklase ko na naglalaro ng jolen. Dahil pagkakataon na ay umasta ako bilang isang guwardya na madalas wala sa geyt sa tuwing pumapasok ako at sinamsam ko lahat ng pag-aari nilang mga jolen maging ang sasakyang laruan ng isa sa mga miron. Madami ang umiyak kasabay ng tumutulo nilang berdeng uhog sabay pahid sa katabi, madami ang naihi sa salawal dahil sa takot habang ang isa ay nakapampers pa pala at sa dinadami-rami ng matatapang ay ang isang bulilit pa na hindi ko alam kung ipinaglihi sa butiki o sadyang malnuris dahil pwede na siyang mapagkamalang humuhingang kalansay na ang misyon ay paslangin ang mga halaman sa aming hardin. Sa tangkad kong ito wala pang isa ang humahamon at nananalo sa akin kaya naman ipinatikim ko sa bubwit na iyon ang sakit ng katawan na hinahanap niya dahil ako ay ako, nag-iisa, walang katulad maliban sa pagkakahawig namin ni Tom Cruz, anak ng gobernador at higit sa lahat ay makapangyarihan ngunit wala akong kamehameweyb, rasengan at reygan. Ako si Marco, matangkad, maganda ang pangangatawan na naghihintay lang ng ilan pang taon para maging isang modelo at guwapo na sa bawat kurap ng aking mga mata ay di mo mapipigilang maglaway. Wala akong pinapalampas mapababae o lalaki dahil ang anumang kanila ay nararapat na mapunta sa akin.

Mataas ang sikat ng araw na bahagyang natakpan ng ulap kasabay ng isang marahang ihip ng hangin. Araw ng Sabado kaya naman ang lahat ay nagliliwaliw at naglalaro ng wagas sa abot ng kanilang makakaya. Pumunta ako sa parke para makipaglaro pero isang kapangi-pangilabot na senaryo ang aking natunghayan na nagpatigil sa umiikot kong mundo dahilan kung bakit nabalutan ako ng inggit at galit nang makita ko na may bagong laruan ang kaibigan ko. Sinigiwan ko siya at nilapitan kasabay ng malakas na ingay na umalingawngaw na umagaw ng atensyon ng lahat. Sa harap ng marami ay matapang kong inagaw ang robot na hawak niya at inihagis ko sa pader na may bandalismong nakasulat na “bawal umihi dito” kung saan nangalas ang mga parte ng Voltes V niyang laruan. Tulad ng ama ko na madalas nagsasalita sa harap ng bayan ay ginamit ko ang oportunidad para sa isang anunsyo na maging global warming ay maaapektuhan. Ipinamukha ko sa kanila na ako lamang ang may karapatang magkaroon ng magagara at mamahaling laruan at sino man ang lumabag ay iuuntog ko sa masel ko na kasing laki ng bunga ng santol na bilog ang bunga, berde pag hilaw, dilaw pag hinog, kayumanggi pag bulok at kung ano ang kinalaman nito sa malupit kong anunsyo ay hindi ko rin alam. Kinuha ko isa-isa ang lahat ng laruang nakikita ko at hindi ko pinalampas maging ang manika ni Gregorio. Isinilid ko ang lahat sa sako ng basurahan na nakita ko habang ang iba ay ipinaanod ko sa kanal. Maya-maya ay dumating ang magulang ng kaibigan ko at dahil pangarap kong mag-artista ay ginamit ko ang aking talento sa pag-arte para mabilog ko ang pag-iisip ng kaniyang ina. Nagpanggap ako na malungkot kasabay ng kunwaring pagkawala ng mga laruan kong mamahalin at dali-dali kong sinisi ang isa ko pang kaibigan na halos nataranta ng hindi niya inasahang ituturo ko siya. Para mas maniwala ang lahat ay pinapatak ko na ang mga puro kong luha na sino man ay magagawang maawa at sa huli ay ako ang nagwagi. Pinauwi na ang kawawa kong kaibigan sabay buntal gamit ang sinturon habang ako ay patuloy sa paghalakhak nang sila ay nakalayo na.

Medyo dumidilim na ang paligid at kasabay ng unti-unting paglubog ng araw ay ang nakabibinging katahimikan sa parke. Nag-uuwian na ang lahat habang maya-maya ay nakita ko si Angela na nakaupo sa sa isang sulok. Agad ko siyang nilapitan para alukin na ihahatid ko na siya sa pag-uwi pero hindi niya ako pinansin at patuloy lamang siya sa pagtitig sa kalangitan. Maya-maya ay nagsalita siya at tinanong kung bakit ako nagkaganito. Nangungusap ang mga mata niya at tila nawasak ang puso ko kasabay ng panglalambot dahil tapat niyang sinabi na hindi niya ako gusto at kung maaari raw ay layuan ko na siya. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon, malulungkot, maluluha, magpapanggap na hindi ako nasasaktan o mamabutihin na lamang na tumakbo papalayo para maitago ang sakit na nadarama ko.

Kinabukasan ay parang walang nangyari, pilit kong itinago ang ano mang naganap kahapon at sa halip ay ibinaling ko na lamang ang aking atensyon sa mga kalaro ko na mukhang nahahalata na yata ang pagkamalungkot ko. Pagkalabas ko sa simbahan ay may isang musmusing bata na namamalimos at pilit hinihingi ang dala kong laruan at agad ko naman siyang itinaboy at sinigawan na kung maaari ay umalis siya sa dinaraanan ko. Dumaan ako sa parke bago umuwi para makipaglaro sa mga kaibigan ko pero napansin ko na malayo pa lamang ako ay tila nag-iiwasan na ang lahat maging ang mga nakasanayan kong mga kalaro. Nilapitan ko sila at niyakag na makipaglaro pero hindi ko inasahan na ipagtatabuyan nila ako sabay sabi na ayaw na nila kong kalaro. Dahil sa inis ay nagmatapang ako at hinamon ko ng suntukan ang mga kaibigan ko na alam kong di lalaban sa akin. Ginulo ko sila sa paglalaro at muli ay pilit kong inagaw at sinira ang kanilang mga laruan. Nagalit silang lahat dahilan upang sila ay magsama-sama at ako ay pinagkaisahan. Gulat na gulat ako sa mga kaganapan, nilabanan ko sila pero dahil ako lamang mag-isa ay umuwi akong sugatan at bigo.

Pag-uwi ko, sa labas pa lamang ng bahay ay nag-aaway na naman ang aking mga magulang na palaging wala dahil sa negosyo. Lumaki ako na halos ang yaya namin ang nag-aaruga at gumagabay sa akin na naging dahilan para ibaling ko na lamang sa mga laruan ang aking atensyon. Ang mga laruang ito ang nagsilbing mga kaibigan ko sa mahabang panahon, sila ang madalas na pinagsasabihan ko ng mga sama ng loob kahit minsan ay nagmumukha na akong baliw at sila ang nagbibigay ng aking kaligayahan lalo sa mga panahong mag-isa at nalulungkot ako. Kulang ako sa atensyon at pagmamahal mula sa aking mga magulang at wala naman akong kapatid para maging karamay. Tanging sa salapi, luho at sa mga ibinibigay na pangangailangan ko lamang nararamdaman na may matatawag pa pala akong mga magulang.

Maaga akong nagising para pumasok sa eskwelahan, nakita ko si Anthony na naglalakad at agad naman akong tumakbo papunta sa kaniya upang makisabay. Nagulat siya ng nakita niya ako dahil inaasahan niyang galit ako dahil sa ginawa nila sa akin hanggang sa dali-dali itong tumakbo papalayo at iniwan akong nag-iisa. Sa loob ng silid-aralan ay inakala ko na liban ang kaklase kong kahawig ni Doding daga pero laking gulat ko nang makita ko siyang nasa likod at doon naupo. Maliwanag na sa akin na ang lahat ay tuluyan ng umiiwas at lumalayo pero hindi ko sila kailangan dahil lumaki akong mag-isa at kaya kong mabuhay ng ako lamang. Sinigawan ko ang lahat ng mga kaklase ko, inilabas ko sa kanila ang galit ko, pinagkukuha ko muli ang mga laruan nila nang bigla akong natigilan ng isang tinig ng babae ang nagpahinto sa akin. Si Angela pala na buong lakas sumigaw na itigil ko na ang ginagawa ko kasabay ng pagpasok ng aking mga guro. Tulad ng inaasahan ay ako na naman ang masama, ipinatawag ang mga magulang ko na hindi ko alam kung nag-eeksis pa at ang mas malupit ay ipinuwesto ako sa likod ng mga upuan. Walang pumapansin sa akin kahit pilit akong nagpapansin at nang pandilatan ako ng babae kong kaklase na walang ginawa kundi ang makitsismis ay tinitigan ko siya ng masama tulad ng isang lalaki na sa sobrang inis ay kayang pasabugin ang mga bulkan.

Sa mga panahong iyon ko naramdaman ang tunay na kahulugan ng pag-iisa. Napakabigat ng pakiramdam ko na tila gusto ng tumulo ng luha sa kanang mata ko at parang pinagsakluban ako ng langit at lupa kung saan sa sobrang sakit ay para bang bumagsak ang planetang Jupiter at sa akin tumama. Mag-isa akong umuwi at wala pa rin ni isa ang naglalakas-loob na pumansin sa akin kahit iyong matanda na habang nagwawalis sa isang sulok ay nagbabasa ng isang libro tungkol sa white lady sa puno ng balete. Pagdating ko sa bahay ay nilapitan ko ang mga magulang ko para sabihin na kailangan nilang pumunta sa paaralan pero tulad ng dati ay abala sila sa tinatapos na negosyo at sinabi na ang yaya ko na lamang muli ang mag-aasikaso sa akin. Pakiramdam ko tuloy ang sama-sama kong bata, wala na nga akong mga kaibigan pero mukhang mawawalan din ako ng mga magulang.

Habang mag-isa sa kuwarto at nakahiga sa kama ko na napapalibutan ng napakaraming mga laruan ay nakaramdam ako ng pagsisisi. Sa pagkakataong iyon ay hindi ko mapagsisinungalingan ang sarili ko dahil ang sakit-sakit na. Kung pwede lamang sana maulit ang mga naganap na at kung maaari ay ilagay sa una ang pagsisisi nang sa gayon ay hindi ako nahihirapan ng ganito. Hindi ko napigilan ang sarili ko at di ko namalayan na nagdarasal na pala para humingi ng tawad sa mga kasalanang nagawa ko kasabay ng patuloy na pag-agos ng mga luha ko.

Kinabukasan ay agad kong nilapitan si Angela para humingi ng tawad pero sinabi niya na dapat sa mga kaklase namin ako humingi ng tawad na inaasam ko. Habang umiihip ang malamig na hangin kasabay ng isang mabahong utot na hindi ko alam kung saan nagmula ay naramdaman ko ang mga kaba sa king dibdib. Buong tapang ko silang nilapitan para makiusap na patawarin na nila ako at ibinalik ko na rin ang mga laruang kinuha ko maliban sa manika ni Gregorio na namalayan kong nginatngat na ng aso namin at dinala sa ibang ibayo. Wala akong narinig na ano mang salita mula sa kanila at sa pag-aakalang pagtatawanan lamang nila ako dahil sa ang matapang na ako ay natutong humingi ng paumanhin ay minabuti ko na lamang na umalis at tumakbo para makaiwas sa kahihiyan. Maya-maya ay may mga naririnig akong mga estudyante na nagbubulungan na tila papunta sa kinaroroonan ko. Mga kaklase ko pala pero sa halip na pansinin sila ay itinuon ko na lamang sa iba ang aking atensyon pero laking gulat ko nang bigla nila kong lapitan at kausapin. Narinig ko mula mismo sa kanila na hinihintay lamang nila ako na humingi ng tawad at pilit nila kong iniiwasan nang sa gayon ay malaman ko ang pagkakamali ko. Halos maluha ako sa galak sa nalaman ko na kaya nilang patawarin ang tulad ko lalo na noong sinabi nila na magkakaibigan pa raw kami sabay yakag sa akin na makipaglaro. Mula naman sa kalayuan ay ang mga magulang na katatapos pa lamang na kausapin ng mga guro ko pero sa halip na ako ay kanilang pagalitan at sermonan ay humingi rin sila ng tawad sa akin dahil sa malaki nilang pagkukulang. Doon ko naramdaman ang tunay na pagmamahal ng lahat at iyon ang kauna-unahang pagkakataon na nakalimutan ko ang mga laruan maging ang galit ko sa lahat.

Hindi ko alam kung paano sasabihin pero ang mahirap na desisyon sa akin noon na ipahiram ang mga laruan ko ay naging madali na lamang ngayon. Natutunan ko na igalang ang lahat ng pag-aari ng iba at natutunan ko rin ang magbigay at magpahiram ng kung ano man ang mayroon ako. Agad ko ring pinuntahan sa labas ng simbahan ang pulubi na ipinagtabuyan ko noon para humingi sa kaniya ng tawad at para ibigay sa kaniya ang ilan sa mga paborito kong laruan na naging bahagi ng buhay ko. Maliwanag na sa akin na hindi dapat ako naging masamang bata kasabay ng napagtanto ko na hindi ko pala kayang mabuhay ng mag-isa dahil ang mabuhay ng manhid at hindi nagmamahal ay masahol pa sa isang pagkamatay. Madalas kong sabihin na dapat ang lahat ng sa inyo ay akin din pero ngayon ay nangangako ako na ang lahat ng sa akin ay buong puso kong ibabahagi ko sa inyo.

Ang Lihim ni Wolverine - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:57:00 +0000

"Ang Lihim ni Wolverine"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Khantotantra

blog : Kwatro Khanto

O anak, saan ka ba galing?' Pag-uusisa ng ina ni Kino.

'Dyan lamang po inay sa tabi-tabi!' Sagot ng bata at dali-dali namang umakyat ng hagdan at dumiretso sa kanyang silid. Marahang sinara ang pinto, at nagmadali sa higaan upang kunin ang kanyang laruang na nakatago sa bag.

Kanyang inilabas sa bulsa ng bag ang isang laruang gawa sa kakaibang plastic. Isang pigurang laruan ang kanyang hawak. Isa itong lalaking nababali at nagagalaw ang mga kamay at paa. Mayroong kakaibang kintab ang damit na suot ng tao-tauhan na hawak ng bata.

'Lumabas ka na dito Wolvy at magsisimula na ang iyong pakikipaglaban sa mga pwersa ng mga anik-anik!' Pabulong ng bata sa laruang si 'Wolverine'.

Kasabay ng paglalaro ni Kino sa laruang 'X-Men', inilabas niya ang ilan sa mga laruang nakatago sa tukador ng silid. Ginawa niyang partner ni 'Wolverine' ang laruan ng kapatid na si Berbie (isang imitasyon na Barbie). Ginawa niyang kalaban ang mga laruang mumurahin na may mga bangas at sira.

'Ako si Wolvy, halika dito berbie at tayo ay maglalakbay! Proprotektahan kita mula sa mga impaktong laruan!' Masayang pagsasalita ng bata habang nilalaro ang kanyang hawak na laruan.

'Ilayo mo nga sa akin yang chaka na gerlay na yan!' Isang boses ang narinig ng bata.

Nabigla si Kino sa kanyang narinig. Tumingin sa paligid kung nasa loob ng kanyang silid ang kapatid. Sinilip niya ang bintana at baka nandoon ang mga kalaro na nais lamang siyang lokohin at biruin. Wala! Wala siyang makitang tao na pagmumulan ng boses na nadinig.

'Ano ka beng? Alisin mo nga ang hampaslupang pangit na manikang yan sa harap ko! Now na! As in!!!!' Narinig nanaman ang parehong boses kani-kanina lang.

Napalingon si Kino sa hawak na laruan. Tinitigan niya si 'Wolverine' at halata sa mukha niya ang pagtataka kung sa laruan nga galing ang boses na narinig.

'I...Ikaw ba ang nagsalita Wolvy?' nangangatog na tanong ng bata sa laruan na hawak hawak.

Gumalaw ang mga kamay ng laruan at animo ay nagpupumiglas sa pagkakahawak ng bata. Nabitawan ang laruan at nahulog sa sahig. Makalipas ng ilang saglit ay biglang tumayo ito ng kusa at tinitigan ang batang tila natulala sa pangyayari.

'Hindi! Hindi ako yung nagsalita! Tumahol ako! Baw-waw-waw!!Bwahahaha! Natural ako ang nagsalita!' Banat ni Wolverine.

Namutla ang bata sa nakita at nadinig, Ang laruan na kanyang hawak at kanina ay kinalilibangang laruin ay gumagalaw at nagsasalita.

'O, ano? Natulala ka na at naging tuod? Ano ka poste? Di ka na kikilos? Ano gagawin natin? Charades!! Pinoy Henyo?? Huhulaan ko nasa isip mo???' Sabi ng laruan.

'A.... e..... ka.....' nauutal na sagot ng bata pero nagsalita nanaman ang laruan kahit di pa tapos ang nais sabihin ng bata.

'Ano ka baby? A..E...I...O...U.... Ka...Ke..Ke...Ko...Ku!!! Ayusin mo yang dila mo at magsalita ka nga ng tuwid!!!' Pamalditang tugon ng laruan.

'Nakakapagsalita ka talaga Wolvy? Ikaw talaga ang nakaka-usap ko?' tuwid na tanong ng bata.

'Bakit??!! Bawal??!! Masama??!! May batas na bawal magsalita ang laruan?!!! Kalokang bata!!!' , medyo inis na tugon ng laruan.

Kinurot-kurot ng bata ang pisngi at sinampal-sampal ang muka sa pagbabakasakali na panaginip lamang ang nasasaksihan.

'ARAWTS!! napasigaw ang bata.

'Hoy, batang ewan, hindi ka nananaginip! Wag mo ng saktan sarili mo dahil ako ang mananakit sa iyo kapag di mo itinigil yang ginagawa mo! Makakatikim ka ng 'Berserker Barrage' ko!!!' Wika ng mataray na laruan.

'Sige, titigil na ako. Teka, bakit ayaw mo bang kalaro si Berbie? Maganda naman siya a.' Patanong ng bata.

'E hindi ko siya type! Hindi ko sya feel! Hindi kami bagay!' Napataas kilay pa si Wolverine habang sinasagot ang tanong ng bata.

'Sige. Kung yan ang gusto mo. Maglaro na lang tayo kasama ang mga iba kong laruan. Pumili ka pa kung gusto mo!' Ang patanong at paanyaya ni Kino.

'hmmmmm.... Sige, pwede na yang 'Porsche' na sasakyan. Sosyal yan at bagay sa aking mataas na uri ng laruan. Isakay mo ako dyan!' wika ni Wolverine.

Sinunod ng bata ang nais ng kanyang nagsasalitang laruan. Hinawakan niya ito at pinaupo sa ibabaw ng pulang sasakyan na may simbolo ng kabayo.

'Ano pa? May gusto ka pa bang gagawin natin para makapaglaro?' Usisa ng bata.

Tumingin sa paligid si Wolverine at tiningnan ang iba pang mga laruan na nasa paligid. Isa-isang kinilatis ng pihikan na laruan ang mga nakikta habang nakapamaywang at nakataas ang isang kilay.

'Wala na! Ang chachaka ng mga nandito. Hay. Sana andito ang aking iniirog at iniibig na si 'Cyclops.' Sana ay narito din ang aking kumare na si 'Storm'. Ano ba kasing ginagawa ko dito sa lugar na ito?' sabi ng laruan.

'Ang arte-arte mo naman!Feeling ka na masyado!' Sabi ni Kino.

'You can call me whatever you want, snake, bitch or other man. but i promise you, i will never be a pathetic boring toy!' Malanding sagot ni Wolverine.

'Sige na, panalo ka na! Antayin mo at sa darating na linggo ay makakasama mo na ang nilalandi mong laruan.' tugon ng bata.

Lumipas ang tatlong araw. Tanghali na ng nagmamadaling nakauwi ng bahay si Kino at dali-daling umakyat sa kanyang silid at isinara ang pinto. Hinanap niya ang kinatataguan ng laruan at inilabas.

'O... anong petsa na boy! Kelan ba ako magkakaroon ng kasamang mataas ang antas. Yung ka-level ko! Yung katulad ko na mamahalin?!' Naiinip na tanong ni Wolverine.

'Heto na! Di ka mapakali dyan! Para kang pusang manganganak!' Sagot ng bata.

Binuksan ni Kino ang kanyang bag at hinanap sa loob ang dala-dalang makakasama ng nagsasalitang laruan. Una niyang inilabas ang isa rin na pigura. Ito ay isang babae na may kulay abong buhok.

'Storm! Mars! Welcome!!!!' Sigaw ni Wolverine.

Pagkalapag ni Kino sa babaeng laruan, bumalik siya sa kanyang bag at kinuha ang ikalawang dala. Sa pagbunot niya ay makikita ang isang lalaking pigura na may parang salamin sa mata.

'Cyclops! Mahal!!! Labs!! Lumapit ka!' Pahinhin na wika ni Wolverine.

'O, hayan. May kasama ka na. Kasama mo na ang dalawa sa ka-uri mo. Siguro naman masaya ka na?!' Tanong ni Kino.

'Masaya na din... pwede na....Kaso..... Bakit walang buhay tong si Storm at Cyclops?' pag-aalala ni Wolverine.

'Oo nga no. Hindi kaya ikaw lang talaga ang kayang magsalita at magkikikilos ng naaayon sa gusto mo?'Tanong ni Kino.

Tumingin ng masama si Wolverine sa bata. Napa-kunot-noo ito at sumimangot. Tinitigan niya si Kino mula ulo hanggang paa.

Makalipas ang ilang sandali, nagkabuhay din ang dalawang bagong laruan na dala ni Kino.

'Mars!!!!! Kamusta ka na!!! Na-miss kita ng sobra!!!' Masayang wika ni Storm. Dali dali niayng niyakap ang lalaking may matalas na sandata.

'Mars!!! Namiss din kita! As in!' sabay halikan sa pisngi ng dalawa.

'Pre! Komosta na Pre! No-miss mo din ba ko pre?!' Tanong ni Cyclops kay Wolverine.

Napangiti si Wolverine at dahan-dahang lumapit kay Cyclops. Akala mo ay nasa dalampasigan ang dalawa at tila bumagal ang oras. Napayakap si Wolverine at ibinuhat naman siya ni Cyclops habang iniikot.

'Bago kayo gumawa ng sarili ninyong teleserye at san pa mauwi ang ginagawa ninyo, maglaro muna tayo!' Sabi ni Kino sa tatlong laruan na may kakayahang magsalita at gumalaw mag-isa.

'MANIGAS KA!!!' Sigaw ng tatlo sa bata.

'Pe.... Pe.... Pe.... Pero..... Ano pa ang silbi ninyo kung di kayo lalaruin?' Nanginginig na pagtatanung ni Kino sa mga laruan.

'Hindi kami ordinaryong laruan bata! Collector's Toy ata kami! Kami yung mga laruan na idinidisplay para tignan at di paglaruan!. Sagot ni Storm.

'Tomoh! Hindi kami yung hinahawak-hawakan kasi mawawalan kami ng halaga kapag malaspag kami!' Sagot naman ni Cyclops.

'Pero... Pero...' Magtatanong pa sana si Kino pero nagsalita na si Wolverine.

'Ano nanamang pine-pero-pero mo? Pero-perong bukid na lilipad-lipad? Nakakaintindi ka ba ng tagalog? baka gusto mo pa na mag-inglis ako! Japanese or Cantonese, you like?!' Ang mataray na sagot ni Wolverine.

'Nakaka-intindi ako ng tagalog'. mahinang sagot ng bata. Kasabay noon ay unti-unti ng namumuo ang luha sa gilid ng mata ng bata.

'Noong sinabi kong namimiss ko sina Mars Storm at si Papa Cyclops ko, hindi ko sinasabing dalin mo sila dito. Ang nais ko ay isauli mo ako sa tunay kong amo!' paliwanag ng laruan.

'Kaya pala nawala kang bigla Mars Wolverine, kasi pinitik ka pala ng batang ito. Grabe! Ang bata pa lamang niya pero kumukuha na siya ng gamit na hindi sa kanya!' wika ni Storm.

'Alam mo bata. Pagsisihan mo na ang ginawa mo at ibalik kami sa tunay na nagmamay-ari sa amin. Humingi ka ng tawad at tiyak mauunawaan ka naman.'. Bigkas ni Cyclops.

'Anlaki ng kasalanan ko. Hindi ko na maayos to!'. Ngumawa at umiyak ang bata.

'Tirahin ko kaya to ng 'Optic Blast' ko ng matauhan?!! Di ka ba nakikinig bata-batuta? Sabi ko nga na humingi ka ng tawad at mauunawaan naman yan! May drama ka pang nalalaman diyan! Tsipain kita dyan e!' Banggit ni Cyclops.

'Tama kayo. Pasensya na at kinuha ko kayo sa bahay ng aking kalaro. Gusto ko kasing magkaroon ng mamahaling laruan kaya ko nagawang kunin kayo habang di nakatingin yung kaibigan ko.' Kasabay ng paghingi ng tawad ni Kino ay inilagay niya si Storm at si Cyclops sa bag.

Nilapitan na ni Kino si Wolverine para isama sa loob ng bag upang maisauli na sa tunay na may ari. Bago pa mailagay sa loob, nagbigkas ng huling salita ang laruan.

'Magpakabait kang bata-batuta ha! Wag na wag mo ng uulitin ang pagkuha ng kagamitan na hindi naman sa iyo. Masama iyon! Ikaw, gusto mo bang may kumukuha ng gamit mo? O, ano pa ang hinihintay-hintay mo dyan? Pasko? New Year? Valentines Day? Semana Santa? Araw ng Kalayaan? Balik Undas? Ibalik mo na kami at humingi na ng tawad sa kalaro mo. Now na!' huling sambit ni Wolverine.

Ang tatlong laruan ay bumalik na sa normal. Nagmadaling pumunta sa bahay ng kalaro si Kino at humingi ng paumanhin sa kasalanang nagawa. Pinatawad naman siya.

Mula noon, tinandaan ni Kino ang aral na natutunan mula sa laruang bigla na lamang nagkaroon ng buhay.

Ang Manika - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:54:00 +0000

"Ang Manika"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Rainbow Box

blog : Rainbow Box

Kulay abo at kumikintab ang mga mata ng manikang si Erika. Malamlam, subalit malaki at maitim ang bilog nito sa gitna. Perpekto ang pagkakahugis ng kilay. Makinis at may kalakihan ang kanyang mga pisngi. Mayroon siyang maliit na labi na kulay rosas kung saan pilit na sumisilip ang maliliit at mapuputi nitong mga ngipin. Porcelain doll yun na binili ni Daddy nung apat na taong gulang pa lamang ako. Nag-a-abroad kase ang Daddy kaya nabibilhan niya ako ng laruang gaya non. Hindi ako mahilig sa manika, pero laging iyon ang binibili ni Daddy para sa akin.

Nakaupo lamang si Erika sa may estante. Hindi ko ito pinaglalaruan kase sabi ni Mommy, baka mabasag ko daw iyon. Sa isip ko, ok lang, hindi ko naman talaga iyon gusto e. Nangungusap ang mga mata ni Erika at natatakot ako. Parang laging may gustong sabihin. Parang lagi akong tinititigan, laging humahabol ng sulyap sa bawat galaw ko. Para bang laging nakabantay. Ang weird nya.

*****

Walong taong gulang ako noon ng nagsimulang magtrabaho si Mommy bilang cashier sa isang department store. Bored daw kase siya sa bahay at mas maigi kung may extra income kami at hindi laging naghihintay sa padala ni Daddy. Malaki naman na daw ako, hindi na ako alagain masyado at pumapasok na sa school tuwing umaga kaya’t pwede na siyang magtrabaho. Hindi ko maintindihan ang punto ni Mommy, ayaw kong hindi sya nakikita sa tabi ko. Saka bakit pa nya kailangang magtrabaho kung nagbibigay naman sa amin si Daddy ng pera at nakakabili kami ng pagkain? Dapat kase hindi nalang. Dapat sa bahay nalang sya. Nakakainis naman si mommy.

*****

Naririnig kong nagku-kwentuhan ang Tita Ynes at ang Mommy sa may kusina. Pinsan sya ni Mommy. Kasama niyang bumisita sa bahay namin ang anak nyang si Kuya Jun. Malaki na si Kuya Jun. Halos kasing laki na sya ng Kuya ni Jena na bespren ko sa school. Eighteen years old na daw ang Kuya ni Jena sabi nya. Gustong gusto kong magkaroon ng Kuya. Only child kasi ako. Pag nakikita ko kung paano inaalagaan si Jena ng Kuya nya, inggit na inggit ako. Sabi ni Jena, ok lang daw na tawagin kong Kuya ang Kuya niya. Natuwa ako noon. Lagi syang may pasalubong na Mr. Chips pag nagsusundo sa school. Pero iba parin talaga kung meron akong sariling Kuya. Hindi yung nakikihiram lang ako ng Kuya sa iba.

Habang malakas parin ang tawanan nila Tita Ynes at Mommy sa kusina, napansin kong nakatitig sa akin si Kuya Jun. Ngumiti sya sa akin at nagabot ng limang pirasong chikito. Peyborit ko iyon kaya kinuha ko sa kamay nya. Malaki ang kamay ni Kuya Jun. Mabait pala siya, binibigyan nya ako ng pagkain kahit hindi naman kami naguusap. Lumabas si Mommy at Tita Ynes sa kusina at nakita kong may inabot itong sobre. Sabi ni mommy, dun na daw muna titira sa amin si Kuya, sya daw muna ang magaalaga sa akin dahil hindi pa daw kaya ni Tita Ynes na pag-aralin si Kuya ng kolehiyo. Magkakaroon na daw ako ng pansamantalang kuya. Natuwa ako.

*****

Pang-apat na buwan na ni Kuya Jun sa bahay namin ngayon. Nandoon sya sa sala at nanonood ng tv. Natatakot akong lumabas ng kwarto ko. Natatakot akong pumunta sa banyo para maglinis ng katawan kase dadaan ako sa sala kung saan nandoon si Kuya Jun. Nakita kong nakatitig sa akin si Erika na nakaupo parin sa may estante. Ngayon, mas natatakot ako kay Kuya kaysa kay Erika. Nakikita ko ang lamlam sa mata ni Erika. Gusto ko siyang kunin at yakapin. Pero natatakot akong lumabas sa kwarto ko.

Alam ni Erika ang lahat. Nakita nya.

Nakita niya kung paanong hinablot ako ni Kuya Jun isang araw habang gumagawa ako ng assignment. Nakakatakot ang mata ni Kuya noon. Mapula, nanlilisik, parang yung mata ng mga adik na napapanood ko sa tv. Hinawakan nya ako sa braso. Masakit. Mahigpit. Sabi nya wag daw akong maingay para hindi nya ako saktan. Hindi ako umimik sa takot. Nakatingin lang ako sa kanya pero naramdaman ko ang mainit na luha galing sa mata ko. Tinanggal ni Kuya Jun ang suot suot kong damit. Isa isa, dahan dahan. Hindi ako nakakilos sa takot. Hindi ako nanlaban. Mahigit parin ang kapit ng kamay ni Kuya sa akin. Alam kong nakatingin si Erika, nakasilip ang maliliit at mapuputing ngipin sa kulay rosas nitong mga labi. Parang may gustong sabihin. Hinawakan ako ni Kuya sa mukha at saka pinisil ang baba ko. Siniil nya ng halik ang labi ko. Masakit. Kinakagat ako ni Kuya Jun. Nakapikit ako sa takot habang alam kong nakatingin sa amin ang kulay abong mata ni Erika. Nakasunod sa bawat galaw na gagawin ni Kuya. Hinila niya ako papunta sa sofa, hindi ako makalakad sa takot. Parang nanigas ang mga tuhod ko. Hindi ko na alam kung paano maglakad. Natatakot ako.

Nakita ko ang mga butil ng pawis ni Kuya habang nasa ibabaw ko sya. Nadadaganan nya ang katawan ko. Masakit ang bawat paghawak at paggalaw nya. Gusto kong sumigaw at magalit… kay Kuya, sa pagnanakaw ng aking kabataan at kamusmusan, kay Mommy, na iniwan akong sa pangangalaga ni Kuya Jun, kay Daddy, dahil wala siya para ipagtanggol ako noong mga sandaling iyon… at kay Erika, na nanatiling nakatitig sa amin ni Kuya Jun.

Kulay abo at kumikintab ang mga mata ng manikang si Erika. Malamlam, subalit malaki at maitim ang bilog nito sa gitna. Perpekto ang pagkakahugis ng kilay. Wari’y laging nakabantay.

Mayroon siyang maliit na labi na kulay rosas kung saan pilit na sumisilip ang maliliit at mapuputi nitong mga ngipin. Wari’y may gustong sabihin.

Nandon parin si Kuya sa sala. Nanonood ng tv. Takot akong pumunta sa banyo para maghugas ng sarili. Ayokong makita nya akong muli.

Kung ilang beses akong nilapastangan at inabuso ni Kuya Jun sa loob ng apat na buwang pamamalagi nya sa bahay, tanging si Erika lang ang nakakaalam.

Ang Nawawalang Gulong - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:51:00 +0000

"Ang Nawawalang Gulong"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Hideki

blog : Ako. Ian Tamad.

Madilim na ang paligid. Walang pinagkaiba sa kahapon ang senaryong ito sa buhay ni Julius. Sa tuwing uuwi sya galing sa eskwelahan at saktong gutom sya, bumibili sya sa may isawan. Solve na sya sa ganung meryenda, araw-araw. Naiiba lang kapag natityempuhan sya ni Bikoy.

Si Bikoy, suot ang lampas tuhod, naninilaw at may kaunting mga butas na t-shirt, ay isang batang palaboy.

Base sa tangkad ni Bikoy, nasa edad sampu o pababa pa lamang siya. Sunog ang balat marahil sa madalas na pagkakabilad sa araw, at kulay kalawang ang buhok. Walang tsinelas, pero hindi naman bahuin kung tignan.

Kung di mo makikitang tatakbo-takbo si Bikoy, kasama ng ibang mga batang palaboy, makikita mo sya na kumakalabit ng mga nakasakay sa jeep, nakatayo at naghihintay na mga tao, at mga kumakaen lalo na sa may isawan; para manglimos. Kahit ano tatanggapin nya, barya, o yung mismong kinakaen at iniinom mo. Hindi sya choosy.

Yung mga swerteng araw para sa kanya ay yung mga araw na lilipas ang maghapon na may laman ang maliit nyang tiyan at meron pa syang pang gastos kinabukasan. Yung mga hindi swerteng araw naman, ay yung nabusog na lamang sya sa pang-dededma, pang-tataboy, panunuya, at pag-iling ng mga taong alam mo na; mas mahirap pa yata sa kanya.

Kasama naman sa mga swerteng araw nya yung matityempuhan nya si Julius.

Una silang nagkatagpo nung lapitan si Julius ni Bikoy habang akmang isusubo nito yung huling isang isaw nya. Kinalabit ni Bikoy si Julius at hiningi ang isaw na kakagatin na lang ni Julius. Bitin sya nun, pero mas pinili na din nya na ibigay yun sa bata. Mabait naman kasi talaga si Julius, inalok pa nya yun ng coke kahit na tumakbo na papalayo yung bata, kasi alam nya na maanghang talaga yung sawsawan na paborito nya.

“salamat po kuya.” sambit ni Bikoy sabay sipsip sa straw ng softdrinks. Ngumiti na lang si Julius, at naglakad na patungo sa sakayan ng terminal ng jeep para makauwi na sya.

Naulit ng naulit ang tagpong yun. Ngunit hindi kagaya ng normal na palaging nakakasalamuha ni Bikoy, ibahin natin si Julius. Masaya sya kapag nagkakakita sila ni Bikoy at sabay na nagmemeryenda. Para sa kanilang dalawa na lagi yung binibili nya. Binibigyan nya pa nga minsan ng barya nya si Bikoy, at pinagbibilinan na huwag ipangka-cara-y-cruz. “opo, hindi po kuya, ibibili ko to ng pagkain.” laging tugon ng bata. Hindi alam ni Julius kung bakit nya ginagawa yun, pero isa lang ang sigurado nya; magaan ang loob nya at masaya sya.

Parang close na sila na hindi. Basta kapag nagkakakita lang silang dalawa eh masaya sila, kahit na kumakain lang sila at hindi masyadong nag-uusap. Sa tuwing makakakita si Julius ng mga batang palaboy, di nya maiwasang maisagi muli sa isip nya ang kanyang nakaraan. Laking pasasalamat nya sa umampon sa kanya, kung di dahil sa kabutihan nila, hindi naka uniporme pamasok si Julius, nasa kalye pa din ito, o malamang ay nasa maling landas na, o hindi naman kaya ay nasa loob na ng piitan at humihimas ng malamig na rehas sa mga sandaling ito.

Kaya ganun na lamang din ang pasasalamat nya sa naging buhay nya. Mas bumuti ang buhay nya at nagkaron ng landas na sa kanyang pagpapatakbo na lang nakabase. Sa araw araw nyang nakakakita ng mga batang palaboy, hinding-hindi nya maaring makalimutan ang pangako nya sa sarili nya na hindi nya sasayangin ang bago at mas mabuting buhay na natamo nya.

Isang araw tinanong nya si Bikoy, kung anong gusto nya bukod sa pagkain. Sabi ni Bikoy, “laruan po kuya. hindi po kasi ako nakakahawak ng laruan eh. gusto ko yung kotse-kotsehan”.

Kinabukasan, sa pagkikita ng dalawa, matapos nilang maubos ang tigdalawang patpat ng isaw, iniabot ni Julius ang isang laruang kotse-kotsehan kay Bikoy.

“o. ayan na yung laruan, ibibigay ko na yan sayo. mahalaga sakin yan kaya dapat ingatan mo yan. wala na nga lang yang isang gulong pero okey pa naman yan, pagtyagaan mo na lang. papasko ko na din yan sayo. heheh”

“kuya, salamat!” malaki ang ngiting naisukli ni Bikoy na halos wala na itong sukat-kasidlan. “ay kuya! teka! meron pala ako dito, ikabit mo na lang ito..” May dinukot si Bikoy sa loob ng XL nitong t-shirt, isang kwintas, na may palawit na gulong, gulong ng isang laruan.

Umagos na lang ang luha ni Julius sabay niyakap si Bikoy ng mahigpit na mahigpit.

Yun na pala ang pinaka-maswerteng araw sa buhay ni Bikoy, nang makilala nya at makitang muli ang kuya Julius nya. Ganun din naman kay Julius, inakala na nyang namatay na ang nag-iisang kapatid nya sa trahedya noon ng malakas na baha, halos anim na taon na din ang nakalipas.

Kasabay ng pagkabuo ng mga gulong ng laruang kotse, ang pagkabuo muli ng magkapatid. Bagamat silang dalawa na lamang, may kasiguraduhan na din ang mas mabuting buhay para kay Bikoy, sa tulong ng bagong pamilya ng kuya Julius nya.

Ang Teddy Bear - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:47:00 +0000

"Ang Teddy Bear"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Leah

blog : Ako si Leah.

"Ang cute talaga..."

Nakatayo lang si Janna sa loob ng isang toy store. Nakatanaw sa isang napakacute na teddybear na naka-display sa isang shelf. Ilang beses nyang binabalik-balikan ang toy store na yun. Umulan man o umaraw, lagi siyang dumadaan dito para masilayan ang teddybear. Gusto nya itong bilhin

Ang problema.. Wala syang perang pambili.

Mahirap lang ang pamilya ni Janna. Pero dahil na rin sa kasipagan ng kanyang mga magulang, eh kumakain naman sila nang tatlong beses sa isang araw. Nag-aaral rin silang apat na magkakapatid. Ang tatay nya ay nagtatrabaho bilang isang traysikel drayber. Ang nanay naman ay matiyagang naglalaba ng mga damit ng mga kakilala tuwing sabado't linggo, para lang may maidagdag sa kita ng asawa.

Walong taong gulang si Janna. Mabait. Masipag. Matalinong bata. Pumapasok sya sa isang pampublikong paaralan na malapit lang sa kanilang bahay. Sampung piso lang ang kanyang baong pera kada araw. Minsan, kinakapos din pero ayos lang yun sa kanya. Sa ganung kamurang edad, naiintindihan na nya ang mundong ginagalawan.

Kailangang magtiis. Kailangang magtipid. Mahirap ang buhay.

.............................

Una nyang nakita ang teddybear noong pitong taong gulang palang sya. Papauwi siya galing school noon, nang mapatingin sya sa loob ng toy store. Dun nakadisplay ang isang malaking stuffed toy na oso. Kulay brown. Napakaganda. Napaka cute. Naglakas-loob siyang pumasok sa toy store at nagtanong..

"Ate. Magkano po ba yung teddybear?"

"Ah, eto ba?", sagot ng nakangiting babae, sabay kuha ng isang teddybear at tiningnan ang price tag. "400 pesos ang isa. Ang cute, ano? Bibilhin mo ba?"

"Naku, hindi po. Nagtatanong lang po. Opo.. ang cute talaga nya. Kaso po, wala pakong ganyang kalaking pera. Salamat na lang po, Ate. Magandang araw."

Simula noon, binabalik-balikan na nya ang naturang toy store. Araw-araw, bago umuwi ng bahay ay dumadaan muna sya dito para makita ang kinaaaliwang teddybear. Umulan man o umaraw, lagi nya itong binibisita.

"Ate, andito po ako ulit. Tingnan ko lang po yung teddybear.", masayang pahayag ni Janna sa babaeng nakabantay sa toy store.

"Haha. Sige, Janna."

Gustong-gusto talaga nyang mabili ang laruan. Nagsimula syang mag-ipon ng pera. Sa kada sampung pisong baon nya araw-araw sa school, itinatabi nya ang isang piso. Kapag sabado at linggo naman, tumutulong sya sa kanyang nanay sa paglalaba ng mga damit kaya meron din siyang naitatabing pera. Isang piso. Tumutulong din sya sa kanyang ate't kuya sa pagbebenta ng bote't dyaryo tuwing linggo. Isang piso ulit.

..................................

Nagdaan ang isang taon..

"Ate Lisa, magandang hapon po.", sabi nya sa nakangiting babae sa likod ng counter.

"Magandang hapon naman, Janna. Oh, ayan si Teddy oh. Hinihintay ka.", sabi ni Lisa. Sa isang taon na pabalik-balik ni Janna sa toy store, nakagaanan na nya ng loob ang isang babaeng nagbabantay sa mga laraun.

"Hehe. Oo nga po. Namimiss rin nya siguro ako, ano?"

"Haha. Oo naman. Oh ano na, kelan mo ba maiuuwi si Teddy? May isang taon mo na syang pinaghihintay eh.", tanong ni Lisa.

"Hmm. Magkano na po ngayon ang isang teddybear?", wika ni Janna.

"Mura na ngayon, Janna. 350 pesos na lang.", nakangiting sagot ni Lisa.

Kumislap ang mga mata ni Janna. "350 na lang!", naisip nya. Baka mabibili na nya bukas ang laruan.

Dali-dali syang umuwi. Pagdating ng bahay, binuksan nya ang isang kahon kung saan nakalagay ang mga naipong pera.

Binilang. Piso. Limang piso. Bente. Singkwenta.

Napapakasaya ni Janna. Nakaipon sya ng 410 pesos. Mabibili na nya ang gustong teddybear bukas.

Mayayakap na nya si Teddy, sa wakas. 350pesos lang yung teddybear. Meron pa syang sukli. Bibili sya ng masarap na ulam para sa pananghalian nilang lahat. Excited na siya para bukas!

Hanggang sa hapag-kainan, dala-dala pa rin ni Janna ang sigla.

"Bakit ang saya-saya mo?", tanong ni Amy, ang panganay sa magkakapatid.

"Ang saya ko talaga, ate! Kasi mabibili ko na yung teddybear dun po sa toy store, malapit sa school.", excited nitong sagot.

"Ah, yung dinadaanan mo lagi bago ka umuwi?", wika ni Eric, ang kanyang nag-iisang kapatid na lalaki.

"Ate Janna, pag nabili mo na.. pahiramin mo ko ha.", sabi namn ni Kaye, ang kanilang bunso.

"Ay oo naman, bunso. Share natin si Teddy. Hihi. Opo kuya, Dun nga po sa tindahang yun. May sapat nakong perang pambili eh. May 400 pesos din po ang naipon ko. Oh diba ang saya? Eeeeeee!! Parang gusto ko maging bukas na!!! Ngayon palang, parang gusto ko nang puntahan yung toy store at bilhin yung laruan ko! Hehehe! Nanay, mayayakap ko na po si Teddy! Makakasama ko na sya sa pagtulog ko. Tapos pag malungkot ako, meron akong makakayakap nang mahigpit. Sigurado akong napakalambot ng teddybear. Oh diba, ang galing! Meron akong... "

Patuloy lang sa pagsasalita si Janna. Damang-dama ng lahat ang saya at excitement nito na mabili ang laruang teddybear. Nagkatinginan lang ang kanyang nanay at tatay.

"Anak...", sambit ng kanyang ina.

Napahinto si Janna sa pagsasalita.. "Po?"

"Pasensya talaga.. Pero kung may pera ka ngayon, pwede hiramin muna namin ng tatay mo?"

"Ha???"

"Kailangan lang kasi, anak. Alam mo namang di ako nakapaglaba nitong mga nakaraang araw kasi nagkasakit ako. Eh kelangan ng tatay mo ang pera. May nasira lang kasing isang bahagi sa traysikel natin. Siguro sobra 300 din kung bibilhan ng bago. Ibabalik din namin ang pera, anak. Kelangan lang kasi talaga para makapagbyahe ulit ng traysikel si tatay.." mahabang paliwanang ng kanyang ina.

Nakatingin lang si Janna sa kayang mga magulang. Unti-unting namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.

"Anak, naiintindihan mo naman siguro. Hindi na nga nakasama si Ate Amy mo sa fieldtrip nila kasi kulang tayo sa pera ngayon. Wala ring bagong PE uniform ang Kuya Eric mo, naghahanap pa nga kami ng mahihiraman nya. Kapos lang talaga, anak."

Napayuko si Janna. Napaluha.

"Bakit ako? Bakit yung pera ko pa? Pinag-ipunan ko yun eh! Galing sa baon ko.. akin yun eh!!"" naisip nya. Pero hindi na nya sinabi. Bagkus, eto na lang ang kanyang nasambit.

"O-okay po, nay. Ibibigay ko n lang po sa inyo mamya."

Patuloy silang kumain. Wala nang imik si Janna. Nung gabing yun, binigay nya ang perang naipon. Niyakap sya ng kanyang ina nang mahigpit..

Napaiyak lang si Janna.

Hindi pa pala nya makukuhang yakapin si Teddy. Hindi pa pala.

"Pasensya na anak.", sabi ng kanyang nanay.

"Okay lang po, nay. Naiintindihan ko po. Huwag na po kayong mag-alala. Pagiipunan ko pong muli. Hwag nyo na pong isipin na balikan pa ako ng pera. Tulong ko na lang din po yun."

Oo't sa una, nakaramdam ng galit si Janna. Nagtampo sa ina at ama. Napaka unfair nga naman. Alam ng lahat ang kanyang kagustuhan maibili ang teddybear. Araw-araw syang nagtitipid. Pinagtrabahuan nya ang pera. Pagkatapos ng lahat, eto lang din at hindi rin nya pala magawang bilhin ang gustong laruan.

Nakakalungkot nga naman.

Pero napag-isip isip din nya. May mga bagay na mas importante. Naiintindihan nya ang kanyang nanay. Naintindihan nya na kelangan ng pera ng kanyang tatay. Hindi man maikakaila na siyaý nalulungkot, napangiti na rin si Janna kahit papaano. Ang kanyang munting ipon ay makakatulong sa kanyang pamilya.

..............................

Kinabukasan. Sabado.

Pumunta si Janna sa toy store. Sinalubong siya ni Lisa na merong ngiti sa mga labi.

"Janna! Good morning! Ayan.. kunin na natin si Teddy.. tara!"

"Ate Lisa.. Sandali lang po."

Napalingon si Lisa.

"Oh bakit?", napahinto si Lisa sa paglalakad. "Bakit parang.. ang lungkot mo?" tanong nito kay Janna.

"Ate. Hindi ko na po mabibili si Teddy."

"Ha? Bakit? Anong nangyari? Mahigit isang taon mo rin siyang binabalik-balikan rito. At diba, sabi mo

kahapon, mabibili mo na sya ngayong araw?"

Napayuko si Janna. Bumuntong-hininga. Tapos tumingin kay Lisa nang may ngiti sa labi.

"Oo nga po, Ate. Pero may mga bagay na mas importante. Mas kailangan ng tatay ko ang perang naipon ko.

Pero ayos lang po sa akin. Pag-iipunan ko na lang po ulit. Sana nga lang.. sa susunod na taon.. andyan pa rin si Teddy." nakangiting sagot ni Janna.

Natahimik na lang si Lisa. Nakaramdam ng lungkot. Alam nya ang mga pinagdaanan ni Janna.. ang mga ginawa para lang maangkin at mabili ang teddybear. Kung pano tiniis ng bata ang init ng araw sa pagbebenta ng mga bote't dyaryo para lang makaipon ng pera. Kung paano nito tiniis ang gutom sa school para lang may maitabing isang piso mula sa sampung pisong baon. Kung paano kinaya ang lamig ng hangin sa tuwing umuulan para lang makadaan saglit sa toy store at makita ang laruan..

"Sige po, Ate. Alis na po ako. Tutulungan ko pa sina ate't kuya sa pagbebenta ng bote eh. Salamat po ulit."

Umalis na si Janna ng toy store. Sisimulan na naman nyang mag-ipon ng pera. Hindi naman siguro mawawala sa tindahang yun ang teddybear. At kung uumpisahan nya ulit magtabi ng pera, siguradong mabibili nya ang teddybear sa susunod na taon.

Habang naglalakad, narinig nya ang tawag ni Lisa.

"Janna. Sandali lang!""

Nakita nya si Lisa na merong dalang isang malaking plastik bag. Papalapit sa kanya.

"Ate, bakit po?"

"Para sayo, Janna.", sambit nito sabay abot ng dala-dalang plastik bag. Binuksan yun ni Janna at tumambad sa kanyang paningin ang nakapacute na teddybear. Kulay brown na oso. Malambot. Maganda.

"Binili ko. Para sayo."

Napaluha si Janna.

"Ate Lisa! Maraming salamat po! Maraming salamat!!", naluluhang sambit ni Janna.

"Eto na yun! Eto na ang laruan ko!!"", sambit nya. Sumigaw sa galak. Tumalon sa tuwa. Niyakap nya nang mahigpit si Lisa. Taos-pusong nagpasalamat sa regalong kanyang natanggap. Pagkatapos, masaya na itong umuwi.

Napakasaya ni Janna. Sa wakas, nasa sa kanya na ang pinakagusto at kinaaliwang laruan.. ang maganda, malambot at napakacute na teddybear.

..............................

Sa buhay ng tao, may mga bagay na nangyayari na hindi natin inaasahan. Madalas, meron tayong mga plano na hindi natutupad.. kagustuhang hindi nakukuha.. pangarap na hindi nakakamit. Ang mga pangyayaring ito ay hindi natin hawak.. kaya sa tuwing tayoý hinamon at tinalo ng panahon, mas mainam na tanggapin na lamang nang buo sa ating puso at magsimulang muli.

Katulad ng nangyari kay Janna, pinaghirapan nya ang perang kanyang itinabi. Puhunan ay hirap, pagod at pagtitiis. Pero dumating ang isang pagkakataon kung saan kailangan nyang mamili. Kahit na masakit, inintindi ni Janna ang sitwasyon. Naintindihan nya na merong mga bagay na mas importante kesa sa kagustuhan nyang bilhin yung laruan. Handa siyang maghintay ulit.. magipon ulit.. magtiis ulit.. Hindi siya nawalan ng pag-asa. Pasasaan ba't makukuha rin nya ang inaasam na laruan.

Madalas, tayoý nakakaramdam agad ng galit kapag may mga bagay na sumisira sa ating mga plano. Pero sana unawain muna natin ang sitwasyon bago makaramdam ng mga negatibong emosyon. "Take a step back and reflect."

Ganun naman kasi ang buhay. May mga gusto kang hindi mo agad-agad makukuha. Pero ang lahat naman ay darating at mapapasaiyo.. sa tamang panahon.

Kapag tayo'y matalo, subukang muli. Kapag tayo'y madapa, bumangong muli. Sa gabay ng Panginoon at sa suporta ng ating mga kapamilya at mga totong kaibigan, ngingiti rin sa atin ang kapalaran. Ipagpatuloy lang ang buhay.

Bahay-bahayan - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:44:00 +0000

"Bahay-bahayan"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : lipadlaya

blog : lipadlaya

Ilang minuto na si Anton sa labas ng inuupahang bahay ng Kuya niya. Pangatlong istik na ng yosi ang hawak niya. Hithit-buga. Kakatok ba siya? Taragis na buhay ‘to, bulong niya sa sarili. Hithit-buga. Mabigat kasi sa loob niyang humingi ng tulong dito dahil sermon lang ang aabutin niya. At ipapamukha na naman sa kanya ang mga pinagdaanan niya. Na kesyo wala siyang magawang mabuti at puro problema ang dala. Saktong huling hithit niya sa yosi nang biglang bumukas ang pinto.

“Hoy, ano papasok ka ba? E, kanina pa kita nasisilip sa bintana, balak mo yatang sunugin yang baga mo, e. O, bakit may dala kang bag? Game-over na ba?” Sunod-sunod na dakdak ng kuya niya.

“Kasi Kuya,” nahihiya niyang simula tuloy pasok sa loob ng bahay.

“Iyan na nga ba ang sinasabi ko sa yong tukmol ka,” litanya pa rin habang nagtitimpla ng kape, “Ano, ha? Pinalayas ka?”

“Hindi a. Ako ang umalis dun, bahala siya sa buhay niya,” pagmamalaki niya kahit ang totoo, ibinabato sa kanya yung mga damit sa mukha niya kanina.

“O, e ano ngang nangyari? Ayawan na?” tanong ulit ng Kuya niya at inilapag ang kape sa lamesa.

Taragis, napaisip tuloy siya. Napabuntong-hininga.

Ano nga bang nangyari sa kanila ni Lyn?

Kababata niya si Lyn. Paboritong kalaro kahit wala naman talagang kakwenta-kwentang kalaro.

Kung hindi pa siya magkukunyaring nadapa, hindi man lang mananalo sa karera sa takbuhan papunta sa tindahan ni Aling Simang. Parati ring talo sa teks at pogs. Kaya nga sa tumbang preso, pag talagang burot na si Lyn, nagpapataya na talaga siya. Yung tipong patatamaan lang ang lata pero hindi patutumbahin. Yun ang diskarte niya sabay kamot sa ulo.

Gayundin sa mga koponang laro, gusto niya parating kasama ang kababata. Pakiramdam niya, may Muse sa grupo dahil talaga namang si Lyn ang pinakamagandang bata sa Manggahan. Halos lahat silang mga bata doon ay sunog ang balat sa araw samantalang si Lyn ay medyo mapusyaw ang kulay at may biloy sa magkabilang pisngi kapag ngumingiti. Pagka-ganoon, lalo siyang nagpapasikat kay Lyn para maipanalo ang laro, patintero man o beysbol (na binilog na medyas ang bola). At siyempre, mag-aakapan silang grupo kahit matalo at gusto-gusto niyang naaamoy ang amoy-araw na buhok ng kababata. Masaya siya noon kahit madalas silang tuksuhin na kape’t gatas kapag magkapartner sa piko. Minsan, nagbabahay-bahayan din sila, partner-partner tapos pagandahan ng itatayong bahay. Naalala niya, sa kanila ni Lyn ang pinakamaganda kasi yung bahay nila, sa sanga ng puno. At bahay-bahayan lang talaga ang pinanalunan nilang laro.

Kahit parating sunog-bahay at kulelat, masaya naman dahil magkakampi sila.

Si Lyn rin yung itinuring niyang pinakamatalik na kaibigan. Andoon ito nung manalo sa basketbol ang koponan nila sa liga ng baranggay. Andoon din ito noong maghiwalay yung nanay at tatay niya. Ang sama-sama ng pakiramdam niya noon. Paano ba niya tatanggapin ang mga tukso ng ibang bata na iniwan siya ng tatay niya. Si Lyn lang yung batang hindi nanukso sa kanya.

Naghahanap siya ng dahilan kung bakit ba naghihiwalay ang mag-asawa. Sa murang isipan niya, nagtataka siya. Dumarating ba talaga sa punto na nagkakasawaan kahit mag-asawa na? Isang taon ang lumipas, yung nanay naman niya yung umalis. Inihabilin sila ng Kuya niya sa isang tiyahin.

Iyun ang pinakamasakit na nangyari sa kanya. Naglalaro sila noon ng patintero nang sunduin siya ng Kuya niya. Aalis daw kasi yung nanay nila. Pupunta ng Iloilo dahil maysakit ang lolo nila. Iyak siya ng iyak noon, gusto nga niya sumama kaya lang madali lang naman daw dun ang nanay niya.

Sampung taong gulang siya noon pero hindi siya nahiyang humabol sa traysikel na nagdala sa Nanay niya sa sakayan ng bus. Naiwan pa niya yung kaliwang tsinelas niya sa pagtakbo. Mahirap intindihin kung bakit sila iniiwan ng mga magulang. Kaya nangako siya noon, kung sakaling magkapamilya siya, hinding-hindi niya gagawin ang ganoon. Alam niya kasi kung gaano kasakit.

Pagbalik niya sa bahay nila, hawak ni Lyn yung naiwan niyang kaliwang tsinelas.

******************************

Kanina pa umiiyak si Lyn. Namumugto na nga ang mata niya at halos ayaw niyang lumabas ng kuwarto. Nahihiya kasi siya sa Nanay niya. Baka sabihin na namang kumuha lang siya ng batong ipupukpok sa ulo. Si Anton naman kasi, parang hindi pa rin makawala sa buhay-binata. Nakikitira na nga lang sila at dagdag palamunin sa bahay, nakukuha pang makipag-inuman sa barkada. At heto nga, nasagad na yung pisi niya. Pagod na pagod siya sa pag-aalaga ng bata. Parang siya lang kasi ang nagsasakripisyo sa kanilang dalawa. Hindi naman siguro masamang maglabas ng sama ng loob. Napuno na lang talaga siya. At sa may-kwenta-walang-kwentang tungayaw nila, umabot sa puntong pinalayas niya si Anton.

Ano bang nangyari sa kanila? Napakalayo sa inaasam niyang buhay. Yung magkakampi sa lahat ng laro. Kahit talo, basta magkasama. Hindi pala simpleng buhay ang pinasok nila. Pinipilit niyang alalahanin. Asan na ang tag-team nilang dalawa?

Tangi ang pagtingin niya kay Anton noong nag-aaral sila. Dangan kasi, si Anton ang tagapagtanggol niya kapag may umaaway sa kanya. Tagabuhat ng libro kapag pauwi at papasok sa eskwela. Noon pa man, humahanga na siya sa kakisigan nito lalo pag labas ang mapuputing ngipin. Mabait pa at maaasahan. Kinikilig-kilig pa siya nung minsang maglaro sila ng FLAMES ng mga kaklase niyang babae, Marriage yung lumabas sa pangalan nila ni Anton. Tinukso-tukso siya pero sabi niya, napakaimposible dahil wala pa sa isip niya ang mga ganun. Magiging titser pa siya gaya ng pangarap ng mga magulang. Magiging Ma’am Lyn siya sa iskul na pinapasukan nila.

Isang beses, nakita niyang may nakaipit na sulat sa isang libro niya. Lalo siyang kinilig nang malamang kay Anton galing. Loveletter. Sa murang edad, kakaibang saya ang dulot nito. Simula noon, lalong naging magiliw si Anton sa kanya. Kapag umuulan, okay lang na mabasa sila parehas basta magkasukob sa isang payong. Madalas din siya nitong bigyan ng rosas na origami na parating iniipit sa mga gamit niya.

Oo, Mahal na din kita, Anton. Iyun ang saktong linya kung paano niya sinagot si Anton. Talagang itinapat niya iyun sa JS Prom. Araw ng mga puso. Para mas espesyal. Mas makahulugan. Sa saliw ng kantang You Are My Song ni Martin Nievera, ipinagtapat nila sa isa’t isa na hindi na lang sila magkababata o magkaklase. Hindi lang sila magkaibigan. Magkasintahan na sila. Salitang nagdudulot sa kanya ng kakaibang kilig at pintig. Unang pag-ibig. Iyun siguro ang pinakamasayang karanasan ng buhay high school niya.

Ganoon pa man, mas matindi pa rin ang dating ng salitang Ma’am kaysa Marriage. Takot niya lang sa Nanay niya. Baka mapatay siya kapag nalamang may kasintahan na siya. Kaya, nanatiling lihim sa kanyang mga magulang ang pakikipagkasundo niya sa binata. Malamang paglayuin sila ng mga ito. At ayaw niyang mangyari yun.

Lihim na binaon nila hanggang sa kolehiyo. Masuwerte naman at isang kolehiyo lang ang pinasukan nila. Siya, kumuha ng kurso sa pagtuturo at si Anton, kumuha ng Management.

Ayos na ayos. Sabay silang bumubuo ng pangarap. Magkakampi na naman sila.

***********************************

“E, paano si Junior? Ano yun? Iiwanan mo na lang dun? Hindi yun aso, Anton. Mag-isip ka nga,” banat pa rin ng Kuya niya. “Alam mo naman siguro ang pakiramdam ng iniiwan. Ilang araw ka ba dito?”

“Hindi ko pa alam. Magpapalamig lang siguro ako. Nasasakal ako kay Lyn pero hindi ko rin naman kayang tiisin si Junior.”

Oo, si Junior. Bunga ng pagmamahalan nila ni Lyn. Bunga ng isang sandali ng kapusukan.

Wala ang Kuya niya noon. Inaya niya si Lyn sa bahay tulad ng madalas nilang ginagawa kapag may mahirap na aralin. Dati na naman silang naiiwan doon pero iba ang sandaling iyun. Iba ang pakiramdam niya. Ano kaya kung subukan nilang gawin ang bagay na iyun? Subok lang naman. Agad niyang hinalikan si Lyn na tumatanggi noong una. Pagkatapos, naglakbay ang kanyang kamay sa mga lugar na si Lyn lang ang tanging nagsasabon. Umiiwas noong una ngunit nang maglaon, sumasabay na rin sa sayaw na likha. Ang halik ay naging mariin. Ang akap ay naging mahigpit. Unti-unti, nadarang sila sa init. Walang pakialam sa nangyayari sa paligid. Kahit ang hiyawan ng mga bata sa labas ng bahay. Noong panahong iyun, nagkaroon ng linya sa kanilang buhay. Tumawid sila sa mga guhit na itinakda ng matatanda.

Ganoon pala ang pakiramdam. Masarap pagsaluhan ang pagmamahal. Swabe ang bawat galaw. May sariling ritmo ang katawan. Umiindayog sa musikang hatid ng mga tibok ng puso.

Parang basketbol. Paulit-ulit na pagbuslo. Parang holen sa butas. Saktong-sakto. Parang habulan. Pinagpapawisan hanggang sa makarating sa tindahan ni Aling Simang. Parang perpektong pares. Ang kanya ay para kay Lyn. Ang kay Lyn ay para sa kanya.

Bakit kaya ipinagbawal yaon ng matatanda? Makasarili sila. Bakit kailangang sila lang ang maging maligaya at magsalo ng mga ganoong pagkakaton?

Ang mga tanong na iyon ay sinagot ni Lyn pagkatapos ng ilang buwan.

“Anton, kinakabahan ako. Dalawang buwan nang wala akong dalaw,” may pangamba sa mukha niya habang kumakain sila ng ice cream sa lagoon sa kolehiyo nila.

“Anong dalaw?” nakakunot si Anton sabay kagat sa malamig na ice cream.

“Anton, buntis yata ako. Natatakot ako,” nangingilid ang luha ni Lyn.

“HA??? Taragis, sigurado ka?” Naluwa ni Anton ang kinakain. Bad trip, bakit biglang pumait ang kinakain nilang ice cream?

**********************************

Sabay silang pumasok sa simbahan ng Quiapo pagkatapos ng klase. Magkatabing lumuhod. Mataimtim na nanalangin kung anong sunod nilang hakbangin. Humingi ng tulong. Humingi ng kaliwanagan. Humingi ng tawad.

Paglabas ng simbahan, ngayon lang nila napagtuunan ng pansin ang mga tao sa paligid. May mga babaeng nagtitinda ng kung anu-anong halaman. Pamparegla. Pampaputi. Pangontra sa ganito-ganyang sakit. Nakakatawang nasa labas lang ang mga ito ng simbahan. Hindi ba labag ito sa Kanyang kautusan?

Lumapit si Anton sa isang tindera. Lalong kinabahan si Lyn. Maiintindihan ba sila ng Diyos na kinausap nila kanina?

*************************************

Nakatingin sa kisame si Lyn. Sumusunod ang diwa niya sa umiikot na electric fan. Hindi ba kasalanan ang gagawin nila? Buhay na yung nasa sinapupunan niya.

Nakahiga siya sa isang manipis na kutson, may nakatakip na kumot sa ibabang bahagi ng katawan. Nakabukaka. Napalingon siya sa lamesa. May bulak. May alcohol. May mga stainless na instrumento. Bumilis ang tibok ng puso niya. Mabilis na mabilis. Parang nagkakarera. Pintig ng puso niya at ng batang nasa sinapupunan niya.

Pumikit siya. Nabigla nang may dumamping kamay sa hita. Napaluha siya. Napailing. Nanginginig.

“Sigurado ka na ba?” tanong ng may edad na babaeng kausap ni Anton kanina. Nakakatakot ang hitsura ng matandang walang ngipin at parang hindi nagsusuklay.

“Siguradong-sigurado po.” At tuluyan na siyang humagulhol. Humagulhol nang humagulhol.

***********************************

“Putsa naman, Anton. Hindi ka ba nag-iisip? Tarantado ka, disi-syete pa lang kayo, a.” Namumula sa galit ang Kuya niya. “Putsa, ka naman, nagpapagod akong mapag-aral ka tapos ganito lang ang isusukli mo. Ang kapal naman ng mukha mo.”

Nanliit si Anton sa sarili niya. Kung nagiging suntok lang yung pagmumura, malamang bugbog-sarado na siya. Kunsabagay, ang kapal nga naman ng mukha niya. Sa ganitong paraan niya susuklian ang pagtayo bilang ama at ina ng Kuya niya.

Hindi makapagsalita si Anton. Anong sasabihin niya? Na hindi nila ginusto ang nangyari? Na pasensya? Ano bang magandang paliwanag?

“Sira-ulo ka, gago ka. Gago,” sabay sikmura sa kanya ng Kuya niya. Nagpaubaya na lang siya. Kung yun ang makakabayad sa sakit ng dinulot niya sa kapatid. Tatanggapin niya lahat.

“O, anong plano mo?”

************************************

Sari-saring emosyon ang naglalaro kay Lyn pagpasok sa bahay nila. Hindi siya makatingin nang diretso sa mga mata ng magulang niya. Tiningnan niya ang nakasabit na litrato nilang mag-anak. Nag-iisang anak. Puno ng kasiyahan. Pangarap ng buong pamilya niya ang makatapos siya at makapagturo sa eskwelahan ng baranggay. Hindi niya alam ngayon kung mabibigyan pa iyun ng katuparan.

Kinagabihan, habang nanonood ang kanyang ina at ama ng paboritong teleserye, umupo siya sa gitna nila.

“Nay, Tay, may sasabihin po akong mahalaga,” simula niya na parang may nakabara sa lalamunan niya.

Pinatay ng tatay niya ang tv. Naghihintay naman ang nanay niya.

“Nay, huwag po kayong mabibigla a.”

“Lyn, ayaw ko ng ganyan, mukhang ayoko ng sasabihin mo,” nagdilim na ang mukha ng nanay niya.

“Bayaan mo siyang magsalita,” mahinahong wika ng tatay niya.

“Nay, bu--- buntis po ako,” sabay tutop ng mga palad sa mukha niya. Umiyak na siya. “Pasensya na po, tay. Huhuhu. Inay, sori po… Binigo ko kayo”

Tumayo ang tatay niya. Galit na galit ang hitsura at pagkatapos ay sinuntok ang pinto nila. Nawasak ang pinto. Parang yung pangarap ng pamilya niya. Hindi ganitong bunga ang nais niya. Nagsugat ang kamay ng tatay niya. Pero, alam ni Lyn, mas nagdurugo ang puso nito. Noon lang niya narinig magmura ang tatay niya. Kung mura sa tadhana o mura para sa kanya, hindi niya alam.

Hindi naman makapagsalita ang nanay niya. Pigil na pigil. Tumayo papunta sa kusina. Kumuha ng baso pero hindi pa nalalagyan ng tubig nang biglang bumagsak sa sahig. Nawalan ng malay.

Ang nangyaring iyon ang pinakamalaking teleserye na pinag-usapan sa Manggahan kinabukasan. Naghalo na ang kape at gatas. Tatay na si Totoy. Nanay na si Nene.

****************************

Minsan lang sila sumubok gawin ang bagay na iyun pero ang laki pala ng epekto.

Nagkasundo ang dalawang partido na ayusin ang lahat. Ano pa nga bang magagawa? Hindi sila pwedeng ikasal dahil mga menor de edad pa. Tumigil sa pag-aaral si Lyn at si Anton naman ay kinailangan mag-working student para naman kahit paano, nag-aakyat rin siya ng pera para sa kanila ni Lyn. Tumira naman muna si Anton sa bahay nina Lyn.

Nahinto ang pagbuo nila ng pangarap para harapin ang katotohanan. Ang humarap sa sitwasyong huhusga sa pagiging tao nila. Mabuti na yung gayon kaysa sa ipalaglag nila. Kung may dapat silang ipagmalaki, marahil, iyun ay ang pagiging matapang nila. Ang isang pagkakamali ay hindi pwedeng takpan ng isa pang pagkakamali.

Sa kama ni Lyn, nakahiga silang dalawa.

“Mahal, natatandaan mo pa ba noong mga bata pa tayo?” si Lyn. “Noong naglalaro tayo ng bahay-bahayan?”

“Oo nga, no. Para lang ulit tayong mga bata. Yung nga lang, totoong bata na ang magiging beybi mo. Kaya mo kayang maging mabait na ina?”

“Ikaw? Kaya mo na kaming buhaying mag-ina? Hindi na pwedeng ilagay sa mesa yung dahon ng mga halaman,” nakangiting sagot ng kausap. “Alam mo ba, naglalaro kami dati ng FLAMES, Marriage yung lumabas sa pangalan nating dalawa. Parang ang bilis namang nangyari.”

“Hehehe. Nagsisisi ka ba?”

“Ginusto naman natin ‘to, e. Pero sana pala, naghintay tayo. Mas mauuna pa kong tawaging Mommy kesa sa Ma’am.”

“Oo nga, Sana naghintay tayo. Mahirap din pala yung ganitong sitwasyon.”

Dumaan ang mga buwan. Lumipas ang mga araw. Lumaki na ang tiyan ni Lyn at nakaw-tingin silang dalawa tuwing magpapatingin sa health center. Pinakabatang nakapila sa mga buntis na nagpapakonsulta. Mga menor de edad na hindi nag-isip para sa kanilang kinabukasan.

***************************

Palakad-lakad si Anton habang nagdarasal sa labas ng delivery room “Lord, Ikaw na bahala sa mag-ina ko.”

Dalawang oras bago sila sumugod sa hospital, sumakit ang tiyan ni Lyn. Sinundo kaagad niya si Aling Simang na isang hilot. Kaya lang, dahil sa sobrang hirap, hindi yata makayanan ni Lyn. Sabi ni Aling Simang, bata pa raw kasi. Malaki ang takot sa dibdib.

Takot. Iyun din ang nararamdaman niya nang panahong iyun. Kasi nga bata pa si Lyn, paano kung hindi niya makayanan? Paano kung papiliin sila ng doktor tulad ng napapanood niya sa mga pelikula. Si Lyn o ang magiging anak niya? Napapikit uli siya,” Lord, ikaw na ang bahala sa mag-ina ko.”

Naging ligtas ang panganganak ni Lyn sa Junior nila. Hindi niya maipaliwanag na may anak na siya. Nakabuo sila ng tao. Galing sa laman niya at ni Lyn.

Masaya na may halong takot. Lalo na nang unang beses niyang kargahin ang sanggol. Napaluha siya. Nangako na bibigyan ng magandang bukas ang kargang bata. Kung paano. Hindi niya alam.

*****************************

Mahirap palang mag-alaga ng bata. Iyan ang nasa isip ni Lyn. Halos isang oras na lang yata siyang natutulog sa gabi dahil sa pag-iyak ng baby niya. Tapos, sa umaga, maglalaba pa siya ng mga damit nito, maglilinis ng tsupon, magtitimpla na ulit ng gatas, tapos mamayang konti gabi na naman. Nahihiya naman siyang magreklamo sa Nanay niya.

Kung tutuusin, pinagpala pa rin sila ng Diyos dahil may mga magulang silang hindi sila itinakwil noong madapa sila. Ganoon naman yata pag naging magulang. Parating nakasalalay sa mga anak. Tagabangon kapag nadadapa. Tagabigay ng lakas kapag nanghihina.

Hindi na niya maasikaso si Anton. Kulang na nga siya ng panahon sa sarili, pati ba naman ito aalagaan pa niya? Pero napansin niya medyo nangayayat. Nahihirapan din sigurong balansehin ang pag-aaral, pagtatrabaho at pagiging ama.

Buti nga si Anton, nag-aaral. Nakakalabas ng bahay. E siya, nakulong na sa pag-aalaga ng bata.

Iyun ang pinag-awayan nila kagabi. Hindi pa nga siya nakakabawi ng tulog mula sa puyat noong isang gabi tapos malaman niya, hindi pala ito sa trabaho galing kundi sa inuman ng kaklase. Debut yata. Sino ba naman ang hindi iinit ang ulo?

Pero aminado siya, napasobra nga yata ang pagmumura niya. Ibinato pa niya sa mukha nito ang mga damit at pinalayas.

Nagpapakulo siya ng tubig para sa gatas ni Junior nang may biglang kumatok sa pintuan nila. Pagbukas niya ng pinto, andun si Anton. Nakatayo. May dalang bulaklak.

“Mahal, pasensya na, a. Di bale, mas magiging responsable na ako sa inyong dalawa ni Junior,” sabay yakap sa kanya.

“Hmmp, pangako?”

“Oo, pangako.”

“O sige, sori na din. Medyo masungit ako nitong mga nakaraang araw. Sige na, bati na tayo.” At hinalikan niya sa pisngi si Anton.

Mahirap pumasok sa isang sitwasyong kagaya ng sa kanila ni Anton. Pero, gaya ng pagtatayo nila ng bahay-bahayan sa sanga ng puno, kakayanin nila para lang maging maganda ang kalabasan. Marami pa silang haharapin at pagdaraan pero batid niya, makakaya nila. Dahil kahit parati silang kulelat at sunog-bahay sa mga laro, masaya pa rin dahil silang dalawa ang magkakampi. Kahit paano, naniniwala pa rin siyang sa suporta ng mga taong nasa paligid nila, kayang-kaya nilang bumuo ng mas maaliwalas na bukas.

Bangkang Papel - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:39:00 +0000

"Bangkang Papel"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Bino

blog : Damuhan

“Nonoy, pakikuha muna ’yung mga sinampay ko sa bubong. Umaambon na, baka mabasa pa’ng mga ‘yon!” sigaw ni Thelma. “Opo ‘nay, tapusin ko lang po ‘tong ginagawa ko,” wika ni Nonoy.

Dali-daling sinilip ni Thelma ang ginagawa ng anak. “Lintik na! Wala ka na ibang inatupag kundi magkalat nyang mga papel na ‘yan!” “Eh ‘nay sabi ni tatay ayos lang naman daw po ‘to, basta lilinisin ko pagkatapos,” mahinang sagot ni Nonoy. “Oh sya, sya, kuhanin mo na ‘yung mga sinampay du’n,” ang sabi ni Thelma.

Habang nasa bubungan si Nonoy at abala sa pangunguha ng mga sinampay, may narinig siyang tumatawag ng pangalan niya.

“Psst! Noy, magkita na lang tayo sa creek ha! Siguraduhin mong matibay ‘yung sa’yo ah, kundi matatalo ka na naman sa’kin,” pasigaw na sabi ni Buboy. “Hoy, ‘wag kang pakasiguro hindi pa nga nangyayari ang dami mo nang sinasabi d’yan,” sagot ni Nonoy.

Nagmadaling kinuha ni Nonoy ang mga natirang sampay at patakbong lumabas ng bahay. “Hoy, at sa’n ka na naman pupunta?” tanong ni Thelma. Agad napahinto si Nonoy, “maglalaro lang po sana kami ni…” “Sama ka ng sama kay Buboy, kaya tuwing uuwi ka dito nanlilimahid ka! Akala mo ba madali maglaba?” galit na wika ni Thelma. “Ang galing ni nanay, alam na niya kaagad,” bulong ni Nonoy sabay ngisi.

“Ang tagal mo naman, kanina pa malakas ang agos ng tubig dito oh!” sabi ng kalaro. Bakas ang pagkasabik sa mukha ng kalaro kaya patakbong nilapitan ito ni Nonoy. “Tara na, dating gawi du’n tayo sa tuktok magsimula.” Agad tumutol si Nonoy, “ano, aakyatin na naman natin ‘yang bundok ng basura? Kaya tuloy lagi na lang akong pinapagalitan ni nanay eh.” “Lagi ka naman pinapagalitan nyang nanay mo eh,” sagot ng kalaro sabay tawa. Tulad ng dati, wala nang nagawa ang pagtutol ni Nonoy at sinundan na lamang ang kalaro.

Bukod sa mabahong tambak ng basura, mabilis na ragasa lang ng tubig ang makikita sa kinatatayuan nila Nonoy. Agad nilang ipinuwesto ang mga hawak na tinuping papel at pagbilang ng tatlo ay agad na pinakawalan ito.

“Bilis! Sige pa, bilis!” buong siglang sigaw ni Nonoy. Mabilis namang kinontra ni Buboy ang sinabi niya, “’Yan ang akala mo. Hindi mo ba nakikita, malapit na maabutan ng bangka ko ang sa’yo.” Patakbong sinusundan nila Nonoy ang kanilang nag-kakarerang bangkang papel. Ilang saglit pa ay humampas ang bangka ni Buboy sa isang plastic na may lamang diaper at agad na tumaob. “Yehey! Sinabi ko naman sa’yo eh, hindi palaging ikaw ang mananalo,” halata sa boses ni Nonoy ang pang-aasar sa kalaro. “Nakatsamba ka lang boy! Epal naman kasi nun pampers na ‘yun eh, ‘di na lang lumihis ng daan, edi sana ‘yung sa’yo ang tinamaan,” apila ni Buboy.

Dahan-dahang pumasok si Nonoy sa kanilang bahay. “Oh anak, magpalit ka na ng damit at nang makakain na tayo,” wika ni Mang Kanor. “Ayan, d’yan ka magaling. Magpalit nang magpalit ng damit! Kung hindi ba naman matigas ang ulo mo at namirmi ka dito sa bahay edi sana hindi ka nanggigitata, nakatulong ka pa sa gawaing bahay!” galit na sambit ni Thelma. “H’wag mo na lang pansinin ‘yang nanay mo, pagod lang ‘yan,” sagot ni Mang Kanor habang nagmamano sa kanya si Nonoy.

Nakayukong umakyat si Nonoy upang kumuha ng damit. “Di bale, ‘pag naging kapitan ako ng malaking barko sigurado hindi na palaging mainit ulo ni nanay. Tapos hindi na niya kailangan maglaba ng mga damit kasi may uutusan na siya para gawin ‘yon. Tapos sila ni tatay lagi lang nasa bahay at nagpapahinga, o kaya naman namamasyal.” Nakangiting pinakikinggan ng ama ang anak habang patuloy ito sa pagbuo ng kanyang pangarap.

Tahimik na kumakain ang mag-anak nang biglang magsalita ang padre de pamilya, “anak, malapit na nga pala kaarawan mo ‘no? Ano gusto mong regalo?” Napangiti agad si Nonoy sa tanong ng ama at sinabing, “Si tatay talaga, nagtatanong pa. Alam nyo naman po kung ano'ng matagal ko na hinihiling sa inyo eh.” “Sabagay, para ‘di mo na kailangan magkalat ng mga papel dito,” pabirong wika ng ama. “Tumigil na nga kayong mag-ama d’yan, imbis na laruan ang ibili mo sa anak mo, bakit hindi na lang damit. Para hindi paulit-ulit ‘yang sinusuot mong sando na mukha ng kung sinong superhero ang nakalagay,” sambit ng ina. Nagpalitan ng tingin ang mag-ama at animo’y nagkaintindihan na at ngumiti na lang sa isa’t isa.

Pabalik-balik sa bintana si Nonoy, bakas sa mukha nito ang pagkabalisa at kaba. Saglit na uupo at maya-maya lang ay tatayo na naman upang sumilip sa bintana. Napansin ni Thelma ang anak at sinabing, “ano ba naman Nonoy, pudpud na ‘yang tsinelas mo sa kakapabalik-balik mo. Bakit ba hindi ka mapakali?” Hindi na nakasagot si Nonoy nang bumungad ang boses ng ama, “Happy birthday anak!” Napatakbo si Nonoy upang salubungin ang ama, bumungad sa kanya ang isang bilao ng pansit sa kaliwang kamay ng ama, at isang nakabalot na regalo sa kabila.

Sa isang iglap lang ay nabuksan na ni Nonoy ang regalong dala ng ama. Napatalon pa siya sa tuwa habang nagpapasalamat sa ibinigay sa kanya. “Salamat ng madami ‘tay! Ang saya-saya ko po, sa wakas totoong bangka na ang lalaruin ko. Siguradong maiinggit si Buboy sa’kin,” tuwang-tuwang sinabi ni Nonoy sa ama habang yakap ito. “Walang anuman anak, pasensya ka na at hindi ka nabibilan ni tatay ng mga ganyan, pero meron pa naman akong isa pang sorpresa sa’yo,” wika ng ama habang iniabot sa kanya ang isang t-shirt na may naka-drawing na malaking angkla. Nagmadaling sinukat ito ni Nonoy sabay harap sa salamin. “Nanay, bagay po ba sa’kin? Parang binata na ‘ko, diba ‘nay?” pabirong tanong ni Nonoy sa ina. Napangiti naman ang ina sa kasiyahan ng anak sabay sabing, “tama na ‘yan at baka lumamig pa ‘tong dalang pansit ng tatay mo.”

May kalakasan ang ulan nang binabagtas ni Mang Kanor ang daan pauwi ng kanilang bahay, sumilong siya pansamantala sa isang tindahan dalawang kanto ang layo sa kanilang bahay. Habang nag-aantay siyang medyo humina ang ulan, bumili siya ng softdrinks at biskwit at nakinood muna sa telebisyon sa katabing bahay.

Habang dala-dala ni Nonoy ang laruang bangka na iniregalo ng ama, pinuntahan niya ang kaibigan. “Nakita mo ba to? Bago ‘to at magandang klase, regalo ni tatay sa’kin,” pagyayabang ni Nonoy sa kalaro. “Oo nga, mukhang matibay. Kahit ilang plastic pa ng basura bumangga d’yan mukhang hindi tataob eh,” kitang-kita ang pagkamangha ni Buboy sa ipinakitang laruan ng kaibigan. “Ano pa’ng tinatayo-tayo mo d’yan? Subukan na natin ‘to, paniguradong maganda magpa-anod ngayon, ang lakas ng ulan eh,” pag-aaya ni Nonoy. Teka, baka naman hanapin ka na naman ni Aling Thelma, pati ako madamay,” pag-aalala ni Buboy. Agad naman sumagot si Nonoy, “’wag ka mag-alala, umalis si nanay. Dinala kay Aling Mercy ‘yung sirang pantalon ni tatay.” Sa narinig, mabilis na kinuha ni Buboy ang mga reserbang bangkang papel na nakalagay sa isang kahon ng sapatos. Agad na naglakad ang magkaibigan sa creek ‘di kalayuan sa bahay nila Buboy.

“Ako na lang ang aakyat sa taas, abangan mo na lang ‘tong bangka ko dito dahil hindi na ‘to gaya ng bangkang papel natin. Siguradong magagalit si tatay ‘pag mawala ito,” utos ni Nonoy kay Buboy. Nagmamadaling tinakbo ni Nonoy ang tuktok ng creek, ‘di alintana ang lakas ng buhos ng ulan, lakas ng agos ng tubig at ang mabilis na pagtaas ng tubig. “Handa ka na ba sa unang pagsabak mo? Hindi tayo pwedeng mapahiya kay pareng Buboy,” wika ni Nonoy sa laruang hawak. Bago pa man bitawan ni Nonoy ang bangka, kumulog ng malakas kasabay ang mas lumakas pang buhos ng ulan.

Inaasahang tatama ang bagyo sa Gitnang Luzon kasama ang Metro Manila. Pinapayuhan ang lahat na mag-ingat sa lakas ng hangin at dami ng ulan na dulot ng bagyo. Samantala, maging alerto ang mga mamamayan sa maaaring pagbaha o pagguho ng lupa dulot ng malakas at halos walang-tigil na pag-ulan. “Manang, pabili na nga din ho ng 3 esperma, sakaling mag-brownout mabuti nang may nakahanda ako,” wika ni Mang Kanor sa tindera. “Kanor?” Napalingon si Mang Kanor sa tumawag, ang asawa pala niya ito. “Anong ginagawa mo d’yan?” tanong ng asawa. “Nagpapatila lang ng ulan, nakalimutan ko kasi magdala ng payong,” sagot niya. “Mabuti at napansin kita, kundi baka magdamag ka dito, dahil mukhang walang balak tumila ang ulan,” biro ng asawa.

Nagtataka ang mag-asawa nang sa sumunod na kanto ay may mga nagtatakbuhang mga tao at nagkakagulo. “Gumuho daw ang mga basura sa creek!” sigaw ng isa. “May natabunan daw eh!” sigaw naman ng pangalawa. Nagmadali sa paglalakad ang mag-asawa hanggang makarating sa kanilang tahanan.

“Nonoy, anak. Nandito na kami ng tatay mo,” pagtawag ni Thelma sa anak. Nang walang narinig na sagot, umakyat si Mang Kanor upang tignan kung nandoon ang anak. Walang tao doon, ang tanging naroon ay ang nakabukas na kahon sa ibabaw ng kama, ang kahon ng bangkang kanyang iniregalo sa anak.

“Aling Thelma..” Nagulat si Thelma sa nangingig na boses na narinig mula sa labas ng bahay. Agad niyang tinignan kung kanino nagmula ang tinig. “Oh, ikaw pala Buboy,” bungad niya. “Buboy, nasa’n si Nonoy?” pagsingit ni Mang Kanor. Nakaramdam ng kaba si Thelma sa kakaibang tono ng asawa. Hindi pa man nakakasagot si Buboy agad na tumakbo si Mang Kanor patungo sa kumpol ng mga tao malapit sa creek. Unti-unting nanlumo si Mang Kanor nang sa pagpupumilit niyang makasingit sa dami ng tao ay tumambad ang murang katawan ng anak na nakahandusay. “Anak, anak, gising anak!” balisang sambit niya habang binubuhat ang wala pa ding malay na anak.

Hindi makapaniwala sa narinig, sinugod ni Thelma ang lakas ng ulan at tinakbo ang kinaroroonan ng mga tao. Inabutan niya ang asawang nakasalampak sa mga basura at nasa bisig ang anak. Kasabay bumuhos ng ulan ang mga luha nila para sa anak. “Mang Kanor, magagalit daw po kayo ‘pag nawala ang bangkang ‘to sabi ni Nonoy.”

Bunso Pahiram ng Laruan 011 - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:37:00 +0000

"Bunso Pahiram ng Laruan"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Xander

blog : a boy named Xander

PAALALA: Ang kuwento sa ibaba ay isang gawain ng makulit na imahinasyon. Ang mga karakter, pangyayari at dyalogo ay iginuhit mula sa imahinasyon ng may akda at hindi nangangahulugan na makatotohanan. Ano mang pagkakahawig sa aktwal na kaganapan o tao, buhay man o patay, ay sadyang hindi sinasadya.

Isang garapong holen na may ibat ibang disenyo at kulay ang nakita ni Ariel na nakatago sa sulok ng tokador.

Nahumaling ito sa masasaya at kaakit-akit na kulay kaya't kinuha niya ito at pinaglaruan. Masayang pinaglalaruan ni Ariel ang mga holen na tila ba ay wala nang bukas. Alam niya na ang garapon ng holen ay pagmamay-ari ng kanyang kuya na si Rhuel. Mahilig mangolekta ng holen na may ibat-ibang disenyo, kulay at laki si Rhuel. Isang garapon na ang koleksyon niya kaya hindi niya ito basta basta nilalabas sapagkat mahalaga sa kanya ang mga ito.

"Nay, nakita mo po ba ang mga holen ko sa tokador?" Ang pagalit na tanong ni Rhuel sa kanyang Ina na nagluluto sa kusina.

"Abay, hindi anak. Baka yung kapatid mo may alam". Ang sagot ng kanyang Ina.

"Ariel! Ariel! Nasaan ka? Ariel!" Galit na tawag niya sa bunsong kapatid.

Dali-daling binalik ni Ariel ang mga holen sa garapon ngunit huli na ito nang makita siya ng kuya niya na puro putik ang mga malilinis na holen nito.

"Ikaw talaga, pakialamiro ka sa gamit ng may gamit. Bakit mo pinakialaman ang holen ko. Diba sabi ko sayo na wag mong galawin ang mga laruan ko." Galit sabay palo sa bunsong kapatid.

"Kuya, sorry na hiniram ko lang naman saglit eh at ibabalik ko naman agad." Paliwanag ng kapatid.

"Hiniram? Nagpaalam ka ba sa akin?" Galit na may kasamang suntok sa sobrang galit nito.

Duguan ang nguso ni Ariel ng maabutan ng Inang pinagsusuntok ni Rhuel. Inawat ng Ina ang dalawa at pinagalitan si Rhuel sa masamang pagtrato sa kapatid.

"Rhuel, laruan lang yan. Bakit ganyan ka sa kapatid mo. Mas mahalaga pa ba ang mga laruan mo kesa sa kapatid mo? Hindi tama ang ginawa mo. At ikaw naman Ariel, sa susunod magpaalam ka kung may gusto kang hiramin sa kapatid mo. Mali ang ginawa mo." Pangaral ng Ina sa dalawa.

Dahil sa insidenteng iyon, naging mainitin na ang ulo ni Rhuel sa kapatid. Halos hindi na niya ito kinikibo at sinasama sa mga laro at pilit na iniiwasan maging sa pakikipaglaro kasama ang ibang bata sa kanilang lugar.

Ilang taon na din ang lumipas at tila nabaon na sa limot ang alitan ng magkakapatid. Ang dating sigalot ay napalitan ng pagmamahalan at paguunawaan. Naging tagapagtanggol si Rhuel sa kapatid tuwing may nangaapi nito sa eskwelahan. Natuwa ng lubos ang kanilang mga magulang sa ipinakitang pagmamahalan ng dalawa. Si Ariel naman ay nakabuo ng kompiyansa sa sarili dahil na rin sa tulong ng kapatid. Naging malapit sila sa isat-isa at kahit na anong bagay ay pwede nilang pag usapang dalawa. Kahit na ito man ay kakulitan o kalokohan. Tumatak sa utak ni Ariel na wala siyang ibang hiling kunti manatili ang matibay na samahan nila ng kuya niya. Gagawin niya ang kahit na ano wag lang mawala ang nakatatandang kapatid.

Sa sobrang lapit ng dalawa ay minsan naikwento ni Ariel sa kapatid na may nagustuhan siyang babae. Natuwa naman si Rhuel sa ibinalita ng kapatid. Wala nang mas hihigit pa sa kaligayahang naramdaman nito.

"Kuya, tulungan mo naman ako oh. Kasi hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. May gusto kasi akong babae pero natatakot ako sabihin sa kanya kasi baka masira pagkakaibigan namin." Ang pagtatapat ni Ariel sa Kapatid.

"Huh!? Bakit naman? Anong kinakatakot mo? Teka, si Jane ba ang tinutukoy mo? Yung best friend mo?" Ang tanong ni Rhuel.

"Oo, Kaso natatakot ako baka di niya ako gusto eh. Masakit ba ma basted?" Ang tanong nito sa kapatid.

"Alam mo normal lang masaktan ang importante eh nasabi mo sa kanya na mahal mo siya. Gusto mo tulungan kita. Ako magiging tuloy nyo?". Saad ni Rhuel.

"Talaga kuya tutulungan mo ako?" Masayang tanong ni Ariel.

"Oo naman syempre kapatid kita at gusto ko na magiging masaya ka."

"Salamat kuya." Sabay akbay sa kapatid.

Makalipas ang ilang buwang pagsasama at paglabas-labas ni Ariel at ni Jane ay andun pa rin yung takot sa loob niya. Hindi niya kayang ipagtapat ang kanyang nararamdaman sa magandang dilag. Dito na umeksena ang kanyang kuya Rhuel na tumulong sa kanya sa panliligaw.

Isang araw..

"Jane, may pinapabigay pala ng kapatid ko sayo." Sabay abot ang isang dosena na mapupulang rosas.

"Huh!? Bakit daw? hindi ko naman birthday at wala namang mahalagang okasyon."

"Hmmm. ewan ko, gusto ka ata ng kapatid ko." Pagtatapat ni Rhuel.

"Eh bakit di siya ang magsabi? Bakit ikaw ang nagsabi?" Tanong ni Jane

"Baka nahihiya lang siya." Ang mabilis na sagot ni Rhuel sabay titig sa mga mata ni Jane.

"Alam mo Rhuel, pakisabi kay Ariel na kung mahal niya ako sabihin niya yung totoo kasi matagal ko

na hinihintay marinig sa kanya yun." Ang pagtatapat ni Jane.

Mabilis na iniwas ni Rhuel ang pagkakatitig kay Jane ng marinig ang mga katagang iyon.

"Ah ok. Sige sasabihin ko sa kanya."

Nababagabag si Rhuel sa tuwing nakikita niya si Jane. Hindi niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman. Natatakot siya sa posibleng mangyayari kapag ipinagpatuloy niya ito. Alam niya na masasaktan niya ang kapatid ngunit sadyang malakas ang kapit ng kanyang nararamdaman na tila ba wala siyang pakialam sa kung

sino man ang masaktan makuha lang ang gusto nito.

"Kuya, ano daw sabi ni Jane?" Masiglang tanong ni Ariel sa kapatid.

"Huh!? Ah eh... Sabi niya may gusto na daw siyang iba eh. Ang tagal mo daw kasi. Ang bagal mo daw kaya ayun sinagot na niya yung ibang nanliligaw sa kanya." Ang pagsisinungaling ni Rhuel.

"Ah ganun bah? Nakakalungkot naman. Nahihiya ako makipagkita sa kanya. Ang sakit pala ma basted kuya." Ang malungkot na sabi nito.

"Ok lang yan. Ganun talaga pero wag ka mawalan ng pag-asa marami pa diyan."

"Buti na lang andito ka kuya, salamat ha."

Ipinagpatuloy ni Rhuel ang kanyang nararamdaman kay Jane at ginawa ang lahat para lang mapasagot ang dalaga.

"Oh Rhuel, ano na sabi ng kapatid mo? Hindi ba niya ipagtapat ang nararamdaman niya? Bat ayaw niya magpakita? Ang bagal niya." Ang pangungulit ni Jane kay Rhuel.

"Jane, may aaminin ako sayo. Ang sabi kasi ni Ariel eh hanggang kaibigan lang daw ang turing niya sayo. yung mga bulaklak ay pasasalamat lang daw bilang isang tunay na kaibigan. Yun lang daw yun at wala nang iba." Pagsisinungaling ni Rhuel kay Jane.

"Hindi ako naniniwala. Ramdam ko na mahal ako ni Ariel. Natatakot lang siya na sabihin sa akin ang totoo." Naiiyak na sagot ni Jane.

"Oo Jane, yun ang totoo. Maniwala ka sa akin. Mas makakabuti kung kalimutan mo na si Ariel. Mas makakabuti kung ibaling mo na lang ang pag-ibig mo sa iba." Sabay yakap kay Jane.

Naisip ni Jane na mas makakabuti nga na kalimutan at ibaling ang pagtingin sa iba. At dun niya nabigyang pansin ang importansyang binibigay ni Rhuel sa kanya. Nabaliwala at nakalimutan ni Rhuel ang kapatid. Hindi na sila nagkaroon ng gaanong panahon para makapag-bonding. Sa lahat nang bagay ay si Jane na ang inuuna nito.

Lingid sa kaalaman ni Ariel, si Jane at si Rhuel ay may ugnayan na. Hanggang isang araw ng maabutan ni Ariel si Jane sa bahay nila.

"Jane? Anong ginagawa mo dito?" Masayang tanong nito sa babae.

"Huh!? Ah eh dinalaw ko lang yung kapatid mo. Kamusta ka na?" Ang sagot nito kay Ariel.

"Dinalaw mo kapatid ko? Panong dinalaw? Hindi ko maintindihan." Ang naguguluhang sagot ni Ariel.

"Ahh so di mo pa pala alam. Ito talagang kuya mo masyadong masikreto. Kasi kami na ng kuya mo. Hindi ba niya sinabi sayo?" Ang sagot ni Jane.

"Kayo na ni Kuya? Pano naging kayo? Wala siyang sinabi sa akin?" Ang malungkot sa sambit ni Ariel habang papalabas ang kanyang kapatid galing kusina.

"Ariel?" Ang kinakabahang tanong ni Rhuel.

Nakatitig lamang si Ariel sa kapatid habang lumuluha ang mga mata. Walang kibo at di maipaliwanag ang dahilan kung magagalit ba siya sa panloloko ng kapatid o matutuwa para sa kanilang dalawa. Agad na pumasok si Ariel sa kanyang silid at isinara ang pinto.

"Ariel, kausapin mo naman ako. Gusto ko magpaliwanag sayo. Gusto ko sabihin sayo ang totoo pero ayaw kitang biglain at masaktan." Ang paliwanag ni Rhuel habang kumakatok sa likod ng pintuan.

"Rhuel, anong nangyayari? Hindi ko maintindihan kung bakit ganun ang reaksyon ni Ariel. May hindi ba ako alam dito?" Ang tanong ni Jane.

"Wala naman, ipapaliwanag ko sayo ang lahat mamaya. Kakausapin ko lang yung kapatid ko." Ang sagot ni Rhuel.

Hindi malaman ni Rhuel ang nararamdaman. Alam niyang mali ngunit masaya siya sa ginawa niya. Nasa sa kanya na ang babaeng pinakamamahal niya ngunit kapalit nito ay ang masaktan ang kaisa isang taong mahalaga sa kanya. Pumasok si Rhuel sa silid upang kausapin si Ariel.

"Ariel, pwede ba tayong mag-usap?" Ang pagmamakaawa ni Rhuel.

"Ano pa ang pag usapan natin? Niloko mo ako. Nagsinungaling ka sa akin. Akala ko kapatid kita.

Akala ko mapagkakatiwalaan kita. Pero hindi pala. Nagkamali ako." Ang umiiyak na sagot sa kapatid.

"Alam ko mali ako. At nagsinungaling ako at hindi sinabi ang totoo. Patawad. Nagmahal lang ako.

At hindi ko kaya na mawala si Jane sa akin. Ramdam ko na siya na ang babae para sa akin. Kaya sana maintindihan mo ako. Alam ko na nasaktan kita at mahal mo si Jane, hindi ko sinasadyang mahalin siya. Nahulog ang loob ko sa kanya at alam ko din na mahal niya ako. Aaminin ko mahal ka ni Jane ngunit ang tagal niyang naghintay para ipagtapat mo sa kanya yun." Paliwanag ni Rhuel.

"So kaya mo siya sinulot sa akin dahil sa ang bagal mo? Dahil sa torpe ako? Dahil ba sa wala akong lakas ng loob para sabihin sa kanya ang totoo? Ginamit mo ang kahinaan ko para sa kaligayahan mo." Sambit ni Ariel.

"Bakit mo nagawa sa akin to kuya? Sa lahat ng tao sa mundo, ikaw pa!? Bakit? Ano ba ang kasalanan ko sayo para gawin mo sa akin to? Dahil ba sa kasalanan ko noon na ginalaw ko yung holen mo kaya ngayon ka gumaganti sa akin? Dahil ba dun kuya? Hanggang kailan mo ako patatawarin sa kasalanang matagal ko nang ginawa. Hanggang sa kaisa-isang babaeng mahal ko aagawin mo sa akin parang lang makaganti ka?" Ang pagpapatuloy ni Ariel.

"Kuya, alam mo na mahal na mahal ko si Jane. Alam mo na siya lang ang gusto ko sa tanang buhay ko. Pero wala na. Inagaw mo na. Oo may kasalanan ako sayo noon. Kinuha ko ang laruan mong holen pero wag naman sana pagbayarin ako sa pagkuha sa babaeng pinakamamahal ko. Kunin mo na ang lahat sa akin kuya wag lang si Jane. Ibibigay ko sayo lahat ng laruan na gusto mo, wag lang siya." Pagmamakaawa nito sa kapatid.

"Ariel, hindi ganun kadali yun. Hindi ganun kadali ang gusto mo. Nagmamahalan kami ni Jane. Gusto ko maintindihan mo ang lahat. Hindi ko ito ginawa para saktan ka at gantihan ka sa kasalanan mo noon. Hindi ko gustong gawin ito pero mahal ko siya. Ariel, sayo na lahat ng laruan ko wag lang si Jane. Hindi ko siya kayang ibigay sayo. May dahilan kung bakit kami andito ngayon. Hindi ko siya pwedeng ibigay sayo." Paliwanag ni Rhuel.

"Bakit kuya? Bakit hindi? Una siyang naging akin." Galit na sagot ni Ariel.

"Dahil... dahil.. buntis si Jane. Magkakaroon na kami ng anak." Pagtatapat nito sa kapatid.

Doon gumuho ang mundo ni Ariel nang marinig ang mga salitang iyon. Alam niya na sa pagkakataong iyon ay wala na siyang laban sa isang sanggol na nasa sinapupunan. Alam niya na kahit ano pa man ang gawin niya ay hindi na niya mababago ang lahat. Alam niya na may dahilan ang lahat kung bakit ganun ang nangyari. Alam niya na sa puntong iyon ay kailangan na niyang tumigil sa kahibangan niya.

"Ariel, gusto kong ipagtapat sayo ang mga ito ngunit naunahan ako ng takot. Mahal kita bilang kapatid ko at walang makakapagpabago dun. Ikaw lang ang nagiisang kapatid ko. At sa darating mong pamangkin gusto ko na may tito siya na katulad mo. Gusto ko ikaw ang magiging pangalawang ama niya. Yun ang hinihiling ko sayo. Sana patawarin mo na ako." Pagmamakaawa ni Rhuel.

Walang tigil sa pag-iyak si Ariel sa mga katagang narinig sa kapatid. Tila ba nawala ang galit nito sa loob at napalitan ng pagmamahal sa kapatid at sa darating na pamangkin. Naisip niya na mas masaya kung may isang sanggol sa bahay nila. Mas masaya at may bagong siyang lalaruin at aalagaan.

"Kuya, pinapatawad na kita. Patawarin mo rin ako sa kasalanang nagawa ko noon at pati na rin ngayon. Ipinapangako ko na mamahalin ko ang anak mo at aalagaan siya. Magiging mabuting tito ako para sa kanya." Naiiyak na sambit ni Ariel sabay yakap ng mahigpit sa kapatid.

"Maraming salamat Ariel. Masayang masaya ako ngayon." Natutuwa at naiiyak na saad nito

"Tama na nga to, halika na at ipakilala mo ako ng mabuti sa magiging asawa mo." Nakangiting saad ni Ariel.

Lumabas ang dalawa sa silid na may ngiti sa kanilang mga labi. Doon napatunayan ng magkakapatid na kahit anong bagay pala sa mundo ay walang makakapaghiwalay sa kanila kahit laruan man o ibang tao na pilit silang paghiwalayin. Sadyang matimbang ang dugo kesa tubig o kahit ano mang bagay sa mundo. Kahit na nagsimula sa di maganda ang relasyon nilang magkakapatid, kahit nagsimula ang hidwaan dahil sa isang laruan ngunit hindi pa rin ito naging dahilan para hindi magkaayos ang dalawa. Mas lalong tumibay ang relasyon nila at dahil na rin sa bagong supling na dumagdag sa pamilya nila.

Makalipas ang ilang taon....

"Tito Ariel, gising ka na. Mamamasyal tayo ngayon diba?" Ang pangungulit ng anim na taong gulang na

bata habang natutulog si Ariel.

"Huh!? Ngayon ba yun!? Naku late na ako nagising. Sorry na mahal kong pamangkin. O siya sige san mo gusto mamasyal?" Tanong nito kay Nathan habang yakap yakap niya ito.

"Ahh.. sa park po tapos punta tayo ng mall, tapos promise mo sasakay tayo ng tiyubibo, tapos kakain tayo, tapos bibili tayo ng madaming madaming laruan." Ang makulit na sagot ni Nathan sa kanya.

"Ahh ang dami mong gustong gawin ha. Sige gagawin natin yan lahat. Pero maliligo muna si Tito Ariel kasi mabaho pa ito."

"Yehey! Sige Tito bilisan mo ha. I love you." Sagot ni Nathan sa kanya.

Masayang niyakap ang pamangkin na nagpupumiglas sa kanyang mahigpit na yakap dahil na rin sa mabahong hininga nito. Sadyang ganun lang magkulitan ang mag-tito. Mula noon ay walang oras o araw na hinahayan si Ariel na di makita ang pamangkin. Nagpapasalamat si Rhuelsa kapatid dahil na rin sa pagmamahal nito sa kanyang anak na si Nathan at pati na rin sa kanyang sariling pamilya.

Wakas.

Chess Match - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:32:00 +0000

"Chess Match"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Panjo

blog : Tuyong Tinta ng Bolpen

"Uwi na tayo. Naghihintay na si Mama," wika ni Daniella. Nakangiti ang kanyang mga labi pero hindi ang kanyang mga mata. Batid kong hindi pa niya gustong umuwi. Dangan na nga lamang at palubog na ang araw kaya kailangan na naming umalis sa aming paboritong lugar.

"Sigurado ka, Daniel?" Kinalakihan ko na ang tawagin siyang Daniel dahil mas komportable siyang kalaro ang mga lalaki . Mas gusto niyang tumakbo at pawisan kaysa maglaro ng manika sa loob ng bahay.

Tumango siya at hinawakan ang aking kamay. Nauna siyang maglakad sa akin na may halong pananabik. "Lakad ulit tayo. Bukas doon tayo sa may dam. Matagal na akong di nakakarating doon." Tinitigan niya ako na halatang naglalambing pagkatapos ay tinanaw ang malawak na pag-aagawan ng dilim at liwanag. "Huwag mong kalimutan ang chessboard."

"Sige. Pangako dala ko ang chessboard bukas! Palubog na ang araw kaya kailangan na nating magmadali."

Hindi ko talaga dinadala ang chessboard. Sinusulatan ko ang bawat parisukat ng mga importante o mahalagang pangyayari sa bawat araw. Nagsilbing journal ko iyon ilang araw na ang nakalilipas. Regalo sa akin ni Daniel ang chessboard na yari sa kahoy noong bata pa kami. Nakita kasi niya na nilalagyan ko ng pandikit ang nabasag kong chessboard na yari sa plastik.

"Kapag ba lumulubog ang araw umiikli ang buhay ng tao?" Hindi ako sumagot. Alam ko ang gusto niyang tukuyin. Ayaw niya ng nagmamadali. Marami daw magandang pangyayari ang nagaganap sa loob isang kisapmata lamang. Nakapanghihinayang kung di masasaksihan. Gusto niyang pagmasdan ang kumpol ng mga tao sa mga tindahan ng sapatos. Hindi ko alam kung anong saya ang dulot noon sa kanya. Bakit lahat nagmamadali makauwi?

Manhid na ang aking mga binti at paltos na ang mga paa sa paglalakad. Hindi mabilang kung ilang beses naming inikot ang kalawakan ng Parokya ng Liliw pagkatapos ay tumitig sa higanteng sapatos sa labas ng simbahan. Nagkukwento si Daniel habang kami ay naglalakad tungkol sa mga bagay na gusto pa niyang gawin. Nakasanayan na niyang hindi ako sumagot sa mga sinasabi n'ya. Paminsan ay tumatango ako kung kinakailangan pero kadalasan nakikinig lang talaga ako.

Napakabuting kaibigan ni Daniella. Positibo mag-isip at hindi kakikitaan ng kahinaan. Madalas ay naiisip ko, paano kaya kung isa lamang siyang ordinaryong kaibigan? Yung walang matibay na koneksyon na nag-uugnay sa amin. Palagay ko ay mas madali kong matatanggap ang lahat.

Una ko siyang inihatid sa bahay nila. Hindi ko talaga gusto kapag maghihiwalay na ang aming landas. Kakakaiba kasi ang nararamdaman ko sa tuwing wala ako sa tabi niya. "Tawagan mo ako kapag nakauwi ka na, ha?" Alam niyang hindi ko siya tatawagan pero hindi siya nagsasawang magpaalala. Batid naman niyang nagsisilbing laruan lang ang aking cellphone.

"Ian, Ayos ka lang ba?" Tinapik niya ako sa balikat. Hindi agad ako nakagalaw dahil mauubusan na naman ako ng paliwanag kung sasabihin kong hindi.

Nilunok ko ang laway na tila nakabara sa aking lalamunan saka ngumiti. Gusto kong sabihin sa kanya na huwag pababayaan ang sarili lalo na kapag hindi kami magkasama. "Palagi. Uulan siguro, madilim na ang langit."

Tinaasan niya ako ng kilay. Hindi siya kumbinsido sa sagot ko. "Mag-iingat ka."

Umuwi ako ng bahay na lumilipad ang isip. Maraming tanong ang nangangailangan ng kasagutan pero hindi ko alam kung saan huhugutin ang sagot. Tila sumisikip ang aking mundo sa bawat araw at parang sasabog na ang aking ulo. Daig ko pa ang nababaliw.

Handa na ang hapunan tulad ng inaasahan ko. Mahal na mahal talaga ako ni nanay. Gaano man kagabi ay hinihintay niya palagi ang pag-uwi ko. Hindi kasi kami halos nagkikita sa araw at sa hapag na lang kami nagkakausap. Minsan napapaidlip na siya at umaabot sa puntong malilipasan na ng gutom.

"Kamusta si Daniella?" salubong agad ni nanay habang kinukusot ang kaliwang mata. Karaniwan na 'yon. Si Daniel palagi ang kinukumusta dahil alam niya kung saan ako pumupunta.

"Masayahin pa din po. Masigla at makulit pero iba ang ipinahihiwatig ng kanyang mga mata."

"Ganoon talaga ang mga paalis na. Hindi na sila nagpapakita ng kalungkutan pero hindi kayang ikubli ng mga ngiti kapag ang mata na ang nangusap." Tinitigan ko si nanay. Natahimik siya. "Tanggapin mo na kasi anak, na ang pagyakap sa katotohanan ay di karuwagan. Tandaan mo, ang pag-iyak ay isang senyales ng katapangan, dahil mula pagsilang ito ang indikasyon na tayo ay lumalaban at may kakayahang magpatuloy. Alam ko natatakot ka pero wala na tayong magagawa, lahat ng tao ay mawawala hindi lang natin alam kung kailan at sa anong paraan."

"May magagawa pa ako!" Pero may magagawa pa ba talaga ako o pinapaasa ko lang ang sarili ko? Araw-araw may takot na umiikot sa isip ko. Parang may multong ano mang oras ay bigla na lang aatake. Masakit tanggapin ang katotohanan, lalo na kung nilalamon ang iyong pagkatao.

Lumapit sa akin si nanay. Nilagyan ng kanin ang aking plato. Hinawakan niya ang ako sa balikat at tinapik ng ilang beses. "Maging masaya at gawing makabuluhan ang bawat araw. Huwag na huwag mo siyang biguin sa mga gusto niya dahil sayang ang mga pagkakataong mapapangiti mo siya sa pamamagitan ng mga simpleng bagay."

"Iyon nga po ang ginagawa ko. May mga pangyayari lang na mahirap paniwalaan. Daig ko pa ang itinali sa roleta habang hinahagisan ng kutsilyo. Sobrang sakit ng mga nangyayari."

"Lahat tayo nasasaktan. Pero si Daniella mismo ang may gustong maging masaya tayo. Malakas na babae si Daniella. Hindi siya basta sumusuko. Tinanggap niya kung ano ang maging pasya ng kapalaran sa kanya. Sana matutunan mo din iyon anak."

Tama si Nanay. Siguro sarili ko lang ang iniisip ko. Dahil malulungkot ako. Dahil hindi ko kaya ng wala siya. Dahil gusto kong tumagal pa ang aming samahan. Sakim nga siguro ako. Pansarili kapakanan pa din ang iniisip ko.

Niyakap ko ang nanay. Para akong batang naghanap ng kakampi at natagpuan ko iyon sa aking ina. Tulad ng basang sisiw na nagsumiksik sa pakpak ng manok. Tinapik niya ang aking likod. Hinagod. Kinupkop hanggang tumahan. Ang bawat patak ng luha ang katumbas ay ginto. Mabigat ang aking mga mata. Pakiramdam ko ay may drum ng luha sa aking talukap. Hindi ako basta naglalabas ng emosyon lalo na kapag may kinalaman kay Daniel at sa kanyang pag-alis. Pero sa pagkakataong ito, kung noon kinaya ko ang sakit ngayon kumawala na ng lahat.

"Sinisingil po kaya si tatay?" tanong ko kay nanay.

"Hindi anak. Kung ano ang nangyari noon ay bahagi na lamang ng nakaraan. Walang dapat pagbayaran."

Ilang beses kaming sinubok at pinanghinaan ng loob. Noong namatay si tatay sa cancer saka ko lang nalaman na kapatid ko si Daniella. Nasira ang tiwala ko sa aking ama. Galit ang kapalit ng paghanga. Nabura ang pag-iidolo ko sa kanya.

Akala ko masisira na din ang pagkakaibagan namin ni Daniella pero hindi. Siguro nangibabaw ang lukso ng dugo. Ang pangungulila ko sa isang kapatid. Nagpatawad na ang nanay bata pa lang ako kaya wala nga siguro dapat pang ikagalit.

Hindi ko alam kung bakit kami ang napiling paglaruan ng tadhana. Napakabigat na emotional torture ang pilit sa amin ipinapapasan. Namatay ang tatay ko. Nalaman kong magkapatid kami Daniella. Tapos ngayon mamamaalam na din si Daniella sa kaparehong karamdaman.

Pumasok ako ng kwarto at sinulatan muli ang chessboard. Tumawid na pala ako sa kabilang parte. Thirty-one days na lang puno na. "Umiiksi nga ba ang buhay kapag lumulubog na ang araw?" Napaisip talaga ako sa sinabi ni Daniel kanina. Tumingin ako sa orasan sa may dingding at nagbakasakaling may darating na kasagutan.

Kinabukasan, sinundo ko si Daniel. Halata na sa itsura niya ang karamdamang pinagdadaan. Maputla na ang kanyang labi at hindi maitago ng kanyang mata ang panghihina. Naninigil na ang kanyang sakit. Labis ang pag-aalala ko pero di ko pinahalata. Nanatili akong tahimik. Ayaw niya ng pakiramdam na inutil siya.

"Dala ko na ang chessboard. Medyo madumi nga lang," tukoy ko sa mga nakasulat sa chessboard.

"Wala na bang papel sa inyo? Pati chessboard ginawa mong diary."

"Kauubos lang. Pupunta pa ba tayo ng dam?"

"Oo. Sayang hindi natin kasama si Gabo at Roldan."

"Nasaan na nga kaya sila. Tanda ko pa gusto nilang maging Seaman. Natupad kaya nila ang mga pangarap nila?"

"Sana. Naalala ko tuloy ang ating pagkabata. Wala tayong inaalala kundi ang pag-uwi ng maaga."

"At kung gagabihin, dadaan tayo sa likod bahay para kunyari kanina pa tayo doon sa may pagawaan ng sapatos ni Vincent," dugtong ko pa.

"Kaya ngayon binabalikan ko lahat ng lugar. Kung saan ako naging masaya. Kaya Ian, dapat isa ako sa dahilan ng pinakamagandang ngiti mo."

Hindi ako nagsalita. Ayoko ng mga bagay o salita na may kinalaman sa kamatayan. Gusto ko siyang pagalitan. Gagaling pa siya. Gagaling. Nasa kalagitnaan kami ng laro nang bigla akong pinuna ni Daniel. Sanay siyang di ako nagsasalita pero ngayon nag-uusisa na siya.

"Bata ka pa, Ian," basag ni Daniel sa katahimikan. "Hindi mo kailangan maging malungkot ngayon."

"Hindi mo ako masisisi. Para bang ipinagdadamot sa akin ang lahat ng mahal ko sa buhay. Si tatay… Ikaw."

"Kung magiging malungkot ka ngayon, pagtanda mo wala kang maaalala kundi sakit at kalungkutan. Kailan ka pa magiging masaya? Saan man ako dalhin ng aking kapalaran ay magiging masaya ako. Sapat na sa akin ang maikling buhay na puno ng kasiyahan kaysa mahaba nga pero bilanggo o alipin naman ng kalungkutan."

"Pero masyadong maiksi. Hindi man lang kita nakasama bilang kapatid!"

Umiling siya. "Magkasama na tayo bilang magkapatid noon pa. Nagtanong din ako kung bakit mabilis naman yata. Siguro dahil checkmate na ako. May wrong move o kaya naman may time limit ang nasabakan kong laban. Kaya sinusulit ko na lang ang bawat araw. Aba, kapag hindi ko sinulit baka kapag mamiss kita sunduin kita. Sige ka!"

"Hanga ako sa'yo. Nakapalakas mong babae."

"Hindi. Mahina din ako. Natuto lang akong tumanggap. Alam ko na kasi ang aking purpose sa mundo. At iyon ay ang pagkasunduin ang ating mga magulang. Bonus pa ang pagkakaroon ng mabait na kapatid."

Nakita ko ang natural niyang ngiti. Bibihira ang pagkakataon ganun. Kung pwede lang sana may rematch din ang buhay. "Baka biglang may sumilip na pag-asa at magkaroon pa ng tabla," wika ko. "Minsan ang inakala nating tapos na ay simula pa lang pala. Ang matikas na atake ng knight ay panlasi para subukin ang tatag mo. Kung magagawan mo ng paraan kahit bibigay ka na pwede mong patagalin ang laban at makatabla pa."

"Ikaw na ang Grand Master!" sigaw niya. Tinabig ko ang kanyang queen gamit ang hawak kong bishop. Mauubusan na siya ng tira. Mananalo na ako sa laro. Bigla niyang tinabig ang board para mahulog lahat ng piyesa. "Draw!"

Umupo ako sa damuhan. Tinatanaw ko ang pagbasak ng tubig sa dam. "Daniel..."

"Ano iyon, Ian?"

"Pwede mo ba akong tawaging kuya?"

Mula sa likuran, niyakap ako ni Daniel ng sobrang higpit. Pareho lang pala kaming naghihintay ng pagkakataon. "Kuya, ipangako mo na kahit anong mangyari hindi ka iiyak. Maging matatag ka para sa akin. Huwag mo akong tatanungin kung bakit kita iniwan."

“Syempre hindi. Natatawa nga ako sa mga sumisigaw ng bakit iniwan at paano na sila noong nawala ang mahal sa buhay. Parang sinusumbatan ang pumanaw. Gayong sila ang malalakas, buhay at pwede pang magpatuloy. Tila ba huminto na din ang lahat.

“Ewan ko ba? Natural na siguro iyon lalo kapag ang nawala ay ang inaasahan nila.”

“Kaya hanga ako sa’yo. Nakukuha mo pang magsaya sa kabila ng nararamdaman mo.”

"Kasi kuya hindi hadlang ang karamdaman para maging masaya. Kung palagi lang akong nasa loob ng bahay mawawalan ng saysay ang natitirang oras. Maganda na 'yong di ko mamalayan na times up na pala. Ang buhay ay hiram sa Diyos kaya dapat gamitin ng maayos bago mahuli ang lahat."

Muli, ang paglubog ng araw hudyat ng aming paghihiwalay. Masyadong mahaba ang pinag-usapan namin kanina kaya kukulangin ang isang parisukat ng chessboard.

"Kuya, tawagan mo ako ha?" Tumango ako bago tuluyang umuwi.

"Daniel, sa totoong buhay ikaw Grand Master!" bulong ko sa sarili. Bukas ang check-up ni Daniel. Inamin na ng doktor na huli na imposible na ang kanyang paggaling. Kung may maliit na himala na magpapabago ng kalagyayan niya ay panghahawakan ko na. Pero sa ngayon, gagapanan ko muna ang aking pagiging kapatid.

"Paload nga po."

Para sa akin ang buhay ay isang malaking chess match. Minsan panalo, talo o kaya tabla. Umabante hangga't kaya tulad ng mga pawn. Matutong maging maingat. Isang pagkakamali ay maaring masira ang depensa. Ngunit sa isang pagkabigo di dapat sumuko agad, maging matibay gaya ng kastilyo. Sa mga pagkakataong nahihirapan marami pang nasa paligid na handang tumulong. Sila ang mga kaibigan. Sila ang nagsisilbing ating knight o tagapagtanggol sa tuwing mahina tayo. Huwag kalimutan ang dakilang lumikha. Patibayin ang pananampalataya na sinisimbolo ng bishop. At sa kabila ng bawat pagkabigo at tagumpay nakapatnubay ang queen at king ng ating buhay. Ang ating mga magulang.

Sa kabuan iisa lang ang hatid ng chess at ng buhay. Ang maging masaya. J

-end-

De Susi - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:26:00 +0000

"De Susi"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Banjo

blog : Istambay

Isang mag-anak ang umagaw ng aking pansin sa loob ng mall na iyon.Umiiyak ang batang lalaki habang bitbit ang isang plastik na may tatak ng isang sikat na tindahan ng laruan. Pumasok sa loob ng tindahan na iyon at akin namang sinundan. Nang ilabas ng Daddy nya ang nasa loob ng plastik, isang robot pala na sira ang laman ng plastik. Tila yata isosoli o papapalitan sa tindahan na iyon. Nang mapalitan ng bago, pinaandar ng Daddy ang robot, isinusi ang bandang likuran at kusa ng itong gumalaw at naglakad . Tuwang tuwa ang batang lalaki habang pindot ng pindot sa remote ng laruan. Bakas din sa mukha ng mga magulang ang kagalakan. Napangiti ako sa tagpong iyon.

"Escuse me Sir, ano pong hanap nyo, maari ko po kayong matulungan" Yung sales lady nang makalapit sa akin.

"Ah eh Miss, yung robot na katulad ng binili nang bata kanina. Yung mas malaki at mas maganda."

"Dito po Sir, sunod kayo sa akin. May mapagpipilian po dito, may bagong arrival din po kami. Siguradong magugustuah ng inyong pagbibigyan."

"Para sa aking anak yan, sige ikuha mo ko ng isa, pakitest na din ha"

"Ok po Sir, upo muna po kayo, pakihintay na lang po"

Diretso na ako sa Airport matapos kong bumili ng ilang pasalubong sa Mall na iyon. Sa loob ng airport habang naghihintay na tawagin ang aking flight, naisip ko ang tagpong iyon kanina. Sinilip ko ang robot na aking binili at nagbalik sa aking alaala ang nakaraan, minsan na din nagkaroon ako ng susi sa aking likuran.

-----

“Anak pagkatapos mo dyan sa assignment mo, pumunta ka sa kwarto. May ipapagawa ko sayo"

"Eh Daddy maglalaro po sana pagkatapos ko dito, pwede po ba bukas na lang?"

"Hindi pupwede, baka gusto mong itapon ko ang robot mo. Kung ano ang iutos ko, yun ang gagawin mo. Maliwanag?"

"Sige po Daddy, tatapusin ko na po itong assignment ko"

Bata pa lang ako, masunurin na ko sa king mga magulang. Malaki ang takot ko sa aking Daddy. Istrikto kasi kaya hindi ko magawang salungatin ang kanyang kagustuhan. Lahat ng ipagawa ay agad ko naman sinusunod kahit na labag ito sa aking kalooban. Mahal ko kasi ang aking mga magulang at ayaw ko silang magalit sa akin. At saka minsan kasi na hindi ko nasunod ang pinapagawa nya, palo at masasakit na salita ang aking inabot sa kanya kaya ganon na lang ang aking takot. Hanggang sa aking paglaki, wala akong hindi sinunod sa kagustuhan nila.

"Aba kumpadre, binata na pala ang unico hijo mo, malaking bulas din gaya ng Daddy, tiyak na pagkakaguluhan ng kababaihan ito hahaha"

"Hahaha, kumpadre balang araw, itong si Jhonny ang mamamahala ng negosyo ko at magiging manugang mo, maganda din si Jenny at natitiyak kong bagay na bagay sila."

"Ayos yan kumpadre, sang-ayon ako sa sinabi mo. Kapag nagsama ang dalawa, mas magiging matatag ang ating mga negosyo kaya ngayon pa lang ayusin na natin ang kinabukasan nila"

Isang usapan iyon sa pagtitipon na dinaluhan namin, mga may kaya sa buhay ang lahat ng naroroon. Anuman ang sabihin ni Daddy, oo na lang ako ng oo. Sunund sunuran sa kanyang kagustuhan. Buong kabataan ko, sa kanila lang umikot. Kay Mommy, kay Daddy, sa kanilang mga kumpadre at kumare.

Hanggang sa aking pagbibinata, naging mabuti akong anak sa kanila. Marami nga ang nagsasabi sa mga magulang ko na swerte daw sila sa akin dahil sa kabaitan kong ipinamamalas sa kanila.

"Anak, natutuwa ako at nagkamit ka ng unang karangalan ngayong pagtatapos mo ng Highschool. Magaling hijo, magiging matagumpay kang negosyante balang araw. Tamang tama ayos na ang visa at pasaporte mo. Sa America ka magkokolehiyo at kursong Management ang kukunin mo para sa ating negosyo."

"Dad, usapan namin ng barkada na samasama kami sa isang kolehiyo dito at gusto ko pong maging arkitekto. Dad, ngayon lang po ako hihiling sa inyo"

"Hindi maari, sa Amerika ka mag-aaral at ang kursong Management ang kukunin mo. Ako ang masusunod naiintidihan mo. Ikaw ang susunod na mamamahala ng ating negosyo kaya dapat sundin mo lahat ng gusto ko at isa pa dun din mag-aaral ang anak ni kumpadre na s’yang magiging asawa mo balang araw. Wag mo kong bibiguin Jhonny, iyan ang pangarap namin sa’yo ng Mommy mo."

Wala akong nagawa sapagkat kita ko ang galit sa kanyang mga mata ng oras na iyon. Lumuha na lang ako ng tahimik at nagdesisyong sundin ko na lang ang kanyang kagustuhan. Inisip ko na lang na kapakanan ko lang ang kanilang nasa sa isip. Masama man ang aking loob, pinili ko na lang na manahimik para wala ng gulo.

Apat na taon din ako sa Amerika. Apat na taon kong binuno ang isa sa mga pangarap ni Mommy at Daddy sa akin. At sa loob ng apat na taon na yon, puro pag-aaral lang sa kursong napili nila ang aking inatupag. Apat na taon din na kasama ko si Jenny, ang anak ng kumpadre ni Daddy. Sa iisang kurso at paaralan. Natitiyak ko na ganon din ang gusto ng magulang nya kaya hindi na kami nagkahiyaan, wala ng ligawan kaya naging kami agad. Alam naman namin na nagkasundo na ang aming mga magulang para sa aming dalawa. Noong una, wala naman siyang puwang sa aking puso pero habang tumatagal, nahuhulog ang damdamin ko sa kanya. Hanggang sa minahal ko siya ng lubusan. Doon ko naisip na tama si Daddy, tama ngang sinunod ko ang kagustuhan nya.

Sa buong pagsasama namin ni Jenny, minahal ko na din sya ng buong puso. Lahat ng kanyang kahilingan aking ibinibigay, kahit na minsan magmukha na kong tanga sa kanyang kapritso. Ang makita ko lang s’yang masaya ay nakakapagpaligaya na sa akin. Laging bukang bibig namin ang aming hinaharap, ang aming kinabukasan. Ilang anak ang gusto. Saan kami magpapagawa ng bahay. Saan kami magpapakasal. Lahat, halos lahat ng detalye para sa aming dalawa. Natuto na akong bumuo ng sarili kong pangarap.

Huling taon na namin sa unibersidad iyon. Malapit na ang aming graduation. Isang sorpresa ang aking inihanda para kay Jenny. Sa isang restauran isang gabi noon, isang singsing ang aking matagal ng iniingatan. Binili ko pa mula ng maramdamang mahal ko na sya. Inilabas ko at inabot ko pa ang kanyang mga kamay.

"Jen, will you marry me?"

"Ha? Binigla mo naman ako, seryoso ka Jhon?"

"Oo naman. I Love you Jen, will you marry me?"

"Hahaha. aba teka muna Jhon, linawin mo nga muna ang lahat, hindi kita maintindihan"

"Jen, mahal kita. Pakakasalan kita pag uwi natin. Seryoso Jen."

"Hahaha. Hindi nga, mukhang malabo ka Jhonny, hahaha.. teka... napatawa ko sayo, napatawa mo ko."

"Jen?"

"Ano ka ba, ang akala ko malinaw na sayo ang lahat. Hindi mo pa din ba alam ang sitwasyon mo ngayon? Laruan ka Jhon. Alam mong naglalaro lang tayo. Bakit mo sineseryoso ito? Lahat ng ito, pagpapanggap lang. Nilaro ko lang ang larong ito, sinusunod ko din lang ang gusto ng aking mga magulang. Nakikipaglaro din lang ako sa kanila at wala akong balak magpatalo sa larong ito. Pareho tayong may susi sa ating likuran dahil tulad mo Jhon, isa din akong laruan. Isang de susing robot na sumusunod sa kanilang kagustuhan. Hindi mo pala naiintidihan… Suriin mong mabuti ang iyong sarili. Baka nadadala ka lang ng takot para sa kanila. Wag kang maging duwag. May sarili tayong buhay, wag mong tulyang hayaan na sakupin nila ang lahat ng iyong karapatan. Pero sa nangyayari ngayon, talo ka Jhon. Sorry, ang buong akala ko naiintindihan mo ang lahat ng ito. Kung tatanggapin ko ang alok mong kasal sa akin, para ko na ding dinaya ang aking sarili sa larong ito. Hindi pagmamahal ang nararamdaman ko para sayo. "

Napakasakit ng pangyayaring iyon sa akin. Tila harapang sampal ang aking naramdaman. Oo nga naman, hindi ko agad naisip na ako'y isang laruan. Lalo ko lang naramdaman na pati ang aking pag ibig ay pinaglaruan. Minahal ko si Jenny hindi dahil sa iyon ang gusto ng aking magulang kundi iyon ang aking nararamdaman. Masakit na pati siya ay naglaro sa aking damdamin. Minsan lang ako natutong mangarap para sa aking sarili subalit ang pangarap palang iyon isang laro din lamang.

Araw ng aming graduation at dumating ang aking mga magulang. Kasama ang pamilya ni Jenny, isang salu salo ang inihanda nila sa amin. Kumustahan, kwentuhan ng kung ano ano. Hanggang sa dumako sa kasal ang usapan. Tumingin sa akin si Jenny, tila sinasabing ngayon na ang panahon upang huwag akong maging talunan. Hindi pa tapos ang laro. Makakahabol pa ako.

“Anak, Hindi ka ba talaga sasama sa amin ng Mommy mo?

“Dad, sa buong buhay ko sinunod ko ang gusto nyo. Naging masaya ako para sa inyo ni Mommy, pero sa sarili ko napakaraming kulang. Sa pagkakataong ito Dad, uumpisahan ko na ang buhay ko. Alam ko naiintindihan nyo ako ni Mommy”

"Anak, ingatan mo ang sarili mo dito." Malungkot na yakap sa akin ni Daddy. Pero alam ko naiintindihan nya ako.

"Opo dad, wag kang mag-alala sa akin at mag-iingat din kayo sa atin"

"Jhon, sorry sa mga nangyari. Minahal din kita pero hanggang kaibigan lang. Sana makita mo na ang makakapagbigay ng tunay na kasiyahan sayo. Ngayon hawak na natin ang ating sarili. Huwag ka ng maglalaro ok?, hindi na kita kakampihan nyan. Mammiiss kita. Mag-iingat kang mabuti"

"Salamat Jen, at pasensya na din nga pala. Sige na, mahuhuli na kayo sa flight nyo, magiging ayos lang ako dito"

Hindi ako sumama sa kanilang pag uwi. Masakit sa akin magpaiwan dito, lalo na ngayong malalayo na ako kay Jenny. Naiintindihan ko, ngayon din lang nya hahawakan ang kanyang sarili. Ngayong tanggal na ang susi sa aming likuran, wala ng maglalaro sa amin at hindi ko na ito papahintulutang mangyaring muli. Nagpaiwan ako dito sa America, dito ko tutupadin ang dati kong pangarap. Dito ko din hihintayin ang aking tunay na kasiyahan. Masakit man sa akin ang nangyari, itinuring ko na din na iyon ay laro lamang. Talo ako. Pero hindi pa huli ang lahat. Tama na ang minsang ako'y naging isang laruan.

----

"All passengers.... flight number..... please proceed.... "

Ang announcement na iyon ang pumutol ng aking malalim na pagiisip, tumayo na ako bitbit ang aking gamit. Pabalik na ako sa Amerika. Umuwi lang ako ng Pilipinas dahil para dumalo sa binyagan ng anak nina Jenny. Kinuha kasi nila akong ninong nito at isa pa para na din dumalaw sa aking mga magulang. Gustuhin ko mang manatili dito pero hindi maari. Naghihintay ang aking tunay na kasiyahan sa America. Ang aking asawa at anak na nandoon. Ahhh.. ang anak ko. Siguradong matutuwa iyon sa aking pasalubong sa kanya. Iniisip ko pa lang, nasisiyahan na ako. Miss ko na sila. Ipinangako kong hindi nya mararanasan ang minsang dinanas ko. Ang maging isang de susing laruan.

Sa loob ng eroplano kakaupo ko pa lamang ng mag ring ang aking cellphone. Pangalan ng aking kliyente ang nag appear sa screen.

“Hello”

“Hello.. is this Architech…?”

"Yes, Architech Jhonny Montenegro speaking"

Di Na Masilip ang Bukas - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:22:00 +0000

"Di na Masilip ang Bukas"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Emmanuel Mateo

blog : Ang Ikalawang Paglalakbay

Hindi man maramdaman ni Aling Rina ang sakit na iniinda ng kanyang anak, batid niya na nahihirapan siya sa kanyang hika na may kasamang lagnat. Nahahabag na rin siya sa anak dahil hindi man lang siya makalaro sa labas ng bahay nila kasama ang mga kalaro’t kaibigan niya. Si Claire ay larawan ng isang batang magaling maski sa eskuwelahan at maging sa indakan ay hindi siya pahuhuli subalit noong umatake na naman ang kanyang hika’y hindi na siya gaanong nagiging aktibo.

“Anak, pasensiya ka na hah, hindi ko pa nabibili yaong laruan na sinasambit mo dahil pinag-iipunan ko pa ang gamot mo para sa iyong hika!.”

“Okay lang po iyon ‘nay kaso gusto ko nang pumunta sa eskuwelahan dahil marami na akong liban sa klase, baka mabababa na naman ang mga grades ko”. Pabuntong-hiningang sabi ni Claire.

“Hayaan mo anak, bukas bibili na ako ng gamot mo dahil nakapag-ipon na ako ng sapat na pera para sa hika mo!. Oh heto, uminom ka na ng gamot para sa lagnat upang tuluyan nang mawala ito at bumaba ang iyong temperatura.”

Kinaumagahan ay nagpunta si Aling Rina sa bahay ng kanyang amo upang maglaba at mamalantsa. Kahit pagod na pagod na ito’y pumunta pa rin siya upang magtrabaho dahil may Santo Kristo sa dibdib si Aling Rina at handa siyang magsakripisyo para sa anak. Habang naglalaba’y kausap niya ang kasama niyang namamasukan din sa mayamang bahay ng mga Olaivar.

“Haaay!!. ang sakit na nang likod ko!. Parang mababali na yata ang mga buto ko dahil sa kakakuskos ng mga labahan!” ani ni Aling Evy.

“Naku Evy(habang inililigpit ang mga naplantsang damit), huwag mo nang problemahin ang bawat kayod na iyong ipinamamalas. Ang isipin mo na lamang ay para ito sa iyong pamilya, para sa mga anak mo.”

“Oo, lagi ko naman yan iniisip pero hindi mo pa rin maalis sa isipan mo na problemahin ang mga bagay na ito lalo na’t mahirap lang tayo. Kung nakapagtapos lang sana ako ng kolehiyo hmmm.” sabi ni Aling Evy

“Ako nga eh, hindi ko pa natapos ang elementarya dahil din sa kahirapan sa buhay pero masaya ako, kami ng anak ko.” Malungkot pero nagmamalaking sabi ni Aling Rina

Dumating ang hapon, ibinigay na ng kanilang amo ang bayad sa pamamalantsa at paglalaba. Nasiyahan silang dalawa at parang nawalan sila ng pagod at napawi ang kanilang sigla.

“Salamat naman at tapos na natin, makakauwi tayo ng maaga ngayon Manang Rina!.

“Wen Evy, mabuti at maaga tayo ngayon. Sige Evy hah, may bibilhin pa kasi akong gamot para sa anak ko, magkita na lamang tayo bukas!.”

Umuwi na ang dalawa bitbit ang mga perang ibinigay ng kanilang amo pero bago umuwi’y naisipan ni Aling Rina na dumiretso muna sa drug store malapit sa kanilang bahay.

“Oh anak, nandito na ako, kamusta ang pakiramdam mo?”

(Nagmano sa Ina) Medyo okay na po, bumaba na kahit paano ang aking lagnat ‘Nay.”

“Mabuti kung ganoon anak, oh siya inumin mo na ang sinukat kong gamot mo para sa iyong hika at heto pa, gamot mo para sa lagnat upang tuluyan nang mawala ang lagnat mo.”

“Opo, Inay salamat po sa inyo!” (sabay yakap sa Inang pagod na pagod na)

Nang makaramdam na si Claire ng kaginhawaan, naghugas na siya ng kanyang kamay upang sila’y kumain at sa kusina, sinabi niya sa Ina na gusto na niyang pumasok sa eskuwelahan bukas kung maaari lang.

“Si..sigurado ka na ba anak na maayos na ang pakiramdam mo?(habang kinukuha ang pagkain)

“Oo naman ‘nay. Salamat po ah dahil sa inyo’y gumaling na ako” (masayang sabi ni Claire sa Ina)

“Walang anuman iyon anak. Hindi naman kita maaaring pabayaan. Wala nang iba pang magkakalinga kundi ako. Kung hindi pa sana pumanaw ang iyong ama’y dalawa kaming mag-aalaga sa inyo’ (malungkot na sabi ni Aling Rina)

Oo nga po Inay, miss na miss ko na si Itay. Ay oo nga pala Inay yung laruang sinasabi ko sa inyo. Baka mayroon nang makakabili non!. Kung bibilhin niyo iyon, gagalingan ko pa sa klase namin, sige na po Inay!.

“Pero anak, wala pa akong pera sa ngayon”

“Sige po ‘nay huwag na lang po”

Sa pagsasabi niyang iyon ay bumagal siyang kumain pero lumapit si Aling Rina at niyakap ang anak.

“Huwag ka nang malungkot. Wala naman akong sinabi na hindi ako bibili ng laruang iyon pero ipinapangako ko anak, kapag may pera na ako, bibilhin ko iyon, okay ba ‘yon anak?”

“Opo Inay!”

Kinaumagahan ay magaling na si Claire dahil sa pagkakalinga ng kanyang Ina. Nagtungo na siya sa eskuwelahan at si Aling Rina ay naiwan muna sa bahay at pagkatapos ay pumunta na siya sa bahay ng mga Olaivar upang magtrabaho. Pagpasok pa lamang ni Claire sa silid ng Ika-Limang Baitang, natuwa ang ilan sa kaniyang pagbabalik pero ang mga mayayaman niyang kaklase’y tumawa.

Laging tinutukso si Claire ng mga kamag-aral na sina Jessa, Erika, Jemma at Ana dahil hindi raw ito nagpapalit ng damit. May kapangyarihan ang mga batang ito kaya nagagawa nila ang kanilang gusto. Pati baon ni Claire sa tanghalian ay pinapakialaman nila. Lingid sa kaalaman niya na siya ang pinag-uusapan at minsa’y pinagtatawanan ngunit hindi niya ito pinapansin.

“Mga frends..(sabi ni Jessa sa mga kapwa mag-aaral). Alam niyo, mayroon na naman akong bagong laruan, binili ng papa ko mula pa sa London!, ang ganda.!”

“Talaga? patingin nga (sabay kita sa bago niyang laruan) Ay oo nga, ang ganda naman! sana may ganyang din akong laruan.

“Asa ka pa! ang mahal kaya nito noh! oh tignan niyo pero huwag niyong hahawakan ha, baka masira.”

Sa pagsasabi niyang iyon, tinignan lahat ng mga kamag-aral ni Claire kung anong laruan iyon pero hindi niya ito tinignan dahil maiinggit lamang siya ‘pag tinignan niya iyon. Hanggang sa napansin ni Erika na si Claire ay nakaupo lang sa dulo ng silid nila.

“Tignan niyo si Claire oh ( sabi ni Erika at tumingin lahat) mag-isa lang siya nakaupo!”

“Baka hinihika na naman yan (sabay tawa ng ilan sa kanila)

“O kaya naman, naiinggit siya sa laruan ko kaya ganyan siya” Sabi ng kamag-aral niyang si Jessa.

Gustong umiyak ni Claire sa pagkakataong iyon subalit baka sabihin nilang mahina siya kaya nag-isip siya kung papaano siya mapapalapit sa mga mayayaman niyang kamag-aral.

“Mmm.. may sinat pa kasi ako eh kaya hindi ako makagalaw-galaw pero nagkakamali kayong naiinggit ako sa laruang iyan!”. Sabi ni Claire

“Talaga? ni wala ka ngang isang laruan eh (sabay tawa ng mapanghamak niyang kamag-aral)

“Marami kaya akong laruan sa bahay! hindi lang iisa kundi isan-daang laruan!

“Kung marami kang laruan, sige nga ipakita mo lahat ang mga iyon? Kung ipapakita mo, magiging close friends tayo!”

“Sige ba, dadalhin ko iyon minsan at ipahihiram ko sa inyo ang mga iyon.”

Simula noon, hindi na sila tumigil sa katatanong kay Claire ang mga sinabi niyang laruan. lalong naging malapit ang mga mayayamang kamag-aral ni Claire sa kanya. Hindi na nila ito tinutukso at hinahamak dahil sa mga tinuran ng bata sa kanila. Kinaumagahan, maaga na naming pumunta si Claire sa eskuwelahan.

“Oh Claire, nasaan na ang laruang sinasabi mo sa amin?. Hindi ko na mahintay na tignan iyon!” Sambit ng kanyang kamag-aral.

“Ahh.. sabi kasi ni Inay na huwag ko raw ito dalhin sa eskuwelahan baka masira. Gusto kong ipakita sa inyo pero si Inay ang ayaw eh.” Malungkot na sabi ni Claire at umalis sa kinaroroonan ng mga kaibigan.

“Nagsisinungaling lang yata si Claire sa atin.” Pabulong na sabi ni Jessa sa mga kasama.

“Hah? paano mo naman nasabi iyan?”

‘‘Kasi kung mayroon talaga, ipapakita niya agad ito sa atin. Kailangan nating alamin kung totoo talaga ang mga sinasabi niya o hindi”.

“Eh.. anong binabalak mo?

“Kailangan nating sundan si Claire sa bahay nila pagkatapos ng klase natin pero huwag kayong papahalata hah!”.

Nagtungo nga ang mga makukulit na bata sa bahay nina Claire at doo’y nagkubli sila sa malaking yero para hindi sila makita. Nagkataong hindi pa umuwi si Aling Rina sa hapong iyon kaya nang lumabas si Claire sa bahay nila, pumunta sila sa loob ng bahay at nagmasid. Naghanap nang naghanap ng mga laruan subalit wala silang nakita hanggang sa may napansin si Jessa na isang karton na nakatago sa ilalim ng kama nila. Binuksan nila ito at laking gulat sa nakita. Ang mga laruang iyon ay sira-sira na at hindi na pwedeng magamit pa at napagtanto nilang iyon ang mga sinasabi ni Claire na laruan dahil isang-daan din ang bilang nito. Nakita naman ni Ana na papalapit na si Claire kaya nagpasiya silang lumisan sa kinaroroonan at umuwi na lamang. Nang pumasok na siya sa bahay, sumunod naming dumating ang kanyang Ina.

“Oh anak! Nandito na ako (darating si Calire upang mag-mano), kamusta ang pag-aaral mo?

“Okay naman po Inay. Nagkaroon kami ng pagsusulit kanina at bukas ay may pagsusulit na naman ‘nay!”

“Ganon ba anak! Eh marami ka bang nakuha sa pagsusulit na iyon?” Tinuran ng kanyang Ina.

“Oo naman po, kaya lang hindi ako ang nag top score!. Nahirapan po kasi ako.

“Tama lang iyon anak hindi ka naman naging kulelat di ba (tumawa ang Ina). Basta kapag gagalingan mo pa ang pagsusulit bukas, bibilhin ko na ang laruang sinasabi mo!” Masayang sabi ng Ina.

“Talaga Inay? Naku, pangako Inay gagalingan ko bukas, hindi ko kayo bibiguin (sabay yakap sa Ina.)

Maaga na naming pumasok sa paaralan si Claire dala ang masayang bugso ng kanyang damdamin at nang natapos na ang pagsusulit, nakuha ni Claire ang pinakamataas na marka sa pagsusulit na iyon at nang dumating ang recess time, hindi umalis si Claire sa upuan at pati ang ilan sa kanyang kamag-aral.

“May sasabihin ako sa inyo” (Pumasok sa silid ang mga batang mayaman).

“Ano naman iyon?” Sabi ng marami sa kanila.

“Nakita na namin ang mga sinasabing laruan ni Claire, inimbitahan niya kami sa bahay nila kahapon. Ang gagaganda ng mga laruan niya! May de-remote pa at mga nagsasalitang manika!” (Tumawa sila ngunit tinakpan ang mga bibig)

“Wow, ang yaman niyo pala Claire!!”

“Oo nga, sana kami rin mayroon!”

“Pero!.. teka (sabi ni Jessa) ang lahat ng iyon ay… sira! Wooooh! (tumawa ang marami). At hindi na niya magagamit pa. Kawawang Claire hahaha!.

Dahil sa sobrang kahihiyan, umiyak si Claire at umalis sa silid. Tumakbo siya ng tumakbo hanggang sa nabundol siya ng mabilis na takbo ng jeep. Dahil sa lakas ng pagkakabundol ay tumilapon siya. Sa pangyayaring iyon, nagpunta rin si Aling Rina sa Dibisoria para bilhin ang laruang parating sinasambit ng anak. Isinakay nila si Claire sa trycikel at dinala sa pinakamalapit na ospital. Nang pauwi na si Aling Rina sa bahay nila, may nakapagsabi sa kanya na nabundol ng jeep ang anak kaya kinakabahang pumunta sa ospital si Aling Rina.

“Nasaan ang anak ko!! Dok! Ay Nurs! Nurs! Nurs! Gusto ko hong makita ang anak ko. Kelangan ako ng anak ko Nurs, please!! Umiiyak na sabi ni Aling Rina.

‘Pasensiya na po pero hindi kayo pwedeng pumasok” ani ng isang nurse.

“Subalit ako ang Ina niya ma’am. Pahintulutan niyo naman ako, gusting kong makita ang anak ko!.

‘Nire-revive pa po namin ang inyong anak hindi pa kayo pwedeng pumasok, sige po!.

Hindi tumigil si Aling Rina sa pag-iyak at pag-aalala. Nanalangin siya na sana’y iligtas siya ng Panginoon. Niyakap na lamang niya ang biniling laruan para sa anak. Pagkaraan ng dalawampung minuto na paghihintay, lumabas na ang doktor na tumingin kay Claire.

“Dok, kamusta po ang kalagayan ng anak ko?okay na po ba siya? Maari po ba akong pumasok?”

“Pasensiya na Misis. Ginawa na namin ang aming makakaya. Wala na ho ang anak niyo”.

“Dok! Nagsisinungaling lang kayo. Hindi patay ang anak ko!..Claire! Claire, nandito na ako anak. (Pumasok sa loob si Aling Rina).

“Anak, Claire nandito na ang laruan mo oh! Nakabili na ako anak. Hindi ka na maglalaro ng mga sira-sirang laruan. Anak gumising ka naman oh, andito na ang Nanay. Wag mo naman akong iwan anak. Kailangan kita!

Tumigil ang mundo ni Aling Rina sa nangyari sa anak. Umikot ang mahahabang daliri ng mga anino sa silid. Bumagsak si Aling Rina mula sa kinatatayuan ayaw man niyang tanggapin ang kapalaran ng kanyang anak, alam niya na binabantayan siya palagi. Hindi na nasilip ni Claire ang bukas.

Eroplanong Papel - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:19:00 +0000

"Eroplanong Papel"

Kategorya : Maikling Kwento

Blogger : Midan Baluyut

blog : Ipako sa Krus!

Eroplanong papel

Ni Midan Baluyut

“Anu yun? ang baho…”

Tahimik pa rin ang lahat sa loob ng silid. Walang imik. Ang class president ay nasa harap, nakikiramdam ng mga kaluskos at ingay na gagawin ng mga kapwa kamag-aral. Konting galaw ay baka maisulat muli ang pangalan sa pisara. Ngunit nabasag ang katahimikan, nang umlingawngaw ang maiskandalong amoy. Mabilis kumalat ang amoy dahil sa sarado ang pinto at ang sira-sirang bintana. Napailing ang lahat. Tila may sinisipat na kung anu mula sa paligid. Tumindi pa ang amoy at nagsimula nang gumawa ng tensyon sa loob ng silid.

“Maam si Gino po napatae!”

Ang sigaw na iyon ang lumikha ng ingay at hiyawan sa buong klase. Ang iba ay nagsipagtakbuhan palabas upang makaiwas sa baho na nakulob loob ng silid. Lahat ay masama ang titig sa may sala.

“Yakkk…” bulong ng ilan.

Wala nang nagawa si Gino kundi ang umiyak. Mga ilang sigundo lamang ay kumaripas na ito ng takbo. Nasa kalagitnaan ng pagkadismaya ang buong klase nang dumating ang kanilang guro tangan-tangan ang pocket book na may cover na precious heart romances.

“Pido, get my bag on the principal office now!” bulyaw nito sa nakatayong studyante sa harapan.

“Class, what’s happening here?!” dugtong nito. Sa pagkakataong ito ay tumaas ang boses habang ingat na ingat madikitan ang basa pa nitong kutiks.

“Maam si Gino po kasi…”

“Shut up I’m not asking you!” Sigaw muli nito na halatang nagngitngit ang ngipin sa galit. Nangati ang ilong nito sa nadatnan at binigyang isang nakakatakot na tingin ang bawat isa. Nagkalat pa ring ang iniwang bakas ng nangyaring iskandalo kanina.

Si Gino ay nagtungong palikuran at sumilid sa isang bakanteng cubicle at doon ipinagpatuloy ang pag-iyak. Hindi niya lubos maisip ang nangyari, ang nakakahiya niyang ginawa sa loob ng klase.

Ilang sandali ay bigla na lamang bumukas ang pinto ng palikuran, narinig nya ang yapak ng isang malaking tao. Napakiramdaman niya ang maingat na pagbukakas ng tila estranghero sa bawat pinto ng cubicle. Papalapit ito sa cubicle na kanyang pinaglalagyan. Ilang hakbang pa ay narating na nito ang eksaktong lugar niya. Pinilit nitong buksan ang pinto. Ilang kalampag pa ang nangyari. Tumindi ang pagtibok ng kaniyang puso. Bahagyang lumakas ang kaniyang paghikbi. Natahan na lamang siya ng biglang bumukas ang pinto…

“Hoy! Pre gising!” isang malakas na sigaw ang gumising sa kaniyang diwa kasunod nito ang pagdapo ng isa pang malakas na hampas sa kaniyang balikat. Iniangat niya ang kaniyang ulot at pilit inaninag ang paligid.

Panaginip! Bulong niya sa sarili. Itinungkod niya ang kanyang siko upang maiangat ang ulo. Tsaka niya na lamang naalala kung nasaan siya. Sa klase. Tulala pa rin sya sa pagbalik ng kaniyang katinuan.

Ang panaginip na iyon ay pilit siyang minumulto simula ng makapagtapos siya ng hayskul. Isang pangyayaring kahit kalimutan ay pilit pa ring nanunumbalik. Tumingin sya sa relos mag-aalas siyete na pala, kalahating oras na lamang ang kaniyang gugugulin sa loob ng malamig na silid na iyon.

Matapos ang mahabang biyahe, ay tila gumugulo pa din sa isip nya ang naturang panaginip. Inilapag nya ang kaniyang gamit sa lamesa at nahiga sa kama. Ipinikit ang mga mata at tuluyan nang nilamon ng dilim ang kaniyang paningin…

“O Gino, anung ginagawa mo dyan?” tanong ng lalaking pormal kung manamit, si Paul ang lalaking nasa gawing likod nya sa seating arrangement na ginawa ng guro.

“Lumayo ka sa akin! Alam kong aasarin mo lang ako!” bulyaw nito sa lalaki.

“Hahaha… Anung dahilan bakit kita lalaitin?” nakangiti niyang tanong.

Natikom na lamang si Gino sa pinakitang pagmamalasakit Paul. Natatandaan niya noong nakaraang araw lamang simula nang lumipat si Paul sa kanilang paaralan galing Maynila. Sa unang araw nito ay wala itong kausap o kalaro man lang pagkauwian.

“May dala akong ekstrang gamit dito baka gusto mong hiramin?” paputol nito sa katahimikan ni Gino.

“Maraming salamat.” Tugon niya. Tumayo siya at nagtungong shower room ng palikuran. Pagkatapos ay nilinis ang buong katawan at lumabas suot ang damit at pantalong ipinahiram ng bagong kaibigan. Magkasabay silang lumabas ng palikuran. Bakas pa rin ang mga nandudurong na mata sa kanya. Hindi na nila ito pinanasin at tinuloy-tuloy ang paglalakad pauwi.

Kinabukasan, ay maagang bumangon si Gino sa kaniyang higaan. Ramdam niya ang bati ng maaliwalas na umaga. Naglinis ng sarili at kinuha ang bagong uniporme at nagmadaling pumasok. Huminto siya sa harap ng tarangkahan at may tila hinintay na darating. Maya-maya pa ay dumating na ang kanyang pakay sakay ng isang ngarag-ngarag na scooter, si Paul kasama ang kanyang ama. Dali dali siyang lumapit dito at umakbay.

“Pre, Salamat nga pala kahapon a, you save my life!” pagbati nito sa kaibigan.

“Hehehe… Wala yun. Teka ibalik mo yung mga hiniram mo a.” ang pabirong sagot nito. At magkasabay pumasok ang dalawa.

Recess na iyon ng mapansin ni Gino na bising bisi ang kaibigan sa kaniyang desk. Lumapit siya at nadatnan ang ilang lukot-lukot na papel. Hirap na hirap itong tiklupin ang bawat dulo ng papel. Patriangulo, parisukat at kasabay ng paglukot.

“Anung ginagawa mo?” inosente niyang tanong.

“Huh? E wala ito. Gusto ko lang sanang gumawa ng eroplano. Pangarap ko kasing maging piloto balang araw.” Sagot ni Paul sa kaibigan.

“Pangarap? Piloto?” si Gino.

“Oo Gino, nagsisimula kasi ang lahat ng bagay sa pangangarap. Ikaw ba anung pangarap mo?” si Paul.

“Ako? A… E… sa ngayon wala pa akong pangarap. Bata pa kasi ako. At alam kong marami pa akong magagawang kamalian sa pangangarap ko. Siguro hindi ko pa panahon para mangarap. Ang gusto ko lang ngayon ay tamasain ang mga bagay na mayroon ako. Mga bagay na nagbibigay kasiyahan sa akin. Doon na muna ako siguro tutuon.” Seryosong sagot ni Gino.

“Hehehe… Ikaw bahala. Pero ito ang sasabihin ko sa iyo Gino. Wala sa tamang panahon, estado o edad ang pangangarap. Nasa tao yan kung kalian at paano nila maiisipang gawin ang tama at nararapat.” Pagtutol ni Paul. Bahagyang lumalim ang usapin kaya’t sumalo na rin si Gino sa paggawa ng eroplano.

“Yan tapos na!” sigaw ni Paul at itinaas ang kaniyang likhang eroplano sa buong klase. Namangha ang lahat sa kaniyang eroplanong papel.

“Hoy tulungan mo naman ako dito.” Pagmamakaawa ni Gino.

“Tuturuan kita pero ikaw ang gagawa. Hindi naman tama na lahat ng nalalaman ko ay ituturo ko sa iyo. Minsan kailangan mong tumuklas ng bago para mahigitan ang nalalaman ng iba.” Pagmamalaki ni Paul.

Mabilis natuto si Gino. Pagkatapos ng klase ay dalidali silang lumabas ng silid at pumwesto sa bandang itaas na burol. Magkasabay nilang pinalipad ang likhang eroplano na sinabayan naman ng malamig at preskong hangin. Pinagmasdan nila ang magaling na pagsunod nito sa hihip ng hangin. At tila sumagi sa isip ng dalawa ang ang pangarap na makalipad at maglakbay sa malawak na mundo. Ilang minuto din bago ng lumapag ang eroplanong papel sa lupa. Tulad eroplanong papel na nagpahiwatig ng pangarap ay mananatiling pangarap kung walang pagkilos at pagpapalipad muli.

Paulit-ulit nila itong ginawa sa mga bakanteng oras nila at pagkatapos ng klase. Ang burol na iyon ang naging saksi ng kanilag matibay na pagkakaibigan. Hanggang sa dumating ang araw ng kanilang pagtatapos bilang hayskul. Ang malagim na pagtatapos.

Biyernes ng umaga noon ng pauwi sila galing sa Baccalaureate mass. Masayang nagsipaguwian ang lahat ng studyante maliban kay Paul at Gino na nagpahuli saglit dahil sa paghinihintay ng ama ni Paul. Mga ilang minutong paghihintay ang kanilang ginawa at dumating na ang kaniya ama. Nagpaalam na si Gino para sa pag aayos sa gaganaping pagtatapos kahapunan. Huminto ang scooter sa gawing gilid ng simbahan. Pasakay na sana ng sasakyan si Gino ng may rumagasang sasakyan sa kahabaan ng highway. Bumabarurot. At isang saglit isang delubyo ang naganap. Isang malaking van sumalpok sa sinasakyang scooter ng mag ama.

Natuloy ang pagdaos ng programa. Bagamat isang napalaking araw para sa lahat ng estudyante ang araw ng pagtatapos ay tila habang buhay naman na panlulumo ang naramdaman ni Gino. Ang isang araw na nagpapaalala sa kaniya ng masakit na pagpapaalam mula sa kanyang tunay na kaibigan…

Mula sa kanyang pagkakatulog, siya ay nagising. At hindi niya namalayan ang pagtulo ng luha. Kaya pala. Kaya pala paulit-ulit ang panaginip na iyon. Ang panaginip na nagpapaalala sa araw ng pagkakakilala ng isang kaibigan.

Isang linggo na lang at magtatapos na ng pag-aaral si Gino sa kursong Piloto na isang kaibigan ang bitbit kasama ang nagiisang niyang pangarap. Kaya pala ako nagpapatuloy dahil sa isang pangakong namutawi sa aking isipan. Ipagpapatuloy ko ang pangarap ng aking kaibigan. Ako ang magsisilbing eroplanong papel na minsan nang nangarap.

*****************

Kalunan nadiskubreng nakainom ang driver ng sasakyang van na kumitil sa buhay ng mag ama. Ngunit mabagal ang takbo ng hustisya dahil sa hindi malamang dahilan. Nagpag alaman din sa huli na anak pala ng isang makapangyaring politiko ang nagmamaneho ng van..Hanggang ngayon hindi pa rin malinaw ang kaso at patuloy na nakikipaglaban ang nangungulilang ina ni Paul sa pagkakamit ng Hustisya.

Eroplanong Papel - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:16:00 +0000

"Eroplanong Papel"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Mischievous Hares

blog : Mischievous Hares

"Ang inspirasyon ng istoryang ito ay hinango sa totoong buhay ng isang kaibigan na nakatira sa malayong probinsya sa mindanao."

Kuya! kuya! ang tawag ni toto sa kuya nya nang makita itong palabas ng bahay dala ang malaking bag.

Lumingon si Aldo sa kapatid na nakapatong sa lamesa sa kusina at nagsususlat. "Kuya aalis ka ba? papunta kang bayan? sama mo ako!" sambit ni toto.

"Toto, dito ka lang samahan at alagaan mo si mama at masyadong malayo ang pupuntahan ko mamimiss ka nila mama pag sinama kita." Paliwanag ni Aldo. "Ganun ba? Sige dito nalang ako sa bahay, pero kuya pangako lagi mo kaming dalawin at dalhan ng pasalubong kung hindi, pupuntahan nalang kita pag malaki na ako!" masiglang sabi ng kapatid.

Gumawa ng eroplanong papel si Aldo para sa kapatid at inabot nya ito. "Ayan ang eroplano, itatago mo yan malay mo dalhin ka nyan sakin."

Mabilis na lumipas ang labing limang taon at ni-minsan ay hindi na nakabalik si Aldo.

"Hoi! anong nangyayari sa'yo?" Sambit ni ging-ging sa kasintahang si toto ng makitang may namumuong luha sa mata habang minamasdan ang mga batang nag lalaro ng eroplanong papel.

"Wala, wala, napupuwing lang ako haha!" sinabi man ni toto na wala syang iniisip batid ni ging-ging na malungkot ang kasintahan. "May nalala kaba o iniisip? malapit na tayong ikasal kaya kung ano man ang pinapasan mo eh dapat kong malaman".

"Hay" halatang nagpipgil sa pagpatak ng luha si toto. "alam mo naalala ko kasi si kuya, bago sya umalis ng bahay ginawan nya ako ng eroplanong papel at sinabi nya na baka dalhin ako nun papunta sa kanya." huminga ng malalim at nagpatuloy."pero masyadong maliit yun para sakyan ko."

Hinaplos ni ging-ging ang likod ng kasintahan para ibsan ang kalungkutan nito. "Saan ba sya ngayon?" tanong ni gingging. "Ang kwento ng tiyuhin ko ay nag-asawa na daw at nakatira sa isang sityo sa munisipyo ng Kamoron kasama nya dun ang asawa't anak nya." tugon ni toto.

"Kung ganun eh siguro tama na ang isang libo para mapuntahan mo sila!, yung pambili ko ng isusuot sa kasal gamitin mo nalang muna". Ngumiti si toto at sinabi. "Wag na, sabi ng tiyo may mas murang daan daw papunta dun! sabi nya dun sila dumaan ng kuya ko."

"Oh e di puntahan mo sila." walang pag aalinlangan sabi ni ging-ging.

Lumipas ang isang buwan, pitong araw bago ang kasal.

"Ging! eto na yung gown natapos ko nang sulsihin. Pwede mo na syang isukat" ang masayang sabi ng mananahi kay ging-ging. Isang kapitbahay ang biglaang lumapit sabay sabing - "naku wag mo isusukat yan! sabi ng mga matatanda malas daw yun!"

"Naku aling Lita, hindi po totoo yun!" sabat naman ng anak ng mananahi. "Oo, marami nang nagpatahi ng gown at halos lahat ay sinusukat bago ang kasal!" pagsang-ayon ni aling nora, ina ni ging-ging. Hindi kumibo si ging-ging at ngumiti lang na nakatitig sa gown. Nakikita sa mata nya ang pagdadalawang isip na magsukat ngunit paglipas ng ilang saglit ay sinukat din nya ito.

Masayang masaya sya na makitang sukat na sukat ang damit sa kanya.

Anim na araw nalang bago ang kasal, nagising ng maaga si ging-ging agad syang bumangon at napansin ang isang bibliya sa kama na nakapatong sa isang liham. Kinuha nya ang liham at binasa.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Mahal ko,

Ging pasensya na at di na ako nakapag-paalam kasi iniisip ko baka di mo ako payagan. Alam kong mali pero gusto ko talagang makita ang kuya.

Iniwan ko ang aking bibliya, itago mo yan at ipanalangin mo na malayo ako sa kapahamakan, nakaiipit din dyan yung eroplanong papel na ginawa ni kuya. Gusto ko sana syang dalhin ngunit naisip ko na yan na lang ang tanging alala ko sa kanya kaya ipagkakatiwala ko ang laruang yan sa'yo.

Ging, wag kang mag-alala babalik ako sa loob ng tatlong araw at kung hindi, puntahan mo si tiyo at alam nya kung san ako maaring hanapin.

Lagi mong tandaan mahal kita. Toto."

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Maluha-luha si gingging habang binabasa ang sulat sa harapan ng ama't ina nya. Ngunit matapang nyang hinarap ang mga araw bago ang kasal. Pumunta sya sa seminar ng mag-isa. Hindi nakaapekto sa kanya ang ini-isip at sinasabi ng iba tungkol sa pag-aasikaso nya sa kasal ng mag-isa.

Ikatlong araw simula nung umalis si toto ay maghapong nakaupo si ging-ging sa labas ng bahay at naghihintay kay toto na nangakong uuwi sa araw na iyon. Ngunit walang toto na dumating. Sa araw na iyon tila di na maipinta ang mukha ni ging-ging, balisa sya at tila di mawari ang gagawin.

Kinabukasan, pinuntahan ni Aling Nora at ging-ging ang tiyo ni toto gaya ng sinai nito sa sulat pag di sya nakabalik sa loob ng tatlong araw.

Tao po! andyan po ba si Mang Oding?

Ohhhhh! andito ako sa likod ng bahay! sino sila?

Si Nora at ging-ging po!

Lumapit ang isang matanda sa mag ina at nalaman ang sadya nito.

"Nako! anong pumasok sa isip nya at ba't sya pumunta dun? Lagi ko syang pinipigilang pumunta at ako nga ay di na dumaan ulit sa dinaanan naming yun." pag aalalang sabi ng matanda. "--"Masyadong delikado ang daan na tinahak nya alam nyo ba yun? mang-gagaling sila sa munisipyo ng Marangan, mula doon ay may isang bundok na tatawirin para maka-abot sa munisipyo ng Kamoron. Nung dumaan kami dun inabot kami ng isang buong araw sa gubat." umiiling ang ulo ng matanda. " Matigas talaga ang ulo ng batang yan! Mabangis ang lugar na yun lalo na ngayon na maulan at siguradong wala sya masisilungan sa buong araw na paglalakad at kasagsagan pa ng kaguluhan."

Alam ng lahat na ang parehong lugar na dadaanan nya ay kuta ng mga rebelde at kasalukuyang nililinis ng mga militar. Marami nang naitalang nawawala sa lugar na iyon at nakikita nalang nalang ang bangkay.

Limang araw na nawawala si toto at kinabukasan na ang kasal nila, ngunit wala paring balita patungkol sa kanya. Ang buong pamilya ay kinakabahan. Halos lahat masama ang iniisip. Maramig haka-haka na baka nabihag na ng mga rebelde, ang iba naman ay baka nadisgrasya sa gubat kasi kakaulan lang ng napakalakas nung nakaraang araw, ang iba naman eh nag sisihan dapat daw hindi sinukat ang gown.

Pumatak ang alas-dose ng umaga, araw ng kasal.

Gising ang lahat ngunit walang may ganang mag-handa dahil lahat ay nag-aalala. Si ging-ging nakaupo lang sa labas ng bahay at hawak-hawak ang bibliya at ang eroplanong laruan, umaasa na darating si toto.

Pag patak ng bandang ala-una-- pagod na ang lahat at halos wala nang pag-asa na darating si toto sa kasal nila ng alas-otso ng umaga sa araw ding yon, kaya natulog na ang lahat maliban kay ging-ging at Aling Nora.

"Ging, Pasok na tayo at matulog. Noong nakaraang araw ka pa walang maayos na pahinga, baka magkasakit ka na nyan." sambit ng ina sa anak. Tumulo ang luha ni ging-ging at niyakap ang ina at natulog ng may pagsasang-ayon na di na makakarating ang mapapangasawa kahit di naman ito nabangit ng ina.

Pagulong-gulong sa higaan si ging-ging, pagod ngunit di makatulog. Labis ang kanyang pag aalala sa mapapangasawa. Sa mga oras na iyon iisa lang ang dalangin nya na sana ligtas si toto.

Kakaidlip lang nya nang marinig ang boses ng umiiyak na ina"Ging-ging!!".

Bigla syang kinabahan at wala sa sariling tumayo.

Hindi sya lubos makapaniwala sa nakita -- si toto nakatayo sa may salas kasama ang kuya nito.

Sinalubong ni toto si ging-ging yumakap ng mahigpit at bumulong "Patawarin mo ako, naisip ko na hindi ko masasakyan ang eroplanong papel papunta sa kuya ko pero sapat na ang lakas ng loob at inspirasyon na binigay ng laruan para marating ko sya at makumpleto ang araw na ito."

Sa kabila ng kakulangan ng paghahanda natuloy ang kasal nila toto at pagkalipas ng ilang taon ay ipinanganak si totoy. Ang unang laro ng mag ama ay ang pag papalipad ng eroplanong papel at lagi nya sinasabi sa anak na bumangon sa kabila ng paulit-ulit na pag bagsak, wag matakot lumipad ng mataas gaya ng eroplanong papel, at higit sa lahat manalig sa kanya.

Hindi Laruan ang Puso - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:12:00 +0000

"Hindi Laruan ang Puso"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Gracia Amor

blog : Diary ni Gracia

Tila ang katanungan kay Binibining Shamcey Supsup Bb. Pilipinas - Universe na nanalo bilang third runner-up ang maihahalintulad sa kuwento buhay pag-ibig ni Gina.

Sa patimpalak na Ms. Universe Pageant ay tinanong si Bb. Supsup ng huradong si Bb. Vivica A. Fox sa tanong na "Handa ka bang baguhin ang iyong pan-relihiyong paniniwala para lamang pakasalan ang taong mahal mo? Bakit?

At napakaganda ng naging tugon niya dito, " kung babaguhin ko ang aking paniniwalang pan-relihiyon, ay hindi ko papakasalan ang taong mahal ko, dahil ang una kong mahal ay ang Diyos na lumalang sa akin, ako ay may pananampalataya, paniniwala at prinsipyo at ito ay ako. At kung tunay niya akong mahal dapat ay mahalin din nito ang aking Diyos".

Sa kasagutan niyang ito ay napahanga ang nakararami, maraming tumaas ang kilay ngunit mas marami sa inam ang nagbiggay pugay dito. Sa kabilang banda, eto naman ay nagaganap sa tunay na buhay ating basahin ang totoong buhay na kuwento ng pag-ibig na maitutulad natin sa naging tanong kay Bb. Shamsey.

Ang kuwento ng pag ibig ni Gina

Si Gina ay isang dalagang Katoliko at isang simple na OFW nag-ta trabaho sa isang kilalang opisina sa gitnang silangan bansang Kuwait, natural ang ganda at hindi mo na kakailanganin pa ng anumang pintura para sa mukha.

Si Ahmed ay ka-opisina nito isang lalaking tila pinakalooban na ng kumpletong pisikal na anyo, perpekto kung tatagurian na natin. Siya ay isang Muslim, may asawa at anak, mayaman, mabuting tao, respetado, may mataas na tungkulin sa Islam at kilala sa bansang Kuwait.

Iisang kumpanya lamang ang pinag-tatrabahuan nila. Halos madala sila dito nagkikita at nagkaka-usap kaya naman nahulog loob ni Ahmed kay Gina.

Si Ahmed ay mabuting tao at kilala sa lipunang ginagalawan nito at nais nito ang makapag-asawa ng tatlo at magkaroon ng tag-iisang anak mula rito. At si Gina nga ang napupusuan nitong maging ikalawang – asawa.

Maiging sinusuyo ni Ahmed si Gina para siya ay maging ikalawang asawa nito, sa batas ng Muslim ito ay pinahihintulutan, lalo na kung ikaw may kakayahang makapag-bigay ng suporta sa iyong una at ikalawang asawa o susunod pa.

Ang mga araw-araw pang pagkikita sa opisina ni Ahmed at Gina ay lalo pang pinag-igting ng sila ay maging magkaibigan, habang patuloy na nanuyo si Ahmed para tanggapin ni Gina ang pagmamahal nito at gawin siyang asawa. Nakikilala na ng lubos ang kagandahang loob nitong si Gina kung kaya naman hindi ito nag-aatubuling kanyang aluking pakasalan siya.

Isa sa mga kondisyon ng pag-aasawa sa Islam ay mahigpit nitong ipinagbabawal ang pag-aasawa ng walang pag-sang-ayon o sapilitang pagpapakasal.

At sa araw-araw naman ay ganito ang masasaksihan sa kanilang batian;

Ahmed: Salam!

Nakasuot ng puting disdasa, may dalang timplang tsaa para kay Gina habang nakangiti ng ubod ng lambing.

Gina: Salam!

Sabay pagtanggap nito ng maiinit na tsaa na hindi tumitingin sa mga mata ni Ahmed, ngunit walang balak inumin sa kadahilanang sumasama ang tiyan nito sa ganitong inumin, ngunit ito ay hindi na lamang niya tinatanggihan.

Ahmed : Sabah el kheer (magandang umaga) Gina!

Nakangiti nitong tugon kay Gina

Gina: Sabah el noor (magandang umaga na tugon sa paunang bati) Ahmed!

Ahmed: Kaifa halak? (kamusta ka na?)

Bumati habang yumukod ng konti sa mesa ni Gina para pagmasdan ang mukha nito.

Gina: Tamam Shokran, Inti? (Mabuti naman Salamat, ikaw?)

Ahmed: Alhamdulillah Zen! ( Mabuti din, Salamat sa Diyos)

Habang iniinom nito ang maiinit na tsaa

Palibhasa ay nakapag-aral na itong si Gina ng lenguahe ng Arabic kung kaya’t nakakapag-salita ng lengguahe ng maayos at nauunawaan.

Kung iyong titingnan si Ahmed ay masasabi mo ng napaka-suwerte mo na tila kung ito ay mapa-ibig mo, na hinahangad ng karamihang mga babae subalit si Gina ay may prinsipyo at pananaw sa buhay na hindi niya maaring mahalin ang lalaking magpapago lamang ng kanyang pang-relihiyong paniniwala at buong pagkatao na kung siya man ay magmamahal ay nararapat nitong kilalanin ang kinikilala nitong Diyos na walang pag-aalinlangan sa kadahilanang ito ang kanyang mahal.

Nagdaan pa ang mga ilang araw at sa bawat araw ay nagiging maganda ang kanilang pagtitinginan bilang magkaibigan.

Sa ilang araw, buwan at pagsasama nila ni Gina sa isang opisina ay lalong nagkakilanlan ang dalawa sa katagalan at nasigurado na nito ang kanyang kalooban sa binibining nais mapakasalan. Dito na dumating sa puntong nagbibigay paliwanag na si Ahmed tungkol sa kultura ng pag-aasawa ng Muslim partikular ang polygyny na tanggap ang makatarungang pagkakaroon ng ilang asawa na kaya nitong suportahan ng pantay-pantay sa lahat ng bagay. Sinabi din nito kay Gina ang mga plano nito kung sakaling pumayag itong maka-isang dibdib at kung anuman ang suportang binibigay sa unang asawa ay siya rin nitong tatamasahin tulad na lamang ng pag-tira sa Villa nito, pagkaroon ng sariling sasakyan at mga kadama.

Araw-araw ay binibigyan ng kaalaman ni Ahmed si Gina tungkol sa Islam at pagiging isang Muslima. Marami na ding ibat-ibang klaseng aklat patungkol sa relihiyon nito at hijab ang binigay nito kay Gina upang lubusang maunawaan nito ang relihiyong kinagisnan. Ang hindi malilimutan ni Gina na handog nito pagkatapos ng Ramadan ay ang Hijab na may gintong burda sa paligid nito, agad niya itong sinauli ng ito ay kanyang makitang ang pagkakatahi nito ay may gintong burda. Ilang beses na din lahat ito pinaliwanag kay Ahmed tungkol sa paniniwala at pananalig ukol sa pagmamahal nito at pakilala sa Diyos, ngunit masuyo pa din si Ahmed na ito'y maari niyang makumbinseng mag-suot ng Abaya at simulang kilalanin ang Islam.

Ngunit lingid sa kaalaman ng lahat, may umuusbong na ding pagmamahal si Gina sa lalaking ito, ang pakiramdam na ito ay agad na pinapatay na paulit-ulit sa twing nararamdaman nitong ito ay nagsisimulang yumabong dahil ang pag-ibig para sa kanya ay hindi tulad ng laruan lamang na maaring iisang tabi kung sakaling ito ay pinagsawaan mo na at nalamang mali pala itong laruang nabili. Pinanindigan ni Gina ang kanyang desisyon kahit anong buti pa at ganda ang paliwanag at pag-aakay ni Ahmed.

Nanindigan itong hindi mo kailangan magbago ng paniniwala upang mag-bigay daan sa pagmamahalan dahil ang kinikilalang Diyos natin ay may nakalaang tamang tao para sa atin.

==================================================

Ang Ikalawang Kuwento ng Pag -ibig ay tungkol kay Lina

Si Lina ay isang guro nais ilahad ang karanasan at saloobin bilang isang OFW, ating pakinggan at unawain ang kaniyang kuwento.
.

Wakas.

Aral:

Ang tunay na pag-ibig ay makakamtam lamang kung ito ay maibabahagi natin ng wasto sa ating kapwa at sa ating mga minamahal sa buhay, lalo nating isa-isip na ang puso ay hindi laruan na kung tayo ay mag-sawa na dito at gusto na nating palitan ay basta nating magagawa, dahil ito ay may pintig at kaloob ng Dakilang Diyos.

Kape, Teddy Bear at Pag-ibig - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:07:00 +0000

"Kape, Teddy Bear at Pag-ibig"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Katrinadanieles

blog : Kwento ni Kat

Kape, Teddy Bear, at Pag-ibig

“Sinong magbabayad?”

Bungad sa’kin ni Nicole na para bang nagpapahiwatig na ako dapat ang magbayad. Ang mahal pa naman ng pinili niyang lugar. Mamahaling coffeeshop. Kung saan ang lahat ng mga malalaki ang sweldo,dito nagkakape. Hindi ko naman siya masisisi, nakasanayan na niya ang ganitong buhay.

Pinili kong sa loob nalang ng coffeshop pumuwesto. Nasa bandang sulok. Kung saan merong dalawang itim na sofa na pang-isahan. Nasa tabi ng salamin na humihiwalay sa loob at labas ng coffeeshop. Sa ganitong pwesto, madaling makita ang tanawin sa labas at medyo pribado dahil malayo sa ibang mesa.

“Haha. Ikaw kaya ang nagyaya dito Nic.Pero sige na nga. Ako na. Hmmm, bakit ka nga pala nagyaya dito? May okasyon?” tanong ko sa kanya.

Medyo nakakabigla lang na magyaya si Nicole kasi hindi niya naman talaga ako pinapansin sa opisina. Oo, magka-opisina kami. Sa totoo lang, schoolmates din kami nung highschool, iskolar ako sa pribadong eskwelahan na pinapasukan niya. Pero hindi niya ata alam na schoolmates kami. Ako lang nakakaalam na schoolmates kami, siya kasi ang prom queen.

“Order muna tayo”, mungkahi niya sa’kin. Di niya na sinagot ang katanungan ko.

“Anong gusto mo?”

“Macchiato.”

Tinanong ko pa. Tuwing magkakape ang mga magka-opisina, yan din ang ino-order niya.

“O sige, ako na ang mag-oorder.”

Pumunta na ako ng counter at dun sumalubong sa’kin ang babaeng naka-apron na kulay brown at nakatatak ang logo ng mamahaling kapehan. Tinanong ang order ko. Dun ko lang napag-isipan na brewed coffee ang gusto ko. Hinintay ko na lang ang order namin para ako na ang magdala sa mesa namin ni Nicole.

Nang pabalik na ako ng mesa, di ko pa rin maiwasang mag-isip kung bakit nagyaya si Nicole.

Nakatingin siya sa labas. Parang may iniisip na kung ano. Para siyang isang babae sa music videos ni Christian Bautista. Yung malungkot, tumitingin sa malayo, at tipong di maabot ng mga tulad ko.

Dahan-dahan kong inabot ang kape sa kanya. Tinitigan niya ang kape, inamoy ng dahan-dahan, pumikit ng sandali, humigop ng konti.

“May sasabihin sana ako saýo, ” matamlay na saad ni Nicole.

“Ano yun?” tanong ko na may halong pag-aalala.

“Naalala mo ang company party?”

“Oo naman. Pero dalawang buwan na yun ah. May hang-over pa? Haha,” biro ko pero hindi naman siya tumawa kaya tumahimik na lang ako at uminon ng mainit-init pang kape.

“Ang ibig kong sabihin, what happened after the party.”

“Ah. Ganun ba? Sabi mo ayaw mong pag-usapan yun.”

Napatingin ako sa tasa ko, sa kape ko. Medyo nahiya ako. Parang nakakailang pag-usapan kung anuman ang nagyari nun.

“Well, I don’t want to talk about it pero kasi...kasi...”

Humigop ulit siya ng kape,matagal.. parang ninanamnam ang likido, parang uubusin niya lahat sa isang higop lang.

“Buntis ka Nic?” tanong ko sa kanya sa pinakamahina at malumanay na boses na kaya ko.

Tinitigan niya ako. Tapos napatingin din siya sa kape niya. Hinihimas ang gilid ng puti at porselanang tasa.

“This is not a big issue naman. Don’t worry, hindi ako isa sa mga babaeng maghahabol sa lalaki at ipagsisigawan na panagutan niya ang dinadala ko,” tinitigan niya ako ulit.

“I just want to let you know that I don’t want to become a mother, not now, maybe, not ever.”

“Nic, teka lang, mukhang nag-desisyon ka na ha. Wag kang mag-alala, pananagutan ko yan. Planuhan natin.

May mga trabaho naman tayo. Tsaka 26 na tayo, parang nasa edad na rin para mag-asawa.”

Tinititigan ko siya ng maigi habang sinasabi ang mga salitang yun. Pinapahiwatig na seryoso ako.

“The thing is, hindi naman tayo Josh. At masaya ako sa buhay single. I want to maximize my ‘singlehood.’ Ayoko pa ng ganyang resposibilidad Josh. I still wanna have fun.”

“Nic... Teka lang, wala ka na sa lugar niyan eh. May responsibilidad din ako diyan. Hindi lang ikaw ang magdedesisyon tungkol sa bagay na ‘to. “

“Katawan ko to Josh, ako pa rin ang magdedesisyon kung ano ang gagawin ko sa katawan ko. I shouldn’t have told you about this if I knew you’d act like that.”

“Act like what? Like a responsible adult?”

“What do you mean? Irresponsable ako?”

Medyo tumaas na boses ni Nicole kaya nakakuha siya ng atensyon mula sa ibang customers.

Napatingn na din ako sa ibang customers. Bigla na lang tumayo si Nicole at dali-daling lumakad papuntang exit door. Umalis ng padabog. Ang bilis ng pangyayari kaya ginawa ko ang pinaka-posible ko lang gawin,ang habulin siya. Buti na lang ang mga babaeng naka- 4 inch heels, hindi ganun kabilis lumakad kaya naabutan ko pa siya.

“Nic, please, pag-usapan natin ng maayos to” medyo pahapo kong sinabi sa kanya habang nakaharang sa kanya.

“ Umalis ka nga sa dinadaanan ko Josh! ”

“Nic,pag-usapan natin to. Sige na please. Pangako,rerespetuhin ko ng maayos ang magiging desisyon mo.”

Kumalma siya. Matalim ang pagtitig niya sa’kin. Parang naghahamon.

“Okay Josh, sayo na nanggaling yan, rerespetuhin mo ang magiging desisyon ko. Ako pa rin ang magsasabi kung ano ang gusto kong gawin sa katawan ko.”

Ganito talaga siya. Ikaw dapat ang nagpapakumbaba kung kausap mo siya. Matigas kasi ang ulo. Sira-ulo minsan.

“Sabihin mo lahat ng gusto mo habang papunta akong Pandora’s Box.”

“Ha? Di’ba gift shop yun?”

Parang ang weird na nagyayaya siya papuntang giftshop pero ayaw ko siyang iwanan at baka bigla siyang pumunta ng mag-isa sa abortionist at sabihin na lang isang araw sa’kin na- “Tadaa! It’s gone.”

“Nic. Makinig ka. Please pag-isipan mo muna ang desisyon mo,” pagsisimula ko ulit.

“Josh ganito kasi yun, pinapa-simple ko lang naman ang lahat para sa’tin. I think that’s the most logical thing to do. Wala naman tayong commitment sa isa’t isa. And besides, ayaw kong sirain relasyon niyo ni Jessica.”

“Ha? Teka, anong ibig mong sabihin? Magkaibigan lang kami nun, atsaka di kami talo nun. Ikaw nga ata gusto nun eh.”

Ewan ko kung bakit pero parang natawa ako na inakala niyang kami ng ka-opisina namin. Yan kasi, hindi naman namamansin ng maayos si Nicole, ni di lang man tinanong kung saan ako nag-highschool. Eh di sana marami na kaming napag-uusapan, mas makikilala niya ako,mas makikilala ko siya..

“Ok, so wala kang commitment kahit kanino?” tanong niya habang nakataas ang isang kilay.

“Wala”.

Tumahimik siya. Walang may nagsalita sa’ming dalawa. Lumalakad lang kami. Parang naglalaro, at kung sino ang unang magsalita, siya ang taya.

“Ayan na ang gift shop,” pagbabasag niya ng katahimikan sabay turo sa isang store.

Pumasok na kami, at tumambad sakin ang iba’t ibang laruang naka-display sa mga estante. Meron mga animal stuffed toys, mga laruang sasakyan, iba’t ibang manikang parang nanggaling sa iba’t ibang lugar. Tapos sa gitna, merong candy bar, yung self-service na tipo ng candy bar.

“Nic, bakit pala tayo nandito?”

“Bibili ako ng kendi,ganitong ginagagawa ko kapag masama ang pakiramdam ko. Kumakain ng maraming-maraming kendi. I buy as much as I want. Buti nga at di pa ako bungi at swerte ko lang hindi ako lumulubo. “

“Cute ka pa rin naman siguro kahit tumaba ka.. “

Napatingin siya sakin. Patay, bakit ko ba naman sinabi yun? Gago ka Josh.. Kailangan kong mag-isip ng pang-change topic.

“Nic, ang ganda ng teddy bear noh?” sabay turo sa isang teddy bear na ka-display sa isang estante.Desperado lang na baguhin ang topic. Sana hindi niya napansin na bigla kong iniba ang topic.

Tiningnan naman niy ang tinuro ko. Tinitigan niya ng maiigi. Di ko mapaliwanag pero may nagbago sa aura niya. Pinuntahan niya ang teddy bear sa estante. Kinuha . Tinitigan ulit. Niyakap. Niyakap ng mahigpit. Pumikit.

“Nic,ok ka lang?”

“Ok lang ako... Hmmm, alam mo ba nung bata ako, binigyan ako ng teddy bear ng mama ko. Ganitong-ganito din ang itsura. Kulay brown, maamo ang mga mata, kasing laki ng unan. My mom told me that if I miss her,I just have to hug the stuffed toy and imagine I’m hugging her. Naalala kong palangiti siya at mabait,mahinahon kung gusto akong pagsabihan, di niya nga ako pinalo kahit minsan kasi ayaw niyang nasasaktan ako. She’s a responsible mom. She’s perfect. And I wanna be just like her.”

Medyo nabigla ako sa mga sinabi niya. Hindi ko akalaing makakarinig ako ng mga ganung salita mula kay Nicole. Tumahimik na naman kami ulit.

“Bilhin natin ang tedddy bear na yan?” yaya ko sa kanya.

Tahimik pa rin siya, nag-isip ng malalim, niyakap uli ang hinahawakan bago nagsalita...

“Sinong magbabayad?”

Korona - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:02:00 +0000

"Korona"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : Ben

blog : Rated E!

Si Jonah ang isa sa mga pinakamagandang manika sa loob ng Toy Store. Maliban sa nakasuot ito ng bulaklaking damit na tineternohan ng magagandang pulseras at hikaw, si Jonah ay ang may pinakamahaba’t malambot na buhok.

Ngunit sa kabila ng gandang taglay ni Jonah, siya ay mayabang. Ni hindi siya nakikipagusap sa ibang manika. At maliban sa pagiging isnabera, mataas ang pangarap ni Jonah na makuha ng isang batang mayaman at manirahan sa nakapalaking bahay.

“Ayokong mapasakamay ng kung sino-sinong bata lamang. Gusto ko, kagaya ko, maganda. Gusto ko, ilalagay ako sa isang malaking bahay.”

Sasagot naman ang iba pang manika sa pagyayabang ni Jonah.

“Pero Jonah, tayo ay nilikha hindi para pumili ng batang pasisiyahin. Dapat kahit sino, mapasiya natin.”

Nagmamaktol na sasagot si Jonah. “Ah basta, ayoko ng kung sino-sino lang. Gusto ko mayaman at magandang bata, gaya ko!”

Bago pa man magtuloy ang paguusap ng mga manika, tumunog na ang bell na nakasabit sa pintuan ng Toy Store. Ito ang hudyat na magsisimula ng pumasok ang mga kostumer.

Maraming bata ang nagpalakad-lakad at tumingin sa mga manika. Iba iba ang manika; may hitsurang haponesa.; ang iba, naka-Filipiniana; ang iba, nakasuot na pang-beauty pageant. Sa dami ng mga bata, nadumog ang mga manika. Halos nasipa pa ang iba at nasagi.

Habang nilulunod ng ingay ang buong Toy Store, iisang bata ang tanging humawak at yumakap kay Jonah. Ang bata ay si Jen.

“Oh, Jen, yan na ba ang gusto mo?” tanong ng lalake na nakatayo sa counter.

Hindi makasagot ang batang si Jen. Tila nagdadalawang isip ito lalo pa’t nakita ang mamahaling presyong nakasukbit sa manika.

“Sabi ko naman sa’yo, kahit anong gusto mo ngayon, bibilhin natin. Siempre, birthday mo eh!”

Hindi na nakasagot pa si Jen. Ngumiti ito at hinaplos ang mahabang buhok ng manika.

Hindi nagtagal, nagbayad si Jen at ang Naytay nito at umalis na bitbit ang manikang si Jonah. Bakas sa mukha ni Jen ang di maipintang saya na bibihira din niyang maramdaman dulot ng kanyang karamdaman at kahirapan ng pamilya.

Sa kabilang banda, sa pagsarado ng pintuan ng Toy Store, may malaking tandang pananong ang gumuhit sa mukha ng ibang manika. Sadyang kakaiba ang batang babaeng nakakuha kay Jonah. Sa pisikal na anyo pa lamang, ibang iba na sa inaasahan ni Jonah.

***

Pagdating sa bahay, aksidenteng nabitiwan ni Jen si Jonah. Humampas ang ulo ng manika sa sahig. Paano’y panay-panay ang ubo ng bata at tila nahirapan pang huminga. Sa ilang daang hakbang at pagsakay ng jeepney, tila milya na ang nilakbay ng batang si Jen.

“Sabi ko sa’yo, dapat pala ay hindi ka na sumama. Napagod ka pa.” Pagaalala ni Mang Jopet, ang Naytay ni Jen.

Tanging paghihingalo ang naisagot ni Jen.

Agad dinampot ni Mang Jopet ang manika at inilagay sa upuan. Samantala, sinamahan na ni Mang Jopet sa kuwarto si Jen para magpahinga.

Sa pagalis ng ama, mabubuhay si Jonah. Maigagalaw nito ang kanyang mga paa at kamay. Sa pagkurap nito, makikita niya ang kanyang bagong mundo. Sa kanyang kinauupuan, makikita niya ang sira sirang sofa. Sa ding-ding ay nakapaskil ang iba’t ibang mukha ng mga babae at lalake na may iba’t ibang gupit. Naroroon din ang sira-sirang kalendaryo kung saan nakabilog ang petsa ng kaarawan ni Jen. At sa gilid, may isang malaking salamin na may upuan. Sa mesa ay nakalagay ang mga gunting at iba’t ibang panggupit. Sa sahig, nagkalat ang ilan pang buhok na hindi pa nalilinis. Mayroon ding mga plastic na kahon na naglalaman ng mga pang-manicure.

Nalungkot si Jonah. Hindi niya inaasahan na iyon ang bago niyang paraiso. Sa halip na malaking bahay ang kanyang tuluyan, nakasiksik siya sa isang masikip at maliit na bahay. Halos hindi rin niya matiis ang dami ng langaw na lumulipad at ang ingay ng kahol ng aso sa katabing bahay. Ngunit ang mas ikinagulat ni Jonah ay nang makita niya ang larawan ng mag-ama.

Kitang-kita ni Jonah na kalbo si Jen sa larawan ngunit nanatiling nakangiti. Halos hitsurang matanda na rin ito. Kulubot ang mga balat. Bahagyang nakaluwa ang mata at nakasalamin. At halos kitang kita ang ugat sa uluhan. At si Mang Jopet naman, lalake man ngunit nakadamit pambabae.

Akmang hahawakan na sana ni Jonah ang larawan ng mag-ama nang basagin ang katahimikan ng yabag ng mga paa ng isang nagmamadaling bata. Dali-dali namang nagbalik sa pagiging manika si Jonah.

Tanging sigaw ni Mang Jopet ang dumagundong, “Jen, maya maya magpahinga ka na ha! Tama na yang paglalaro!”

“Opo, Naytay!” Sagot ng batang halos hindi magkamayaw sa kagustuhang malaro ang bagong manika.

Pagdating sa sala, agad na kinuha ni Jen si Jonah sa sofa. Kumuha ito ng suklay at sinuklay ang nakapaganda, mahaba at malambot na buhok ni Jonah.

Habang sinusuklay ni Jen ang buhok ng manika ay nagwika ito, “Buti ka pa, napakaganda ng buhok mo.”

Bago pa man makapagsalita pa si Jen, tatlong batang lalake ang dumungaw sa kanilang bintana at nagsumigaw nang “Duwende! Duwende! Nuno sa Punso!” Sinabayan pa ito ng malalakas at malulutong na halakhak.

Nang marinig ni Mang Jopet ang sigaw ng mga bata ay agad itong lumabas at itinaboy ang mga makukulit na paslit. Parang mga bangaw na umaaligid na itinaboy ni Mang Jopet ang mga nangaasar na paslit.

Si Jen, tila napatingin na lamang sa kanyang Naytay at bumagsak ang luha nito. Tila ilang taon na rin siyang tinutukso ng mga bata sa kanilang lugar sa kanyang kakaibang hitsura. Kung hindi man siya kinukutya o sinasabihan ng “malas,” madalas siyang katakutan o pandirihan.

Kakaiba si Jen sa ibang mga bata. Di gaya ng normal na bata, mabilis ang pagtanda ni Jen. Simula ng tumuntong ito sa edad na sampu, tila mas naging mahina na ang katawan nito. Ayon sa mga doktor, si Jen ay isa sa milyong milyong bata sa buong mundo na may kaso ng Progeria, isang sakit agad na tumatanda ang katawan ng bata; na sa pagtuntong sa edad na sampu, halos edad kuwarenta y singko na ang pangangatawan nito.

Maliban sa alam ni Jen na siya ay ampon lamang ng kanyang Naytay, alam din niya ang sitwasyon ng kanyang kalusugan. Hindi na rin ito inilihim ni Mang Jopet sa kanya. Dahil nga rin sa madaling mapagod si Jen, hindi na nito nakuha pang makapagaral. At upang umiwas sa pangungutya ng ibang bata, hindi na nito nakukuha pang lumabas.

Nagsimulang lumubog ang araw. Kahit alas-siyete pa lamang, tila hapong-hapo na ang katawan ni Jen sa maghapong pakikipaglaro kay Jonah.

“O magpahinga ka na!” Paalaala ni Mang Jopet kay Jen. Nagpaubaya naman ang bata.

Bago matulog si Jen, inilagay niya si Jonah sa gilid ng kanyang kama. Siniguro niya na maayos ang buhok nito at hindi marurumihan ang bulaklaking damit. Naglagay pa nga ito ng malabot na unan para masandalan ng manika.

At bago mahiga, hinalikan ni Jen si Jonah at nagwika, “Matulog ka na rin para bukas maglalaro ulit tayo.”

***

Tulog na tulog na si Jen nang magkamalay si Jonah. Sa pagmulat ng mata ng manika, agad nitong nakita ang maliit at kulu-kulubot na katawan ni Jen. Sa isip isip ni Jonah, hindi ang katulad ni Jen ang batang nababagay sa kanya. Lalo pa’t hindi masaya si Jonah sa tinitirhan nina Mang Jopet. Kaya naman dali dali itong kumilos at umalis ng bahay.

Nagsimulang baybayin ni Jonah ang katabing subdivision ng tinutuluyang bahay nina Mang Jopet. At sa di kalayuan, natanaw ni Jonah ang isang napakalaking bahay. Nagsusumabog ang liwanag mula sa mansion at ang bakod ay sadyang napakataas.

Sabi ni Jonah sa kanyang sarili, “Dito ako nababagay!”

Mas natuwa pa si Jonah nang makita ang batang babae na bumaba sa kotseng pumarada sa harap ng bahay. Maganda at makinis ito, gaya niya.

Dahil sa mga nasaksihan, gumawa ng paraan si Jonah na mapansin. Agad itong naglakad patungo sa kinapaparadahan ng kotse at isinilid ang sarili sa bandang gulungan.

“Wow! May manika!” Agad na dinampot ng batang babae ang manika. Ang bata ay si Julie. Maputi, makinis at may mata na kulay asul.

Hindi nagtagal, bitbit ng batang babae, naipasok si Jonah sa loob ng malaking bahay. Sa loob ng mansion, agad na isinilid si Jonah sa kuwarto ng bata na puno ng naggagandahan ring manika.

Nang mailagay na si Jonah sa hanay ng mga magagandang manika, nakadama ito ng saya. Para kay Jonah, ito ang mundong nababagay siya. Naka-aircon ang buong bahay. Maliwanag ang kapaligiran at mabango. At andon ang iba pang mga magagandang manika na gaya niya.

Ngunit tila nagkamali si Jonah.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ng isang manika.

“Wag mong sabihing dito ka titira?” tanong ng isa pang manika na naka-sumbrero.

“Gusto ko rito. Malaki at malinis ang bahay. Bagay ako rito.” Payabang na sagot ni Jonah sa iba pang mga manika.

“Naku, nagkakamali ka. Hindi masaya ang buhay dito.” Wika ng isa pang manika na halos tanggal na ang balikat.

“Ano’ng nangyari sa balikat mo?” Tanong ni Jonah sa manika.

Sasabat ang isang manika at nagwika, “Kung gusto mo pang mabuhay, umalis ka na sa bahay na’to. Siguradong sasaktan ka lang ni Julie. Gaya namin.”

“Ha? Hindi ako naniniwala sa inyo. Napakabait nga ni Julie at kinuha niya ako sa kalsada. Ah basta, dito ako titira. Na-i-insecure lang siguro kayo dahil maganda ako.” Sabay umirap si Jonah at naupo.

“Bahala ka. Basta pinagsabihan ka namin. Wag mo kaming sisihin sa huli.”

***

Kinaumagahan, tila nagkatotoo na ang sinabi ng ibang manika kay Jonah. Halos walang tigil si Julie sa pagkaladkad kay Jonah. Iwinawasiwas ni Julie si Jonah habang hawak ang mahabang buhok ng manika. At dahil nasa hardin si Julie, halos napuno ng putik ang damit ng manika. Walang nagawa ang iba pang manika kundi pagmasdan kung paano pinaglaruan si Jonah.

Nang mapagod si Julie at pumasok sa loob ng bahay, naiwan si Jonah sa may hardin at balot ng putik. Ang damit nito ay nagkapunit punit at halos matanggal na ang sapatos na suot. At ang buhok ni Jonah ay basang basa at nabahiran ng putik. Halos hindi makilala ni Jonah ang kanyang sarili sa sinapit sa kamay ni Julie.

Habang pinapahid ni Jonah ang dumi sa kanyang damit at pilti na nililinis ang buhok, isang pamilyar na boses ang bumasag sa kanyang kalungkutan. Narinig ni Jonah ang boses ni Mang Jopet.

Dali daling kumilos si Jonah at pumaroon sa kinaroroonan ng boses. Agad niyang natanaw sina Mang Jopet at Jen. Masayang masayang inaayusan ng buhok ang ina ni Julie, si Donya Lydia.

Sa pagmamasid ni Jonah, naramdaman niya na gusto niyang bumalik kay Jen. Naisip niya na kahit mahirap lamang sina Jen, inaalagaan siya at itinuturing siyang parang tao. Hindi tulad dito sa mansion, bugbog sarado ang kanyang katawan sa paglalaro ni Julie. Ang problema nga lang ni Jonah, nahihiya na siya kay Jen lalo sa ginawa niyang paglalayas.

Matapos ang ilang minuto ay natapos na sina Mang Jopet at si Jen sa pagaayos ng buhok ni Donya Lydia. Tumayo na ito at inabutan ng bayad ni Donya Lydia. Ito na rin ang naging hudyat tuluyan nang mawala ang pag-asa ni Jonah na takasan ang kamay ni Julie.

Papaalis na sina Mang Jopet at Jen nang damputin ni Julie si Jonah. Makikita ni Jen na halos kinakaladkad ni Julie ang manika. Makikita ni Donya Lydia si Julie at tatawagin ito.

“Julieeeeeee! Saan ka pupunta? Wag kang lalabas ng bahay ha!”

Hindi sasagot si Julie at tuloy pa rin sa pagkaladkad ng manika.

Habang papalapit sina Mang Jopet, Donya Lydia at Jen sa kinaroroonan ni Julie sa may hardin, nagwika si Jen, “Gusto mo, linisan natin yang manika mo? Ang dumi kasi.”

Napatingin si Julie at nagsabi, “Wag na, itatapon ko na’to. Napulot ko lang naman to kahapon eh.”

“Ha? Naku, sayang naman.” Panghihinayang ni Jen.

Sumabat si Donya Lydia, “O Jopet, alam mo naman tong anak ko. Mabilis magsawa. Baka gusto niyo. I-uwi niyo na yang manika. Puede pa yan.”

“Nako, nakakahiya naman po.” Sabi ni Mang Jopet.

Haharapin ni Donya Lydia si Julie, “Julie, ibigay mo na sa kanila yan. Sa kesa itapon mo.”

Hindi na nagdalawang isip si Julie at ipinasa ang manika kay Jen. Sabay tumakbo paloob ng bahay ang batang si Julie at tila hindi naman mapakali sa saya si Jen.

***

Pagdating sa bahay, agad na nilinis ni Jen ang manika, si Jonah. Tinanggal nito ang mga putik sa buong katawan. Muling inayos ang halos natanggal ng sapatos. At pinatuyo ang buhok nito gamit ang bentilador. Halos maghapon din ang inabot para malinis ni Jen ang kanyang manika.

Ngunit tila bumigay na ang katawan ng bata. Sa hindi inaasahang pangyayari, nahirapan huminga si Jen. Awa naman ng Diyos, agad namang sumaklolo si Mang Jopet at pinainom ng tubig ang anak.

Inihiga ni Mang Jopet si Jen sa kama. Ngunit, tila hinang-hina pa rin ito.

“Anak, magpahinga ka muna. Magluluto muna ako ng ating hapunan.”

Sa pagalis ni Mang Jopet, nanatiling nakahiga si Jen sa kama. Tila naghahabol ito ng hininga at halos napikit na ang mata sa pagal. Saksi si Jonah sa sinapit ni Jen, sa sakripisyo ng bata.

Makalipas ng ilang minuto, naglakad si Jonah sa kinahihigaan ni Jen at nagwika ito, “Hi Jen!”

Tila walang narinig si Jen at muling nagwika si Jonah, “Hi Jen, ako si Jonah, ang manika mo.”

Unti-unting dinilat ni Jen ang kanyang mga mata at nakita si Jonah. Sa halip na matakot, ngumiti si Jen at nagwika, “Pasensya ka na. Hindi ko pa nasusuklay ang buhok mo. Napagod kasi ako.” Tila parang nanaginip lang si Jen nang makausap niya si Jonah.

“Jen, maraming salamat ha. Akala ko pababayaan mo na ako. Pero eto ka at nilinisan mo pa ako at muling binihisan.”

“Walang anuman.”

Pansamantalang binalot ng katahimikan ang kapaligiran bago nagwika ang manika.

“Jen, nakikita mo ba itong mahaba kong buhok. Gusto kong ibigay sa’yo. Bilang pasasalamat. Gamitin mo ito at sabihin mo kay Mang Jopet mo na gawing buhok mo.”

Hindi na nakapagsalita pa si Jen. Sumibol ang isang napakalaking ngiti sa mukha nito at ipinikit nang tuluyan ang mga mata.

***

“Happy Birthday, Anak!” buong siglang sigaw ni Mang Jopet habang bitbit ang isang cake na may nakasinding kandila.

Isang taon na rin pala agad ang nakalipas. At para kay Jen, isa na naman itong biyaya na muling madagdagan ang kanyang edad sa kabila ng karamdamang nagpapabilis ng kanyang pagtanda. Bagama’t kulubot na ang balat, mas nanghina at hindi na nakakalakad pa, pinilit pa rin ni Jen ang ngumiti at hipan ang kandila sa kanyang cake.

Sa pag-angat ng usok mula sa kandila, muling nasilayan ni Jen ang kanyang sarili sa salamin. Nakasuot siya ng salamin at panay na ang paglabo ng kanyang paningin. Pero ang laking gulat ni Jen, gandang ganda siya sa kanyang sarili na halos hindi niya maipinta ang nadarama. Nakasuot na siya ng wig na gawa sa buhok ni Jonah.

Itinaas niya ang kanyang kamay at ipinatong niya ang kanyang mga daliri sa kanyang ulo at dinama ang kakaibang korona na nagbigay sigla sa kanyang pagkatao. “May buhok ako,” ang tanging naibulong ni Jen sa kanyang sarili.

Sa unang pagkatataon, naramdaman ni Jonah ang maging maganda sa kabila ng kawalan ng buhok. Damang dama niya ang ngiti sa mukha ni Jen. Higit pa sa pagpapasiya ng bata ang kanyang naibahagi. Nagbahagi siya ng buhay.

Matapos ang ilang segundo, napatingin si Jen sa kanyang manika na si Jonah. Agad niya itong niyakap at ngumiti.

“O, kainan na!” alok ni Mang Jopet kay Jen. Hindi na sila nagpaawat pa sa pagdiriwang ng regalo ng buhay kay Jen.

Lab kita Bambi - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 17:01:00 +0000

"Lab Kita Bambi"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : maskedman

blog : mga kwento ni maskedman

Nakangiting lumabas si KC mula sa salon. Isang ngiting mapagkubli at napapalitan ng lungkot, minsan pa’y luha, sa tuwing sumasagi sa isip niya ang isang alaala. Tinahak nito ang papunta sa sakayan ng jeep. Sa pagkakataong iyon, dinadalaw na naman siya ng alaalang iyon, labing apat na taon na ang lumipas.

********************

Ulilang lubos na si KC. Nasangkot sa isang trahedya sa barko ang ama at ina noong apat na taon pa lamang siya. Naiwan siya sa pangangalaga ng kanyang Lola Margaret na ina ng kanyang ama.

Bukod sa pagiging perfectionist ay obsessed si Lola Margaret sa kagandahan. Sa katunayan, ito ang nagbigay ng pangalan ni KC na Ken Carson na idinugtong sa apelyido nitong Santillan. Nagmula ito sa sikat na manikang lalake na si Ken Sean Carson na sikat bilang ka-partner ni Barbie at kauna-unahang lalakeng manika na inilabas noong 1961. Noong dalaga pa si Lola Margaret ay nahilig din kasi ito sa Barbie.

Ibinigay ni Lola Margaret ang lahat ng sa tingin ay makapagpapasaya sa apo. Maging mga laruan. Baril-barilan, kotse-kotsehan at kung anu-ano pang laruang panlalake. Ngunit isang araw ay nakita nito ang isang manikang Barbie na di sinasadyang mahulog ni Lola Margaret mula sa kanyang tukador. Ito na lamang ang nag-iisang manika na naisalba nil Lola Margaret sa mga koleksyon niya. Kinuha ito ng noon ay dalawang taon na si KC at di na muling binitiwan pa. Kapag kinukuha ni Lola Margaret ay hindi tumitigil ito sa kaiiyak.

Sa pagkakataong iyon ay muling nanabik si Lola Margaret sa isang apong babae. Hinayaan niya si KC na laruin ang manika, hindi niya ito pinigilan sa pag-aakalang magsasawa rin ang apo. Ngunit lumaki si KC na hindi nagsasawa sa manika. Lumaki siyang iba sa mga pangkaraniwang batang lalake.

Di nagtagal ay natanggap na rin ni Lola Margaret na marahil ay si KC ang sagot sa kanyang pangarap na magkaroon ng apong babae. Ngunit gaya ng karaniwang bata na iba sa karaniwan ay dumanas rin si KC ng pambubuska mula sa iba. Sa murang edad niyang anim ay nakaranas na si KC kung paano ang pagkatuwaan. Maliitin at bastusin ng mapanghusgang lipunan dahil iba siya. Dumaan sa mga kapit-bahay at pagtulung-tulungang batuhin ng mga batang walang magawa.

Matapos ang mga pangyayaring iyon ay nakita na lang ni Lola Margaret isang hapon si KC na nakaupo sa harapan ng salamin habang ginugupit nito ang buhok. Ginupit rin nito ang makukulay niyang damit at walang itinira.

“Lola, bakit si Barbie hinahangaan dahil maganda siya? Bakit ako, binabato? Sabi mo di ba magkamukha kami?”

Wala nang naisagot si Lola Margaret sa apo. Wala na rin nagawa ang matanda kundi ang lumaha habang nakayapos sa apong walang paglagyan ang sidhi ng damdamin. Batid ng matanda na malaking parte ng sugat ng apo ay nagmula sa sarili niyang mga kamay. Mula sa sarili niyang kagustuhan. Mula sa makasarili niyang pangarap.

Karugtong ng kalungkutan ni KC ay ang hindi inaasahang pagpanaw ni Lola Margaret. Dahil sa kalabuan ng mata, aksidente nitong natapakan ang sabon habang naliligo isang umaga.

Naiwan si KC sa pamangkin ni Lola Margaret na katiwala nito sa negosyo. Nabuhay si KC na ang tanging kaibigan ay ang manika. Ito ang naging tangi niyang kalaro, kaibigan at karamay sa isang mundong tahimik at puno ng kalungkutan.

********************

Lumipas ang halos isang taon, maliban sa lungkot na patuloy na nananahan sa puso ni KC. Gaya ng dati ay mag-isa pa rin itong naglalaro ng paborito niyang Barbie sa ilalim ng bakuran

“Bata…”

Hindi pinansin ni KC ang pagtawag ng batang kanina pa nagmamasid sa kanya mula sa labas ng bakuran ni Lola Margaret..

”Bata!”

Kinalabit si KC ng isang bata sa likuran niya na nakaakyat na pala ng gate nila ng di namamalayan. May hawak itong isang action figure na isang pulang power ranger.

Gulat na lumingon si KC. May di mawaring takot mula sa kanyang mga mata.

“Bakit hindi ka namamansin?” tanong na batang lalake.

Pinagagalaw nito ang power ranger habang kunwari ay ito ang nagsasalita.

“Hindi kasi ‘bata’ ang pangalan ko” inosenteng sagot ni KC.

“Barbie ang pangalan ko” dugtong nito.

Sa pagkakataong iyon, si KC naman ang nagpapagalaw sa Barbie habang kunwari ay inakausap nito ang power ranger.

“Hi, Bambi. Ako nga pala si red ranger”

“Hindi BAMBI… Barbie!”

“Sabi ko nga Bambi… BAMBI!”

“Ewan ko nga sa’yo. Bulol ka naman pala red ranger, eh”

“Di bale na, gwapo naman!”

“Eh, naka-maskara ka kaya. Hindi naman natatanggal ‘yan”

“Kaya nga. Pero kapag walang maskara si red ranger, ganito ang itsura oh”

Nakangiti ang batang lalake habang nakaturo sa sariling mukha ang isang hintuturo.

Tanging ngiti na lamang ang naisukli ni KC sa tinuran ng bagong kakilala. Noon lamang napagtuunan ng pansin ni Bambi ang itsura nito.

Natatakpan ng di pantay na bangs nito ang kaliwang mata. Wala naman gaanong kakaiba sa mukha nito maliban na lamang noong bigla itong ngumiti nang mapansing nakatitig sa kanya si KC. Parang palakang biglang nagulat ang puso ni KC nang lumabas ang malalim nitong dimples.

Natauhan si KC nang mapagtanto na nanahimik ang bata.

“Ang ganda mo pala, Bambi”

“Ha?”

“Sabi ko, ang ganda mo pala Bambi”

Bumilis ang tibok ng puso ni KC habang natutulalang muli sa bata. Buong pag-aakala niya ay siya ang pinatutungkulan ng sinabi nito. Nagising si Bambi sa katotohanan nang makita niyang pinagagalaw-galaw ng bata ang hawak nitong si red ranger.

“Salamat, red ranger. Ikaw naman ang gwapo”

“Ha?”

“Sabi ko ang gwapo mo naman, red ranger! Bingi!”

“Pa’no mo nakita eh naka-maskara ako?”

“Eh di ba sabi mo, pag walang maskara si red ranger, ganyan ang itsura?”

Pagka-sabi noon ay itinuro ni KC sa gawing mukha ng bata ang hintuturo niya. Tumawa si KC habang namumula ang batang lalake. Umupo ito sa tabi niya at sinimulan siyang kilitiin.

Sa unang pagkakataon, naramdaman ni KC kung paano ang magkaroon ng isang kaibigan, sa katauhan ng batang kinikilala niya ngayon bilang red ranger. Simula ng araw na iyon, unti-unting nagkaroon ng kulay ang mukha ni KC. At sa di kalayuan ay nakisalo sa saya ng dalawang naghahabulang bata ang papalubog nang araw.

Halos dalawang buwan matapos ang unang araw ng pagkakakilala nina KC at ng batang lalaki ay marami nang natutunan si KC tungkol dito. Ang tunay pala nitong pangalan ay Jason. Ang paboritong niyang power ranger ay si red ranger dahil kapangalan niya ang human counterpart nito na Jason din ang pangalan. Nakatira si Jason sa kabilang kanto, yun lang ang tanging alam ni KC. Basta ang alam niya, may hardin at puti ang bahay nito. Ang tawag ng iba ay mansyon. Ang lola lang ni Jason ag kasama niya doon dahil nasa Maynila ang mga magulang niya.

Isang hapon, gaya ng nakaugalian ay pumunta na si Jason sa bakuran nina KC. Hawak nito si rd ranger na pinalilipad-lipad at tila ay nagpapapansin kay Bambi (nakasanayan na ni KC na Bambi na rin ang itawag kay Barbie). Hindi ito pinansin ni Bambi hanggang sa mapagod na si Jason at umupo na lang sa harap ni KC.

Noon ay abala si KC sa pagda-damit kay Bambi ng isa na naman puting panyo.

“Bakit ka naka-suot ng panyo?”

“Hindi kaya ‘to panyo. Gown ‘to”

“”Bakit ka naka-gown eh dito ka lang naman sa bakuran n’yo?”

“ikakasal na kasi ako… kaya lang iniwan ako ng boyfriend ko eh”

Bago kasi dumating si Jason ay nilalaro ni KC ang isang eksena sa kapapanood lamang niyang teleserye noong isang araw.

“Ikaw, bakit ka nakapula?”

Halos matagal rin natigilan si Jason para mag-isip ng isasagot kay KC.

“Balentayms (valentines) kasi ngayon eh”

Biglang naging malungkot ang mukha ni KC na parang siya na ang nagsasalita bilang si Bambi.

“Nakakalungkot naman. Valentayms iniwan ako ng boyfriend ko”

Gumuhit ang mas malalim na lungkot sa mukha ni KC. Sa pagkakataong ito ay parang katauhan na niya

mismo ang gumaganap na Bambi.

“Wag ka na malungkot Bambi. Gusto mo tayo na lang mag-date?”

Nakangiting tugon ni red ranger habang kunwari ay tinatapik sa likod ang laruang si Barbie.

“Tayo magde-date? Saan?”

“Dun sa garden, sa may puting mansyon!”

Nanlaki ang mga mata ni KC nang marinig ang tinuran ni Jason. Sigurado siyang ang putting bahay na tinutukoy nito ay ang totoong bahay ni Jason.

“Ha? Saan yun? Baka malayo”

Kunwari ay tumalikod pa si Bambi na nagpapakipot at ayaw sumama.

“Hindi. Ako ang bahala. Halika na!”

Inilapit ni Jason ang kamay ni red ranger sa kamay ni Bambi. Kunwari ay inagaw nito ang kamay ni Bambi at hinihila ito. Dinala ni Jason ang dalawang laruan gamit ang kaliwang kamay nito. At ang kanan ay inihawak sa kamay ni KC habang naglalakad sila isang hapon na papalubog na naman muli ang araw.

“Dito ako nakatira, ito ang hardin namin”

“Wow, mansyon nga pala talaga ang bahay mo red ranger!”

Ipinasyal ni Jason si KC maging sa loob ng puting mansyon. Halos hindi mapakali ang mga mata ni KC sa kung ano ang uunahing magmasdan sa loob. Matagal rin silang naglibot sa loob kasama na rito ang pagpapakilala ni Jason kay KC sa kanyang Lola. Sa kasiyahan ay di napigilan ni KC ang maluha dahil naalala niya ang kanyang Lola Margaret.

“Buti ka pa may Lola pa. Pati Mama at Papa kahit nasa Maynila. Ako kahit isa wala na”

Ngayon na lang muli tumulo ang luha mula sa mga mata ni KC.

“Tahan na, Bambi”

Pinahid ni Jason ang natitirang luha sa pisngi ni KC. Sadyang nakasanayan na rin talaga nilang tawagin ang isa’t-isa gamit ang mga pangalan ng laruang madalas nilang laruin magkasama.

Nakaupo sa may damuhan ang mga laruang sina Bambi at red ranger. Sinusulit ang isang gabing date na gawa nina KC at Jason. Habang ang magkaibigan ay tahimik na nakahiga sa damuhan katabi ng kanilang mga laruan.

Tumayo si Jason mula sa pagkakahiga at tumakbo patungo sa mga halamanan. Pagbalik ay may dala na itong pinitas na mga bulaklak ng sampaguita at ilang pirasong santan.

“Bambi halika laro na ulit tayo”

“Anong gagawin mo d’yan sa mga bulaklak?”

Nagtanong si KC habang tumatayo mula sa pagkakahiga sa damuhan.

“Nakatikim ka na ba na santan?” pagtatanong ni Jason habang hinihila ang parte ng santan na may matamis na katas.

“Ha? Kinakain ba yan? Bulaklak yan eh”

“Matamis kayo ito, Bambi. Heto tikman mo”

Iniabot ni Jason kay KC ang hinilang parte ng santan na may katas. Marahan itong inilagay ni KC sa bibig habang pinagmamasdan siya ni Jason na sabik na sabik sa magiging reaksyon ng kaibigan.

“Antamis!”

Nakailang pitas rin si KC bago pa man magsawa sa matamis na katas ng santan. Napansin nito ang hawak ni Jason na bulaklak ng sampaguita.

“Pwede rin ba yan kainin? Matamis rin ba yan?”

“Ah, hindi Bambi. Para ‘to kay Bambi”

“Para sa akin?” nagtataka ngunit nananabik na tanong ni KC.

“Hindi, para sa manikang Bambi!”

“Di ba kaya naka-suot na puting panyo si Bambi ay dahil ikakasal na dapat siya?”

“Oo. Kaya lang iniwan siya ng boypren nya”

“Gusto mo si Bambi at red ranger na lang ang magpakasal?”

Nabigla si KC sa sinabing iyon ni Jason. Pakiramdam niya, gaya noong sa mga teleserye, ay siya ang inaalok nito ng kasal. Parang kinikiliti ang puso ni KC ng mga panahong iyon. Kung ano ang tawag sa kiliting iyon natulad ng pakiramdam kapag nakikiliti ka sa mga damong ligaw, hindi niya alam. Basta may kiliti sa dibdib niyang nakakapagpabilis ng tibok ng puso niya sa tuwing kasama niya si Jason, o si red ranger, o sinuman sa kanilang dalawa.

Nang gabing iyon ay napuno ng pinitas na sampaguita ang buong hardin. Hawak ng laruang Bambi ang isang tumpok ng sampaguita gaya noong sa mga kinakasal. Naglalakad itong suot ang panyong ginawang wedding gown habang ang groom na si red ranger ay suot pa rin ang costume nitong pula sa pagmamartsa sa damuhang itinuring ng dalawang isang malaking altar.

Ng gabing iyon isang tag-init ng taong 1997 ay umusbong na parang isang sisidlan ang pag-ibig sa puso ni KC. Ang sabi niya, nakikiliti ang puso niya sa tuwing kasama niya si Jason. Yung kiliting tulad ng kiliting dulot ng damong ligaw sa hardin. Kung anuman ang pakiramdam na iyon, hindi niya lubos maintindihan.

********************

Maagang nagising si KC upang maagang makapunta kina Jason para makapaglaro. Sosorpresahin niya ito. Lagi na lang kasi si Jason ang pumupunta sa bakuran nila para maglaro. Sa pagkakataong ito, siya naman. Pagkatapos mag-almusal ay dali-daling kinuha ni KC ang manikang si Bambi.

Wala pang sampung minuto ay nakarating na siya sa labas ng puting mansyon. Ngunit bago pa man siya makapasok ay nakita niya ang isang malaking kotse na papalabas mula sa gate ng puting mansyon. Tumigil ito sa harapan niya at mula roon ay bumaba si Jason hawak si red ranger.

“Bambi, kailangan ko ng umalis”

“Ha? Bakit?”

Di pa man nakakasagot si Jason ay tumulo na ang luha sa mga mata ni KC. Si Jason ay humihikbing mukhang kagagaling lang din sa pag-iyak.

“Malapit na ang pasukan at doon ako sa Maynila pinag-aaral”

“May eskwelahan rin naman dito, hindi ba pwedeng dito ka na lang?”

“Hindi Bambi. Doon ako gusto pag-aralin ng mommy at daddy ko”

“Paano na ko?”

“Babalik ako Bambi”

“Kelan?”

“Hindi ko alam”

Bunuhos nang parang isang ayaw papigil na ulan ang mga luha sa mata ni KC. Hindi na rin napigilan ng sariling mga mata ni Jason ang bigat ng damdamin.

Nagmamadaling inalis ni KC ang panyong ginawa niyang gown ng manikang si Bambi. Mabilis itong tinupi at inihabol kay Jason na muli nang papasakay sa sa sasakyan.

“Dalhin mo ito pag balik mo dito… para maalala kita… kasi pag balik mo rito, malamang pareho na tayong malaki”

Humihikbing pang namaalam si KC kay Jason sabay yapos dito ng mahigpit.

“Lab kita, Bambi… babalik ako”

********************

Nagmumura pa rin sa init ang tanghaling iyon matapos pumunta ni KC sa salon. Habang umaandar ang jeep ay tulala siyang tila black ang white ang lahat ng nakikita. Halos mapaluha siyang muli sa alaalang iyon ng lumipas na labing apat na taon.

Hindi siya nagkamali. Habang naroon siya sa puting bahay na bagama’t pinaglipasan na ng panahon ay nananatili pa ring sariwa at mukhang alagang-alaga ng caretaker ng pamilyang minsan ay nakatira doon. Gaya ng mga alala ng kabataan niyang sariwa pa rin sa isipan niya. Ang alaala ni Bambi at ni red ranger na naglalaro sa isang sulok ng hardin noon (na ngayon ay simpleng bakuran na lamang). Wala na ang halaman ng sampaguita. Wala na rin ang matamis na santan. Wala na ang nangingiliting damo. Tanging ang puting mansyon at ang mga alaalang patuloy na naglalaro sa apat na sulok nito na lamang ang natira.

Hindi alintana ni Bambi ang init. Mas gusto pa nga niya ang ganoon. Kesa umuulan at lalo siyang nalulungkot.

Naalalang lahat ni Bambi. Tumulo ang luha nito.

Bahagyang nagulat si Bambi nang may isang kamay na biglang pumatong sa balikat niya. Mabigat ang kamay ngunit hindi maipaliwanag ni Bambi ang naramdamang gaan ng loob ng mga oras na iyon. Para siyang isang lantang dahon na nahuhulog mula sa natutuyong puno at tinatangay ng hangin patungo sa kung saan.

Lumingon siya sa pinagmulan ng kamay sa bandang likuran niya at hindi sinasadyang masagi ng kanang braso niya ang isa pang kamay ng nagmamay-ari ng kamay na nakapatong sa balikat niya. May hawak itong puting panyo na tila ay iniaalok sa kanya. Natigilan siya. Kinutuban at hindi magawang ialis sa pagkakayuko ang mukha niyang noon ay natutuyuan na ng luha.

“Tahan na… Bambi…”

Tumaas ang balahibo ni Bambi na tila ba ay nagising mula sa isang matagal at mahimbing na pagkakatulog nang marinig ang pangalang iyon. Bambi. Tinawag siyang Bambi. Walang ibang nakakaalam ng pangalang iyon maliban sa sarili niya at kay red ranger. Labing apat na taon din niyang hindi narinig ang pangalang iyon, maliban sa sarili.

Marahang itinaas ni Bambi ang mukha na di malaman kung nananabik ba ang sarili na masiguradong tama ang kutob niya kung sino ang nilalang na iyon sa kanyang likuran o natatakot na baka nagkakamali lang siya.

“Hindi ko inasahang dito kita madaratnan. Anong ginagawa mo rito?

Walang ibang naisagot si KC kundi isang mahigpit na yakap kay Jason.

“Alam kong babalik ka. Naniwala akong babalik ka”

Tumulong muli ang mga luha sa mata ni KC. Sa pagkakataong iyon, luhang may kasamang ngiti. Ngunit pagmulat nang muli ng kanyang mga mata ay naaninag niya ang isang magandang babae na may kargang isang bata na malamang ay nasa tatlong taong gulang.

“Ang asawa ko nga pala Bambi, si Jamie. At anak namin, si Allan”

Parang gumuhong bigla ang mundo ni KC. Nangangapal ang kanyang ulo. Gusto niyang umiyak ngunit tila ay wala nang luhang ilalabas. Gusto niyang sumabog. Gusto niyang maglaho.

Ngunit wala siyang ibang nagawa kundi ang ngumiti at batiin ang asawa at anak ni Jason. Sa kaibuturan ng puso niya ay may isang nilalang na gustong sumigaw at magwala. Mabuti at nagawa niyang pigilin ang sarili at magpakahinahon.

Inimbitahan siya ni Jason para mananghalian sa puting mansyon kung saan sila magbabakasyon ng mag-anak.

Tutal ay biglang bummuos ang ulan na parang nananadya. Itinago ni KC ang nararamdaman kasama ang labing apat na taong alalaala. Hindi na muling binanggit pa kay Jason ang nakaraang punung-puno ng pag-asa at paghihintay.

Tumila na ang ulan. Tumila na rin ang pag-agos mula sa mga mata ni KC. Ngunit gaya ng panahon, hindi niya alintana kung kailan muling papatak ang mga luhang iyon na dulot ng pag-ibig niya kay red ranger, o kay Jason, o kung sinuman sa kanilang dalawa. Tanging ang nasa isip niya ay pumatak man muli ang masaganang luha mula sa mga mata niya ay titila rin ito, kahit hindi man pang-habang buhay.

Habang naglalakad palabas mula sa puting mansyon ay ipinangako ni KC sa sarili na hindi na siya muling lilingon pa. Siguro nga, minsan, may mga pagbabalik na itinadhana hindi upang magpatuloy ang kung anuman ang naudlot. Minsan, marahil, ang pabbabalik ay inilalaan para tuldukan ng katotohanan ang mga pagnanais nating dulot ng naudlot na nakaraan.

Laruan - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 16:53:00 +0000

"Laruan"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : JH Alms

blog : salaula sa tinta

“Hindi ko sana magagawa iyon kung hindi lang. Kung hindi lang sana..”

+
Pagkabukas ko ng pinto ng kwarto nina Papa at Mama ay nakita ko si Mama na may kausap na lalake. Naka-upo sila sa gilid ng kama, kapwa may hawak na mga baso habang naghahagikhikan. Nabigla si Mama nu’ng napansin niya ang pagbungad ko sa kanilang kwarto.
“Precy, ano’ng ginagawa mo dito?”
“Ma, kukunin ko lang sana ‘yung mga laruan na naiwan ko dito kanina.”
Nagmadali siyang dinampot ang mga laruan na tinukoy ko na nakakalat sa isang sulok at kaagad ding iniabot ang mga iyon sa akin.
“Sino siya, Ma?”
“Kaibigan lang siya ng Mama. O, ‘eto, pumaroon ka na sa kwarto mo at papupuntahin ko na lang du’n si Yaya para may kasama ka. Sige na..”
Hindi ko maintindihan kung bakit may kasamang iba si Mama sa kwarto nila ni Papa.
+

“Miss Galman..”
“Sino ka?
“Ako nga pala si Dr. Henry de Leon. Tawagin mo na lang akong “Henry” kung gusto mo. Narito kami para magbigay sana ng..”
“Hindi ko kailangan ang anumang tulong ni’yo!”
“Miss Galman, gusto lang kitang kausapin. Gusto lang din kitang tulungan. At gusto ko rin sana na maging magkaibigan tayo.”

Sandali akong nag-isip.

“May yosi ka ba diyan?”

+

Nakagawian na ni Yaya na kuwentuhan ako noon ng mga fairy tales bago matulog. Pero minsan..

“Alam mo, Precy, niloloko lang ng Mama mo si Papa mo.”
“Bakit niloloko? Paano po?”
“Matagal ko nang alam na may kalaguyo ang Mama mo.”
“Kalaguyo?”
“Hindi ko lang masabi sa Papa mo. Pero alam mo, naaawa ako kay Sir. Nu’ng isang gabi kasi, nakita ko na nahuli na ng Papa mo si Mama mo tsaka ‘yung kalaguyo nito sa mismong kuwarto nila. Siguro, love na love lang talaga ni Sir si Mama mo kasi ‘di niya nagawang pagalitan ito. Pero alam kong galit na galit na ang Papa mo pero umalis lang siya nu’ng gabing iyon. Siguro, pinili niyang tanggapin na lang ‘yung nangyari. Bumalik siya dito sa bahay, nag-uusap sila ng Mama mo na para bang walang nangyari. Pero bakas na bakas sa mukha ng Papa mo na malungkot siya. Pati nga ako eh, nalulungkot na rin para sa kaniya.”
“Bakit siya magagalit kay Mama? Bakit siya malungkot?”
“Ay, diosko, Precy, hindi mo pa nga pala naiintindihan ‘yung mga nangyayari sa ngayon.”
Niyakap na lang ako ni Yaya. Hindi ko talaga maintindihan iyong mga kinukwento niya.

+

Papatawid na kami ni Papa sa isang kalsada galing sa isang convenience store pagkabili namin ng ice cream.

Mabilis ang mga sumunod na pangyayari. Alam kong dalawa kami ni Papa ang mabubundol ng isang rumaragasang kotse na iyon pero nagawa ni Papa na itulak ako palayo para hindi
ako madamay.

Ang bilis ng mga pangyayari. Si Papa, hindi na siya nagsasalita. Hindi na siya gumagalaw. Ayaw niyang gumising kahit gaano kalakas ang pagyugyog ko sa katawan niyang nakahandusay. Umiiyak na ako. Hindi ko maintindihan ang mga nangyayari.

+

“Ano ba, Precy? Hoy! Kausapin mo naman ako!”

Bakit parang wala akong marinig? Bakit parang wala akong pakialam sa paligid?

Si Steve, ang kasintahan ko. Naririto para makipag-usap sa akin. Pero bakit parang hindi ko siya kilala? Bakit parang blanko ang utak ko ngayon?

“Precy naman, ano ba? Hoy!”

Bakit hindi ko maintindihan?

“Nandito nga ako, wala ka namang imik d’yan. Kung hindi mo ako kakausapin, iiwanan kita dito.”

Bakit parang wala akong marinig? Alam kong mariin ang pagkakatingin niya sa akin pero bakit kahit gusto kong tingnan din siya at kausapin, mas pinili kong tumahimik na lang?

Malayo na si Steve mula dito sa kinauupuan ko pero bakit hindi ko man lang siya hinabol? Gusto ko siyang kausapin at sabihin sa kanya ang nararamdaman ko ngayon pero bakit mas pinili kong tumahimik na lang?

Bakit ba hindi ko maintindihan?

+

“Papa, love mo po ba si Mama? Kasi, sabi kasi ni Mama love ka daw niya.”

Ibinaling ni Papa sa ibang direksiyon ang kaniyang tingin.

“Papa, ano? Love mo ba si Mama?”
“Oo naman. Love na love ko kayong dalawa ni Mama. Lalo na ikaw. Halika nga rito.”

Niyakap ako ni Papa. Masaya ako kasi alam kong love na love ako ni Papa. Pero bakit parang naluluha siya?

“Papa, bakit…?”
Iling na may halong ngiti lang ang isinagot niya sa akin.
“Gusto mo ng ice cream?”

+

“Sir Henry, ito na po ‘yung newspaper.”
“Salamat.”

Nagulat si Henry nang mapansin nito ang nasa headline ng dyaryo.

BABAENG PRESO,
NAGBIGTI SA KULUNGAN

+

“Hindi ko sana magagawa iyon. Nu’ng makita ko sina Mama tsaka ‘yung hayup na lalake na ‘yon.. nu’ng makita ko ‘yung mga hayop na ‘yon, naalala ko si Papa. Niloko nila si Papa, naaawa ako kay Papa..”
“Anong sumunod na nangyari, Precy? Sige, sabihin mo lang sa akin.”
“Noong bata pa ako, wala akong alam. Pero ngayon, naiintindihan ko na. Gusto kong sumabog noon habang nakikita ko ‘yung kababuyan nila. Pinaglaruan nila ang pagkatao ni Papa, sinamantala nila ang kaniyang kabutihan. Kung nagawa ni Papa na tanggapin ang lahat ng ‘yon, sa akin hindi pupwede ‘yon. Nararapat lang sa kanila ‘yon. Ginawa ko sa kanila iyon para kay Papa! Kung hindi lang sana..”

*Klik.

Hindi na kaya ni Henry na muli pang marinig ang mga iyon.

At habang nakakaramdam siya ng matinding panlulumo, itinapon na lang niya ang hawak na tape recorder sa malayo.
————————————————————
Ang maikling kwento na ito ay kalahok sa Saranggola Blog Awards 2011.

Laruan - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 16:51:00 +0000

"Laruan"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : ka bute

blog : weblog ni ka bute

“Maiilit na ang Luzon! Magpakatao kayong lahat!”

Patlang… bulungan.

“Pinapipirma nila ako sa utang na hindi ko ginawa! Ngayon, maiilit na ang Luzon! Magpakatao kayong lahat!”

“Hoy!” sigaw ng isang mama. Ikaw lang naman ang hindi tao dito e!”

Tawanan.

Ano ba ‘tong nasakyan kong dyip?, sa isip-isip ko. May pulubi pang nagpi-preach! Sinangla ba nya ang Luzon at ‘di nya natubos on time kaya maiilit?

Nakakatawa. Hindi ko tuloy maiwasang makingisi sa ibang mga pasahero, habang seryosong nakatingala sa kisame ng dyip ang gusgusing pulubi. Nasa dulo sya ng upuan, hawak ang kanyang punit-punit na karton at plastik na sa wari’y di na mapakikinabangan ang mga laman. At hindi kataka-takang may kabahuan na ang amoy niya. Kulang na nga lang ay itulak sya ng mamang katabi niya na halatang pinagtitiisan na lamang ang tumabi sa kanya. Pinilit nga siyang pababain ng driver sa terminal pa lang, pero nagmatigas siya at sinabi pang, “Bakit ako bababa? Ibalik muna niya ang pinang-gasolina ko!” Mataray!

“Gosh!” sabi ng babaeng nasa kanan ko, na kung bibilangin mula sa dulo ng upuan ay pangatlo siya, malapit sa pulubi.

“Ano ba yan!” banat pa uli nya. “I can’t wait to get off this jeep!” reklamo niya sa babaeng nasa kanan niya, na tinanguan na lamang siya.

“Para!” tawag ng lalaking nasa dulo, sa tapat ng pulubi. Pumreno ang driver at bumaba ang lalaki. Umurong patungo sa nabakanteng pwesto ang mga babae sa kanan ko, na ayaw lingunin ang katapat nilang gusgusin.

“Sinungaling!” Nagulat ang mga pasahero sa muling pagbasag ng sigaw ng pulubi sa katahimikan. “Sinungaling kayo! Sino ba sa atin ang nagsasabi ng totoo? Sino sa atin ang tatanggapin sa huli? Sinungaling!” pagpapatuloy niya habang nakadungaw sa labas ng dyip at ipinaaabot ang kanyang mensahe sa mga tao sa lansangan.

Ano kaya ang nangyari sa kanya? Bakit kaya siya nagkaganyan? Namana ba niya ang kabaliwan? Hindi kaya ginahasa siya noon? E, saan naman galing yung mga sinasabi niyang ilit-ilit? Utang-utang? Di kaya dating taga-bangko? Maraming tanong ang naglaro sa isip ko, pilit inuunawa ang inaasal ng babaeng gusgusing nakasakay ko.

“Hoy, babaeng grasa!” sigaw ng driver mula sa unahan, “huwag mong tatakutin ang mga pasahero ko’t baka ipahulog kita diyan!”

Tawananan.

“E, baka ho may dalang kung anong panaksak yan, makasakit pa!” banta ng isang may-edad nang babaeng nakaupo sa gawing malapit sa driver.

“Ha! Subukan niya!” sagot ng isang mama sa bandang gitna. “E, sa dami ng barako dito, anong panama niya?”

“Oo nga.” hirit pa ng isa. “Tsaka, padadaig ba tayo sa sintu-sinto? Sino bang matino dito?”

“Sino bang tao? Aba! Siya itong dapat magpakatao di ba?”

Tawanan ang mga pasahero.

Tiningnan ko siyang muli. Tahimik, nakadungaw lang sa labas ng dyip, di alintana ang pagtatawanang nagaganap na siya ang dahilan, o, pihadong hindi niya nauunawaang siya ang kasalukuyang ginagawang tampuhan ng tukso... laruan ng mga totoong tao. Ang pinakikinggan lang niya ay ang boses ng sarili niyang paligid. Ang nakikita lang niya ay ang tanawin ng sarili niyang mundo… hiwalay sa mga tao.

Opisina? Deadlines? Sweldo? Traffic? Gobyerno? Sigurado, hindi kasama yon sa mga iniisip niya. Buti pala siya, walang ibang iniisip. May pakialam kaya siya sa mga usaping pang-kapayapaan at hakbang laban sa terorismo? Sa mga kaguluhang nagaganap? Apektado ba siya sa mga isyu ng katiwaliang kabi-kabila?

Nakakatawang isipin. Oo nga pala, iba ang mundo niya. Pero, kung may buti mang dulot ang kaibahan ng mundo niya, yo’n siguro ang katahimikang namumutawi do’n. Mapayapa sa sarili niyang daigdig.

Ano pa kaya ang makikita ko sa mundo ng kawalang-malay? Ng plastic at karton?

Naku!

Naputol ang pagmumuni-muni ko sa gulat sa muling paghiyaw ng pulubi. At di na sa labas ng dyip nakatutok ang kanyang mga paningin, kundi sa loob ng sasakyan, tila iniisa-isa ang bawat pasahero sa matatalim na titig ng kanyang mga mata.

“Magpakatao na kayong lahat!” sabi na naman niya. “Malapit na kayong mapalayas sa inyong mga tahanan! Saan kayo mapapadpad kung hindi kayo magsisisi? Maiilit na ang Luzon! Magpakatao na kayong lahat!”

Pok!

Patlang.

Nagulat ako kasabay ng lahat. Isang tsinelas ang tumama sa mukha ng pulubi!

“Kanina ka pa ha!” sigaw ng mama sa may bandang gitna. “Nagtitimpi lang ako sa ‘yo!”

“Ano? Hihirit ka pa?”

Katahimikan.

Luha.

Umagos ang luha sa mga mata ng nasaktang gusgusin. Kasabay ng mga luha ang unti-unting pagtalim ng mga tingin, ang paglaya ng galit sa mukha, ang pagbuo ng mga kamao…

“Aaaaaah!!”

Binitiwan niya ang lahat ng kanyang dinadala. Nilipad na ang mga hawak niyang karton palabas ng dyip. Natapon na ang mga laman ng kanyang plastik, ngunit hindi na niya iyon alintana, ang tanging hangad na lamang niya ay gumanti. Kung gaano kalalim ang naging pagkaapi sa kanya, kung anong bahagi ng pagkatao niya ang naapakan, hindi niya alam. Ang tiyak lang, nasaktan siya at hindi niya iyon mapapayagan. Nabulabog ang kanyang mundo at idinikta ng kanyang damdamin ang paglaban!

Isang kalmot ang gumalos sa pisngi ng mama. Nabigla ang lahat. Natigilan. May natakot, naawa, natawa, natuwa, nainis, nagalit.

“Aaaaah! Magpakatao kayong lahat!” Kalmot dito. Palo doon. “Magsisi kayo! Magsisi kayo!”

“Gago!”

Bog!

“Para mama! Para!”

Nakalagpas na pala ako!

Huminto ang dyip at dali-dali akong bumaba, ni hindi na inabala pang lingunin ang pulubing bumulagta sa sahig, o hindi ko na ninais pang tingnan. Tinawid ko na lamang ang kalsada at tuluyang binagtas ang kalye pauwi.

Magpakatao kayong lahat! Magpakatao kayo! Paulit-ulit sa aking isip ang sigaw ng babaeng gusgusin.

Pasensya na, kauri ko kasi sila…

Laruang Kotse - maikling kwento

noreply@blogger.com (bernard umali) — Thu, 20 Oct 2011 16:48:00 +0000

"Laruang Kotse"

Kategorya : Maikling Kwento

blogger : bagotilyo

blog : bagotilyo

Tunay ngang napakagandang pagmasdan ng paglubog ng araw. Nakakarelaks at pag tinitigan mo ito hindi maaring hindi ka mamangha sa angkin nitong kagandahan.Parang ang lahat ng kahulugan ng buhay ay naipapaliwanag nito. Lahat.

Lahat lahat.

“hoy.” Sabay ang mahinang tapik sa balikat ko.

“sabi ko na nga ba dito kita matatagpuan eh, kamusta ba tol?”

Agad akong napalingon , si Jeff lang pala. Si Jeff ang matalik kong kaibigan. Katamtaman ang katawan , matangos ang ilong at may kayumangging kulay ng balat. Mas bata siya tignan sa eded na bente uno.

“ Nakatingin ka nanaman sa kawalan Lance.”

Oo nga pala , nakalimutan kong magpakilala. Ako si Lance , dalawampu’t dalawang taong gulang. May kapayatan , may kaputian at ehem! may kagwapuhan. Hindi ko alam kung bakit hindi ako nahihirapang sabihin na isa akong ampon. Siguro dahil alam na din naman halos ng lahat ng kapitbahay namin. Hindi ko na nasilayan ang aking mga magulang simula’t sapul. Sila nanay Myra at tatay Canor na ang kumupkop sakin simula ng iniwan ako ng mga butihin kong magulang. Tanging ang laruang kotse na umaandar kapag kinakaskas mo pabalik ang gulong sa sahig ang naiwan nilang ala-ala sa akin. Gusto ko silang makita kahit saglit lang . Napakarami kong katanungan na alam kong sila lang ang makapagbibigay ng kasagutan. Ako si Lance at bukod doon hinahanap ko pa din ang aking sarili ,ang aking pagkatao.

“ Hanep ah , Parang walang naririnig.”

“Ay pasensiya na pare napalalim lang ang pagiisip.” Tugon ko.

“ Lagi naman eh , Nga pala nagtext si Marian tinatanong kung bakit di ka nagrereply sa mga text niya”

“Nawala kasi yung cellphone ko.”

“ Nawala o kinuha ng erpat mo para ipambili ng shabu?.”

Isang malalim na buntong hininga lang ang naitugon ko sa sinabi niya.

Umupo si jeff sa tabi ko , naging seryoso..

“ Ano ba’ng iniisip mo?”

“Marami.” Maikli kong sagot.

Alam kong alam ng besprend ko na wala ako sa mood para magkwento.

Dahil malapit nang magdilim nagdesisyon akong umuwi na sa aming bahay. Habang naglalakad ako sa masukal na kalye ay may nadaanan akong mga nag-iinuman. Malakas sila magtawanan , mainam ang kwentuhan at maya maya pa ay maririnig mo na silang nagmumurahan na at naghahanap na ng away. Ganito ang laging eksena ng mga lasing dito sa amin. Lumiko ako sa isang makipot na eskenita upang mapadali ang aking pag-uwi. Mga Nagsusugal naman ang bumungad sa akin. Ang hirap na nga ng buhay ganito pa sila mamuhay. Napatigil ako sandali pero hindi ko pinahalata na tinititigan ko sila ng bahagya , itutuloy ko na ang aking paglalakad ng makarinig ako ng sigaw na umagaw sa aking atensiyon.

“Eh lintik na bata ka! , lumayo ka nga dito , nahahanginan ako ng hininga mo. Kaya hindi ako tumatama eh. Malas ka!”

sabay batok ng malakas sa batang babae. Nagmamadaling tumakbo ang pobreng bata. Nakayapak , umiiyak at nagmamadali sa sobrang takot.

Naalala ko ang nakababata kong kapatid. Si Lyka. Sa edad na anim ay parang matanda na siya magsalita. Matanong , makutata at makulit. Napakainosente ng kanyang mga ngiti , nakakahawa ang kanyang tawa at minsan nakakainis din ang atungal niya kapag hinahataw siya ni tatay ng palo sa puwit. Sa akin siya unang nayakap kapag sinasaktan siya ni tatay , sa akin siya unang nagsusumbong , sa aking siya nakakahanap ng kakampi. Kahit hindi kami magkadugo ay ramdam ko ang pagiging kuya ko sa kanya. Mahal na mahal ko ang kapatid ko kahit na lagi niya akong kinukulit na ibigay ko sa kanya ang laruang kotse na tanging ala-ala ko sa aking mga tunay na magulang. Mangangatwiran pa iyon na ang laki-laki ko na daw at hindi na pwede sa akin yun. Sabi ko naman ang kotse ay pang “lalaki” lang. Lagi siyang bigo kapag sinusubukan niyang hingin sa akin ang nasabing laruan.

Medyo malayo pa ako sa amin pero naririnig ko na ang bulyawan sa bahay. Nag-aaway na naman sina nanay at tatay.

Pagbukas ko ng pinto naabutan kong nakatumba si nanay sa sahig na puro pasa ang muka literal na bangs niya lang ang walang latay. Di ko alam ang dapat kong maramdaman noong mga oras na iyon pero alam ko hindi ko hahayaang masaktan pa si nanay. Hindi ko motibo pero agad akong napasigaw.

“ Tay! Tama na!!!”

Sabay na lumingon si nanay at tatay sa akin.

“ Eh bastos pala tong batang to eh.” Sigaw din ni tatay.

Nakita ko ang muka ni nanay. Nahikbi. Natangis. Bakas sa kaniya ang lungkot. Ang takot. Ang kawalan ng pag-asa. At ang mga nakikita kong ito na nararamdaman ni nanay ang tuluyang bumasag sa aking puso.

Dahan dahang lumapit sa akin si tatay.

Dinuro ako.

“ Tarantado ka ah! Ano bang pinagmamalaki mo? Yang trabaho mo diyan sa palengke na barya barya ang kita ha?”

Hinawakan niya ang aking muka gamit ang isang kamay.

Dahil hindi ako pinalaki ni naynay upang maging bastos na bata inalis ko lang ang pagkakahawak niya sa aking muka ng walang sinasabi. Ang hirap pigilin ng nararamdan. Ang hirap pigilin ng galit. Sa totoo lang gusto ko na siyang sapakin. Pero hindi ko nagawa, sa halip ay pinili kong lagpasan na lang siya at lumapit kay nanay upang tulungan siyang bumangon. Niyakap ko siya. Lalo kong naramdaman ang bigat ng kaniyang dinadala.

“ Ano ba?? Magdadramahan na lang ba kayo diyan? Sinabi ng kailangan ko ng pera. Anak ng lintik naman oh!”

Ramdam ko ang pagkairitable ni tatay. Halatang bitin na naman siya sa droga. Nagsindi siya ng sigarilyo. Hithit , buga. Hithit , buga. Nagtangka siyang lumapit sa amin.

Naiyak si nanay . Nanginginig ang boses siyang nagsalita.

“ Si Lyka”….. sabay ang hikbi. “ binenta siya ng tatay mo.”

Nagtayuan ang aking mga balahibo. Bumilis ang tibok ng aking puso. Umangat ang dugo sa aking ulo. Isang emosyon na hindi ko maipaliwanag.

Sinalubong ko si tatay habang papalapit siya sa amin. Tinitigan ko siya ng matalim. Di ko namalayan natulo na rin pala ang aking luha. Nakatayo siya sa harapan ko. Naniningkit ang mga mata. Walang imik. Humithit ng sigarilyo at ibinuga sa muka ko.

“ #!@%^+ bata ka wag mo ‘kong tititigan ng ganyan makakatikim ka talaga sa akin.”

Tumalikod na siya at humakbang , akmang lalabas na ng bahay.

“ Mga walang silbi , walang kwenta” sabay pitik ng papaubos ng sigarilyo sa sala.

Mabilis ang lakad ko para abutan siya. Hinawakan ko ang kanyang balikat at pigil ang galit na tinanong:

“Nasaan…Nasaan si lyka?”

Tuluyan ng nagdilim ang paningin ni tatay. Binigyan niya ako ng matinding suntok. Sapat na upang magpabagsak sa akin, naramdaman ko na tumama ang ulo ko sa kung anong matigas. Kumalat ang dugo sa sahig. Di ko na alam ang nangyari pagkatapos…………..

………………………..

……………………….

“Kamusta na po si Lance?” narinig ko ang boses ni jeff.

Mamaos-maos na tinig ang aking sunod na narinig. Boses na halatang galing sa isang mahabang iyakan.

“ Hindi pa rin siya nagigising”

Mahina ang mga boses. Alam ko gising ang diwa ko pero hindi ang katawan.

“ Bakit pa kasi siya pumalag eh.”

Naririnig ko na nanginginig ang boses ng besprend ko. Naiyak siya. Alam ko. Ramdam ko.

“ May namuo na daw na dugo sa ulo niya sabi ng doktor. Napakulong ko na din ang hayup na gumawa nito sa kaniya. Dun siya nababagay.”

Nung mga sandaling iyon ay nais kong marinig ang boses ni Lyka. Ang paglalambing niya , yung mga pangungulit at panliligaw niya para makuha niya ang laruan kong kotse. Pangako ,sa pagkakataong ito makukuha na niya ang matamis kong “oo”. Maramdaman ko lang ulit ang yakap niya at marinig ko lang ulit ang tinig niya.

Sa aking pagkahimlay , sa kabila ng aking kawalan ng malay ay may mga bagay pa din akong natutunan. Na minsan hindi mo kailangang hanapin sa ibang tao ang parte nabubuo ng iyong pagkatao , dahil minsan dapat mo ding isipin na kung papaanong ang isang ikaw na naging parte ng buhay ng iba ang bumuo at kumumpleto sa mundong meron sila. Isang pamilya. Hindi nga sa dugo ngunit sa puso. Kung dito man matatapos ang yugto ng aking buhay Masaya akong lilisan dahil hanggang sa huli ako ay may natutunan.

Unti-unting lumalabo ang mga boses. At narinig ko ang nagpapanik na boses ni nanay.

“Dok! Dok! , jeff tawagin mo ang doctor. Lance? Laaannncee!”

At muli , hindi ko na alam ang mga nangyari pagkatapos………………

………………………

Makalipas ang ilang araw matapos ang libing ni Lance:

Habang inaayos ni aling Myra ang mga gamit ni Lance ay may nakita siyang isang papel. Isang talaarawan. Talaarawan ni Lance.

August 25,2011

Dear Diary,

Perstaym kong magsulat ng ganito. Hindi ko na kasi kaya na walang pagsabihan ng bigat na nararamdaman ko ngayon. Naririnig ko na naman ang pag-aaway nila nanay at tatay sa baba. Ang bawat murahan ang bawat sakitan nila. Lahat iyon nararamdaman ko. Doble.Triple. hindi ko alam basta nasasaktan ko. Nasasaktan ako kasi mahal na mahal ko sila. Minsan naiisip kong hanapin ang tunay kong mga magulang , pero nananaig sa akin ang takot. Takot na pag nakita ko na sila ay hindi ko makayanang iwanan sila nanay , tatay at lyka. Takot na maaring talikuran ko ang mga tunay kong magulang para sa kanila. Isa lang ang sigurado ko. Hindi ko kaya.

Kahit ganoon si tatay naging idolo ko siya noong maliit pa ako. Hindi naman siya ganiyan dati. Pakshet lang sa nakaimbento ng droga. Si nanay , siya na ang buhay ko. Siya ang nagtiis sa mga kalokohan ko noon, siya lang ang umunawa sa akin siya lang ang umintindi , siya lang ang naniwala. Si lyka ,siya ang dahilan kung bakit ako nagpupursigi at nagtitiyaga sa pagtatrabho ko sa palengke. Pangarap kong makapagtapos siya. Ayokong magaya siya sa kanyang kuya. Sa darating na kaarawan niya sa susunod a buwan ay ibibigay ko na ang pinakahihiling niyang laruan. Sosorpresahin ko siya. Sana bukas pag-gising ko OK na ang lahat. Sana…..

Lance P. Reyes

Natulo ang luha ni aling Myra. Hindi niya mapigilan ang pag-agos nito.

Bigla nalang may bumangga sa kaniyang paa.

Tumingin siya paibaba.

Nakita niya ang laruang kotse ni Lance.

Agad siyang tumingin sa may pintuan para hanapin kung sino ang nagpaandar ng nasabing laruan.

At kanyang nakita

Si Lyka………..

ang maikling kwentong ito ay aking lahok para sa Saranggola Blog Awards 3